Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Eskimiş, çatısı yıkık

Eğlenmek için hazırlanmış

Ama yağmurda boş kalmış

Koltuklar gibi

Islak

Kendisiyle baş başa

Yaşar yüreğim

Göz gözü görmez

Siyah dumanlar kaplamıştır

Tırmansan göğe çıkarsın

Yaylalara yağmur yağmıştır

Dereler ve ırmaklarla beraber

Taşar Yüreğim

Varlığın bir armağan

Yokluğun hüsran olmuş

Her geceye varan

Günlerin sonunda

Gözlerim yaşlarla dolmuş

Yokluğunda koğuş bekçisi

Varlığında genç bir çocuk gibi

Coşar yüreğim…

Yamaçlarda bir insan

Yalnız kalmış doğayla

Yüreğini bırakmış

Akmış gitmiş ırmakla

Benliğini kaptırmış

Eşleştirmiş rüzgarla

Bir gariptir şairin yüreği yandı sanma

Şiirleri alevdir

Buzlar kapladı sanma

Sakın olaki dalıp

Bu ateşe kapılma….

Devamını Oku … »

Gecenin serinliği hafif bir çiseyle beraber vurdu yüzüne. Bahçede kimse yoktu, bahçe kapısından dışarı kafasını uzattı, sokak boş olduğu gibi evlerden hiçbirinin ışığı da yanmıyordu. Hiç kimsenin duymamış olması çok garipti, Sokağın sonunda bir karartı gördüğü an çığlığı tekrar duydu ” selim kurtar beni, imdaaat”. Bütün gücüyle o tarafa doğru koşmaya başladı, her çığlık biraz daha uzaktan geliyordu. Sesin sahibini göremiyor sadece sesin geldiği yöne doğru koşuyordu. Bu şekilde bir kaç sokak geçti, nefes nefese kalmıştı artık. Karnına bir sancı saplanınca durmak zorunda kaldı.
“neden sanki polisi aramadım ki?” diye kendine kızdı, çevrede ne bir insan ne de bir hayvan vardı, yardım edebilecek birilerini görürüm umuduyla etrafına bakınırken bulunduğu yeri hiç tanımadığını fark etti. “neredeyim ben?” dedi kendi kendisine “o kadar uzağa koşmuş olamam” Doğduğundan beri tanıdığı yerlere hiç benzemiyordu buralar. Gereğinden fazla sessizlik olduğunu farketti, etrafta çıt çıkmıyordu, normalde duyulması gereken gece seslerinin hiç biri yoktu. İçinde bir ürperti dolaştı, “heey kimse yok mu?” diye bağırdı, sessizlik elle tutulacak kadar yoğundu adeta. Ürperti yavaş yavaş korkuya dönüşmeye başlamıştı şimdi. “Ne diye geldim buralara sanki” diye söylenip geri dönmeye karar verdiği anda karanlıklar içinden bir genç kız fırlayıp çığlık çığlığa koşarak kaçmaya başladı.
“heey dur kaçma sana yardıma geldim ben” diye seslendi arkasından, ama kızın durmaya hiç niyeti yoktu. Bir yandan koşuyor bir yandan ” bırak peşimi, ben sana bir şey yapmadım” diye bağırıyordu. Kızın peşinden koşmaya başladı, kız şimdi daha şiddetle çığlık atıyor deli gibi koşuyordu. Gitgide yaklaşmaya başlamıştı, arada on metre kadar bir mesafe kalmıştı ki birden kızın ayakları yerden kesilip havalandı. Kızın önünde yüzünü göremediği siyahlar giyinmiş biri vardı ve onu tek eliyle boğazından tutup havaya kaldırmış boğuyordu.
İki üç metre kala durdu, aslında korkak biri değildi, aksine gözüpek bir genç olarak tanınmıştı ama daha önde duymadığı değişik bir dehşet duygusuyla olduğu yerde titriyor, bir adım ileri gidemiyordu. Kızcağız boğuk sesler çıkararak kıvranıyor adamın yerden kestiği ayakları havayı dövüyordu. “ne yapıyorsun? Deli misin? Bırak kızı öldüreceksin” diye bağırdı. “bunu ona ben yapmıyorum, sen yapıyorsun” dedi yüzünü göremediği adam. Ses çok fazla tanıdık gelmişti. Olduğu yerde zangır zangır titremeye başlamıştı şimdi. “lütfen bırak onu” dedi ağlamaklı bir sesle. “dedim ya bunu sen yapıyorsun” dedi adam.
Birden sesi tanıdı, bu kendi sesiydi. Korkudan ağzı kurudu, midesine kramplar girmeye başladı “kimsin sen” diye bağırdı gırtlağını yırtarcasına. Adam artık ölmüş olan kızı boş bir çuval gibi yere bıraktı, o anda adamın yüzünü gördü, bu kendisiydi. Buz gibi bir gülümseyişle bakıyor, bu gülümseme insanın kanını donduruyordu. Adamın adım attığını görmemişti ama şimdi yüzyüzeydiler, karşısında duran herşeyiyle kendi yüzüydü, sadece bakışlarındaki derin boşluk arka taraflarda bir yerde şeytani bir korkunun varlığını hissettiriyordu. Geri dönüp bacaklarının bütün gücüyle deli gibi koşmaya başladı. Spor ayakkabısının teki ayağından fırlamıştı. Bir ayağı çıplak olarak nereye gittiğini bilmeden kaçmaya devam etti. Uzun süre arkasına bakmadan koştu. Artık nefesi kesilmişti, bir köşe başında durdu. İki büklüm olmuş, patlamak üzere olan ciğerlerine hava çekmeye çalışıyor, şiddetle ağrıyan midesine elini bastırıyordu. Kulağının dibinde o sesi yeniden duydu “Kendinden kaçabileceğini mi sanıyorsun Selim” Korku şimdi bir ateş olmuş kan yerine damarlarında akmaya başlamıştı, dehşet ve yorgunluk artık taşımayacağı hale gelmişti ki dayanamayıp bayıldı.

Gözüne vuran güneş ışığıyla uyandı. Aynı anda odasının kapısı açılıp annesi içeri girdi, kınayan bakışlarla bakıp “haydi koca uykucu, öğlen oldu kalk artık” dedi. Şaşkın gözlerle etrafına bakındı, annesi perdeleri açıyor, odasının aralık duran kapısından içeri radyoda çalan hareketli bir türkü doluyordu. Nerede olduğunu anladığı anda içine dolan huzur ve mutluluk duygusuyla derin bir oh çekti ” Çok şükür Allah’ım sadece kabus görmüşüm” dedi. “Hadi hadi bırak şimdi rüyayı masalı da git yüzünü yıka. Ben de yatağını toplayayım” diyen annesine gülümseyerek kalkıp banyoya girdi. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine bakarken içeriden annesinin bağırmasını duydu “Selim, bu yatağın hali nedir böyle? Çamur içinde kalmış” panikle kafasını indirip ayaklarına baktığında bir ayağının çamur içinde olduğunu gördü. Aynı anda yerel radyo normal yayınını kesip bir son dakika haberi vermeye başladı ” İlçemiz C….. mahallesinde kimliği belirsiz bir genç kız boğularak öldürülmüş halde bulundu sayın dinleyiciler. Polis olay yerinde bulunan bir tek spor ayakkabıdan ve parmak izlerinden katili araştırıyor”
Aynı anda kapı şiddetle, yıkılırcasına çalmaya başladı “açın kapıyı polis”…

Devamını Oku … »

14 Mayıs 2006
Telefonu açtı nihayet, diyor ki ben kendi kendimi silmişim onun aklından, kalbinden ise o silecekmiş ama “her zaman yanındayım, ne zaman istersen arayabilirsin beni” diyor. Bu sözler beni teselli etmekten çok uzak.
Zaman durdu benim için, yapacak bir şey bulamıyorum. Sahi eskiden yani o hayatımda yokken ben neler yapıyordum? Niye bu boşluk şimdi, bittiyse bitti dünyanın sonu değil ya? Değil mi acaba?
16 Mayıs 2006
Mektup yazmaya karar verdim, oysa ben mektup yazmayı hiç sevmem ki. O ise çok severdi mektupları, bir çocuk saflığıyla her zaman benden mektup isterdi. Bense istediği mektupları hep “yazarız” diye savuştururdum.
Nasıl hitap edeceğimi bilemeden yazmaya başladım.
“Sevgili …..
Bu gün sensizliğimin başlangıcı,
Her başlangıcın gerçekten başlangıç olduğunu mu düşünüyorsun?
Eğer öyleyse hayat denilen bilmeceyi şimdi tarif edemem sana, artık tarif edemem yani.
Seni tanıdığımdan beri, genel olarak değil, birebir yaşamla, nefes almakla, yemekle, içmekle, yani tarif edilen yaşamakla ilgili bütün önyargılarım değişti. Seninle yaşadıklarım yaşamaksa eğer, şimdi ben yaşamıyorum. Öyle değilse, gerçekte sen yoksun.
Defalarca telefonunu aradım. Her seferinde dua ederek, o kısık, büyülü sesini duymayı umarak bekledim. Bana gelen her telefon önce umut, ardından umutsuzluk melodisine dönüştü.
Şimdi ise oturmuş safça, çocukça sana mektup yazmaya çalışıyorum. Seninle yaşadıklarımızın aslında olağan olabileceğini anlatmalıydı bana bu ayrılık. Bunu olağanüstü yapan benim hayal gücümdür belki de. Ama kime laf anlatırsın.
Beni yok saymayı nasıl beceriyorsun aklım almıyor. Ben de seni yok saymaya çalıştım. Olmadı, başaramadım. Duygusallığa kapılmanın felaket olduğunu geçmişten biliyorum ama kendimi frenlemekten acizim.
Biraz önce tekrar aradım açmadın, açılmayan telefon sesinin arkasındaki sessizlik, bir boşluk, bir hiçlik duygusu verir bana bilirsin, bu seferki ürküttü beni. Ölüm duygusu birden geldi bütün beynimi esir aldı. Ve ben ölüm duygusunu hiç yadırgamadığımı fark etim. Zaten günlerdir hayata uzağım. Ama her uzaklık başka bir yakınlığa yol açar, hayattan uzaksan ölüme yakınsındır. Uzaklıksa çaresizliktir.
Şimdi hangisinin daha acı verdiğini bilemiyorum, mesafelerin koyduğu uzaklık mı? Sözlerinin, davranışlarının yarattığı uzaklık mı?
Neden yazıyorum biliyor musun? Delirmemek için. Sadece zaman geçsin diye. Birkaç saati daha kurtarmak için. Seni seviyorum, bunu daha basit, daha anlaşılır, daha az kirlenmiş nasıl söylerim bilmiyorum.
Mektuplar ve yazılar masumdur, bunu en iyi sen bilirsin. Sana yazarak içimde her gün çoğalan acıyı biraz olsun hafifletiyorum. Bunu istersin değil mi?
Hoşça kal”
Daha fazla yazmaya takatim yok. Postalamayacağımı bile bile özenle katlayıp defterin arasına koydum mektubu.
Yaşamak istemiyorum artık, hayatta iki dostum var biri o an itibariyle beni teselli etmekten çok uzak, diğeri ise apansız askere gitti. Beni anlayacak birileriyle konuşabilsem, dertleşebilsem çok faydası olacak ama ben yapayalnızım… Hep yarım kalmaktan bıktım, artık yeter, kararımı verdim. Babamdan kalan tabancayı sakladığım yerden aldım, belime sokup kafeye doğru yola çıktım.
Oraya vardığımda dostum Ö… oradaydı. Suratıma bir baktı ve “yeter artık toparla kendini” dedi. Ses çıkarmadım. “İstersen bir de ben konuşayım” dedi, şiddetle reddettim. “O zaman sen ara, böyle olmaz yedin kendini” diyerek içerdeki küçük odaya gönderdi.
Odaya girdim, kısa bir tereddütten sonra aradım ama açmadı. Evini aradım, sesini duyduğum anda aradığıma pişman oldum, o kadar soğuk ve uzaktı ki sesi, her dakika kararıma adım adım yanaşıyordum artık. Beni doğru dürüst dinlemeden telefonu kapattı. Oysa daha söyleyeceklerim vardı.
Tekrar tekrar aradım açmadı, mesaj çektim “silah kafama dayalı, eğer bir kere daha açmazsan tetiği çekeceğim” dedim. O riski göze alamayacağını, açacağını düşünüyordum. İletildi raporu geldi. Hiçbir şey görmüyordu artık gözüm. Hem bu dünyamdan hem öteki dünyamdan vazgeçmiştim. Silahı çıkardım, her ne kadar gürültü yapmamaya çalışarak mermiyi ağıza vermeye çalışsam da o tanıdık metalik ses yine de çıktı. Namluyu önce çenemin altına tuttum, sonra vazgeçip şakağıma dayadım. Namlu şakağımda buz gibiydi.
Arama tuşuna basmadan önce son bir dua okudum. Telefon çalmaya başladı, 1, 2, 3, 4, açmıyor, kaç kere daha çalar acaba?
“Her yer kan revan olacak keşke sahile gitseydim” diye düşündüm. Çok garip insan ölmek üzereyken bile aklına neler getirebiliyormuş.
Ben bunları düşünürken arama bitti. Telefon açılmadığında çıkan o sinir edici kısa ton çalarken tetiği çektim. Kuru bir “tık” sesi çıktı ama silah patlamadı, ne şimdi bu? Böylesi ancak Türk filmlerinde olur değil mi? Ama oldu. Küçükken her hafta büyük bir hevesle temizlediğim o silahı babamın vefatından sonra hiç elime alamamıştım. Yaklaşık bir buçuk yıldır temizlenmemişti. Mermiler zamanın yıpratıcı etkilerine maruz kalarak rutubetlenmiş olmalıydı, rutubetlenen mermiler de kolay kolay patlamaz. Patlamadı da zaten. Şarjörü çekip bıraktım o mermi düşsün diğeri gelsin diye ama sıkışmış. Delirdim, “şimdi sırasımıydı” diye söyleniyor bir yandan çekiştirmeye devam ediyordum. o sinirle uğraşırken patladı silah, ama kafama dayalı değildin ki, niye şimdi patladın sen.
Mermi karşı duvardan sekip kısa bir tur attı odada. İstem dışı masanın altına doğru eğilmişim seken mermiden korunmak için. Fark edince gülmeye başladım. İşte bir gariplik daha, insan ölmek üzereyken de komik bir şeye gülebilirmiş. O sırada büyük bir gürültüyle kapı açıldı, nefes nefese dostum daldı içeri, silahımı elimden alırken ben hala gülüyordum…

Not: Bu yazıda geçen kişiler ve olaylar gerçektir, yazıda geçen mektup halen bahsedilen defterin arasında durmaktadır. Lütfen bana intiharın kötülüğü üzerine nasihat vermeden önce şunu bir düşünün, İster delilik deyin, ister acizlik deyin, ya da aptallık deyin, ne derseniz deyin bunlar o andaki duygularım ve ruh halimdir. Şu anda ise aldığım her nefesi seviyorum…

Devamını Oku … »

ruhum seni seyrediyor şimdi …..

ben ölümde yaşıyorum ….

……huzur içinde

…… sen ruhumun örtüsü .

… zavallı bedenim …..

ihanet ettin …..

……bedelini sen ödedin

….. ben seni öldürdüm

…… yalanları öldürdüm ….

kötülükleri öldürdüm seninle …..

karanlıklardan korkmuyorum artık ….

…..yolumu kaybetmiyorum

….. büyük bir güç var artık yanımda …..

ışığım ….

gerçeğim ….

taptığım …..

sen yok oldun ….

beni var ettin ….. .

……sevmenin …sevilmenin en güzelini yaşıyorum

…… sen yalan olmasaydın

…. ben gerçek olamazdım

…… bedenim sen yan ateşler içinde

……. ruhum yaşama merhaba de …..

…ölmeden önce öldüm işte

…. yalana uyanmak değil ……

….gerçekle yaşamak istiyorum

…… bu eşşiz yolda arkama bile bakmak istemiyorum …..

21.06.2008/ BeyzA…

Devamını Oku … »

Üstümü başımı giyindim. Daha uykusuzluğun ve hamlığın verdiği yorgunluk kalkmamıştı üzerimden. Güneş dahi dağların ardından henüz esneyerek yatağından kalkıyordu. Aynı şekilde kuşlarda yeni yeni ötüşmeye başlamışlardı.

Elime sergi ve makasımı alarak toplayacağım sıraya doğru ilerledim. Sergiyi daha önce topladığım çayın üzerine serdim ve makasımı sallayamaya başladım. Kendi kendime söylenerek…

Çayın başladığı ilk günkü gibi bugünün de ne zaman biteceğini düşünüyordum. Geçtiğim çay sıralarıyla birlikte zamanda akıp gidiyordu. Ortalık aydınlanmış kuşlar, böcekler, çiçekler, güneş, dağlar, kısacası doğa canlanmıştı. Bense zaman ilerlerdikçe etkisini daha fazla göstermeye başlayan güneşin altında adeta bir mum gibi erimeye başladım.

Çaylığın içi nemden dolayı ayrı bir sıcaktı. Gözlerimin içi dahi terlemeye başlamıştı o derece yani. Yanmaması için topladığım çayları sergileri bağlamak suretiyle gölge yerlerde doğru çıkardım. Dağların içinden gelen doğal ve saf sudan kana kana suyumu içtim ve dinlenmek için bıraktım kendimi fındıkların altındaki gölegeliğe.

Dedim ya sıralarla birlikte zaman da akıp gidiyor diye. Çayı satma vakti gelmiştir. Gölgede dinlendirilmiş çaylar ( sergi ) bağlanır, omuza alınıp arabaya yüklenir, ve alım yerlerine götürlür.

Alım yerinde ekisper amcalarımızla ve komşularımızla hoş beş sohbet edip biraz da o günün yorgunluğunu attım üstünden. Günün iple çektiğim asıl kısmı çayı sattıktan sonra başlıyordu benim için.

Alım yerinde de sarfettiğim o enerjinin verdiği ısıyla birlikte soluğu direk dere de aldım. Nefes almadan attım kendimi yayladan gelen o serin sulara. Akıntıya karşı bir kulaç atıp yorulduktan sonra, siz deyin akıntı ben diyeyim masör gittim yerleştim kayalıkların arasında. Sırtıma çarpan su adeta massaj yapıyor, yorgunluğumu üstümden alıyordu sonuna kadar. Üşüdüğümü hissedene kadar orda oturup ateş yaktım ısınmak ve kurumak için.

Evin yolunu tuttum dere faslından sonra. Bir kaç kıvır zıvır işle daha uğraştıktan sonra mutfakta aldım soluğu. Yemeği yedikten sonra ise muhabbetin eksik olmaz dostu çayımı demleyip doldurdum bardağa. Bu arada arkadaşlarda gelmişlerdi.

Şen şakrak muhabbetler, gülmeler kahkahalar, sizin de tahmin edebileceğiniz gibi anlatılması dahi güldüren anlar yaşanılmış, artık o yorgun vücutla yatağın yolu tutulmuştur. Derken ben bu satırları yazıyorken, öğlen güneşinde terlemeye başlayan gözler çoktan kapanmış, sayısını söyleyemeyeceğim rüyalara dalmıştır…

Böyle işte bizim sıradan günlerimiz. Tabi bazı kısımlarını artık mumla aramaktayız.

      İlk ve son aşkım. Koynunda üşüdüğüm, sabahı olmayan gecem. Sana dair kelimelerim tükenmek bilmiyor. Nitekim aslında sana dair söylenecek sözler bendeki seni tarif etmeye kifayetsiz. Dedim ya seni kelimelerimde arıyorum; düşüncelerimde. Ama derler ki akıl bir tek kalbi anlayamazmış. Bendeki bu sevdayı aklım almıyor sevdiğim.

      Bu hayatta kendime hep fazla geldim. Beden almadı bendeki ruhu yüreği. Ama tek sana yetemedim…

      Şimdi ikimize göre de doğru olanı yaptık. Ellerimiz kenetlenmiş değil. Gözlerimiz hasretle bakamıyor birbirine. Beni kendine uzak kılmak sana mutluluk taşıyabiliyorsa ben bu acıyı bir ömür de yaşarım. Lakin sevdiğim biliyoruz ki tek yüreklerimiz kopamadı. Benden uzaklarda da olsa yüreğini yüreğimde hissetmeye devam ettim. Ben seneler sonra da kendimde sana dair hiçbir şey yitirmedim. Ama işin tek acı tarafı seni bir türlü kendime anlatamadım sevdam… ANLATAMADIM…

      Şimdi bu sözler sana dair yazılmış son sözler. Artık yoruldum sanma. Ben sadece şunu gördüm sevdam. Sevginin nedeni yok. Seni sorgulamayacağım. Seni aramayacağım kelimelerimde. Hatta adını bile anmayacağım andırmayacağım – yüreğime -…

      Şimdi senden de gidiyorum. Seni sana bırakıyorum ve yitik sevdalarına… üşümesin yüreğin sakın. Derin uçurumlara sürüklenmesin.

HOŞÇA KAL. SENİ SEVİYORUM.

Devamını Oku … »

 Olmuyor bebeğim ah olmuyor

Kimse senin kadar şefkatli sevmiyor

Seviyorum diyen yine varsa da

Şefkat olmadan ruhum doymuyor

Olmuyor bebeğim ah olmuyor

Sarılıp yatmalar da tad vermiyor

Ağzımızın tadı mı bozuldu nedir

Sensiz çikolatanın bile tadı olmuyor

Devamını Oku … »

Ağlamak istiyordu, gitmek değildi istediği, kaçmak değildi… Ağlayamıyordu da erkekler ağlamazdı ama Kaçıyordu işte erkekler kaçmazdı da…
Toplamıştı her şeyi yerleştirmişti araca…
Son bir kez girdi ahşap gül bahçeli eve…
Kapıdan her girdiğinde sevdiği karşılardı onu… Hoş geldin diye sarılırdı boynuna…
Yoktu artık onu karşılayacak kimse ya da sarılsın sıkıca… Kaybetmişti sevdiklerini…
Sadece gül bahçeli ahşap ev bırakmamıştı onu… Çünkü bırakan oydu bu defa…
Evet, kaçıyordu şimdi…
Yaşanılanlardan kaçıyordu…
Acı çekmek istemiyordu hatırlayınca…
Seviyordu gül bahçeli ahşap evi gitmek istemiyordu… Ağlamak istiyordu…
Gitmek zorundaydı fakat seviyordu gül bahçeli ahşap evi… Ama ahsap ev acı veriyordu ona…
Güllerde kokmuyordu artık…
Düşünüyordu…
Önce yanına aldıklarını düşündü sonra bıraktıklarını…
Kitaplarını almıştı yanına… Ama her sabah kitap okuduğu ormana bakan pencereyi alamadı…
Yastığını… Camın önündeki fesleğeni de almıştı ama güllere dokunamadı…
Ağlamak istiyordu, hıçkırarak ağlamak ama erkekler ağlamazdı…
Her gece oturup izlediği korku filmlerini de almıştı…
Kapının önündeki nazar boncuğunu… Mutfaktaki şekerliğini…
Her sabah kendisiyle yüzleştiği aynasını… Ağaçları budadığı makasını…
Hatta gülleri suladığı hortumu bile almıştı…
Peki ya bıraktıkları… Neler bırakmıştı…
Geçmişini bırakıyordu… Yaşananları… Portakal ağacını da bırakıyordu…
Ahşap evini… Gül bahçesini… Acılarını… Kederlerini… Sevinçlerini…
Gülüşlerini… Sevdiğinin kokusunu… Hayallerini…
Bırakıyordu işte bırakıyordu her şeyi soluduğu havayı…
Ağlamak istiyordu bırakmak istemiyordu gül bahçeli ahşap evini…
Boğazına bir şeyler düğümlenmişti nefes alamıyordu sanki…
Gitme vakti gelmişti işte ama hazır değildi gitmelere…
Ahşap ev üzülmüyordu o alışıktı yalnız kalmalara…
Güller alışık değildi ama kendisi gibi başlarını eğmişlerdi önlerine…
Gitme vakti gelmişti artık…
Son kez baktı gül bahçeli ahşap eve…
Önce aldıklarını düşündü sonra bıraktıklarını…
Ağlamak istiyordu ama erkekler ağlamazdı…
Son kez baktı gül bahçeli ahşap eve…
Bir damla gözyaşı bıraktı giderken ona hediye…

Devamını Oku … »

Yine söylüyorum, bir an önce görmem lazım seni
Göremezsem bitecek bu hayatın demi
Yaşamayı çok görme bari bana
Görün iki dakika, sonra çek git bensizliğin sığınağına.

Emre ÇAKIR

Devamını Oku … »

“Gitmedim ki hiç de bırakmadım ki seni bırakamam ki”…   de

Hani ben cok sımarınca “şımarık papatyam” derdin ya hadi yine de…

“Sana geldim senin için geldim” de….

“Papatyamın kokusuna hasretim “ de…

“Gitmedim” de

“Gidemedim ki”……………..

Sana sesleniyorum belki buradan, belki çok uzaktan, belki kulağına fısıldayarak….

Dön ne olur….

Dön..

Son nefesimsin, benim hep içimde sakladığım…

Hayatımsın…

Gitme, gidişlerin arkasına saklanma …

Sığınma ….korkma….

Boğazımda ki bir düğümsün yutkunmaktan korktuğum… yutkunamadığım….

Sana sesleniyorum hayallerimin iki adım ötesinden….

Dön ne olur…

Dön…

Tahammülüm kalmadı artık…

Yürek ver sevdama gitmeler olmasın…

Olmasın ne gözyası ne de acı…

Dayanmak zor  sen büyüttün bu şımarığı…

Ya dön  geri  yada   kopar  artık son papatyanı….