Bir elinde bavulu, diğer elinde sıkı sıkı tuttuğu anahtarı ile gelmişti; annesiyle yaşadığı, çocukluğunun geçtiği bodrum katındaki eve. Kapının önünde…

Bir zamanlar Niğbolu’da düşmanı kana buladım, Anadolu’nun beyleri önümde eğildi; o günlerde rüzgâr bile iznim olmadan esemezdi. Atımın tınısı ulaşmadan…

Balkon kapısının önündeki zambak desenli tül perde, yaz tembelliği içinde hafif hafif salınırken, evin yaz mahmurluğu, küçük kızın telaşlı ayak…

“Havalar da iyice soğudu be Ayşe abla… İnsan dışarıda iki dakika soluklanayım diyemiyor. Hastaneden bunaldım desen dışarıda titreyip duruyorsun. Kapana…

                  VAROLUŞ SÜRECİNDE KAFKAYI ANLAMAK               Kötülüğü bir kez içimize kabul ettik mi, artık kendi varlığına inanmamız için bizi zorlamayı…

“Deniz” kavramı Nâzıman Zülal Bayhan’ın  kilit kavramıdır. Ama bu kitapta “Benim Derin Deniz’im” başlıklı bir öykü yoktur, ama bütün öykülerde…