Tamu Karaağaç’ın Cendere Öyküleri’nde, yıllar sonra gelen bir telefon insanı çocukluğunda sakladığı bir suçla yeniden karşı karşıya getiriyor. Başkalarının acısını daha çok izlenmek için ekrana taşıyan bir genç, bir gün anlattığı hayatlardan birine yakından bakmak zorunda kalıyor. Karaağaç, korkuyu bu karşılaşmalardan çıkarıyor. Her şey, birinin yıllarca konuşmadığı bir olayın yeniden hatırlanmasıyla başlayabiliyor.

Evde ya da okulda yaşanan şiddetin izleri, öykü kişilerinin yetişkinlikte verdiği kararlara kadar uzanıyor. Kimi, kendisine yapılanı unutmaya çalışırken başkasına verdiği zararla yüzleşiyor. Kimi, yıllar sonra yazdığı bir mektupta özür dileyecek kelimeleri arıyor. Bir zamanlar küçümsenen bir olayın bir başkasının hayatında nasıl yer ettiğini, o olayı hatırlayanların farklı seslerinden duyuyoruz. Kitabın adını taşıyan sıkışmışlık duygusu da burada beliriyor. İnsan, kendisi hakkında yıllarca anlattığı hikâyeyle başkalarının hatırladıkları arasında kalıyor.

Öykülerin dünyası zaman zaman gerçeküstüne açılıyor. Sokağa atılmış eşyalar dile gelip bir zamanlar yaşadıkları evlerde neler gördüklerini anlatıyor. Kâbuslar, insanların uyanıkken saklayabildikleri şeyleri ortaya çıkarıyor. Mitolojik ve dinsel imgelerle genişleyen anlatılarda, kendini her şeyin üzerinde gören kişiler kendi güçlerinin sınırıyla karşılaşıyor. Karaağaç, bu tuhaflıkların arasına bir apartman dairesinin sessizliğini ya da eski bir okul zilinin sesini yerleştiriyor. Okurun tanıdığı dünya, böylece korkunun da yaşanabileceği bir yer hâline geliyor.

Sinema ve tiyatro alanlarında da çalışan Karaağaç, anlatıyı bir telefon konuşmasından yıllar öncesine, bir dergi sayfasından başka bir hayatın içine taşıyor. Görüntünün, sesin ve diyalogların öne çıktığı bu geçişlerde okur, aynı olayın başka birinin gözünde nasıl değiştiğini görüyor. Korku ve gerilimin suçluluk, vicdan ve hatırlamayla iç içe geçtiği Cendere Öyküleri, Zey Kitap’ta.