Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

**** ile (Ortak bir dostumuz, burayı şimdi ekledim) telefonda konuştuğumda bana “sakin ol, biraz sabret. İkiniz de çok yoruldunuz, bir dinlenin nefes alın. Biraz zaman geçsin özler, arar” demişti. Rahatlamıştım, şimdiye kadar da hep bir umudum vardı. Ama aramadın. Umudum artık kayboldu gitti. Yerini kopkoyu bir umutsuzluk ve beraberinde sürüklediği mutsuzluk kapladı.
Halimi gören bir arkadaşım senden vazgeçmemi söyledi. Kendimi ateşe atıyormuşum. Söylediklerini hiç umursamadım. Durumun olağanüstülüğünün farkında değildi. Olmasını da beklemiyorum zaten. Ama şimdi, yeniden durup bakmak ihtiyacı hissettim hayatıma. Tıpkı, karmaşık bir kitabı geriye dönüp tekrar tekrar okumak gibiydi. Ne kadar okursan oku hikayeyi değiştirme şansın yoktur ve hikaye sona ermek için senin anlayıp anlamamanı hiç umursamaz.
Biliyorum yine abartıyorum ama senin tarafından ele geçirildiğimi düşünüyorum, bana ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum ama bunun insanın içini dışına çıkartacak, gizli kalmış arzularını ya da nefretlerini deşifre edecek kadar kuvvetli bir şey olduğunu seziyorum. Ben bir sondan sonraki başlangıcın da sonuna geldim. Şimdi düşünüyorum da ne değişti? Sen karşıma çıkmamış olsaydın zaten son bulacaktı. O zaman bitmiş olsaydı keşke.
Merak ettiğim birkaç konu var. Büyük bir ihtimalle bunları hiçbir zaman sana soramayacağım. Şu an bile seni düşünüyorum. ne yaptığını, beni düşünüp düşünmediğini. ilk günlerimizi bütün ayrıntılarıyla aklıma getirmeye çalışıyorum. Sevgi ve aşk dolu itirafları, ilk kez birbirimizi sevdiğimizi telefonda söylediğimiz geceyi. O gece de belli belirsiz bir ölüm duygusu ürpertmişti beni, sonra bu duygu seninle birlikte geçirdiğimiz saatlerde bazen kendini hissettirdi bana. O zamanlar buna bir anlam veremiyordum, şimdi anlıyorum.
Şunu bilmeni isterim, Hayatı ne kadar ciddiye alıyorsam, yaşadıklarımı da o kadar ciddiye almışımdır. Benim hayat anlayışım bu. Bir nevi ölçüsüz bir adamım, bu doğru. Sana karşı da bazen ölçüsüz davrandığımı kabul ediyorum. Bir ölçü tutturma çabalarım hüsranla sonuçlansa da içimi ferah tutan şey sana karşı hep dürüst olmamdır. En aleyhime olacak konularda bile yalan söylemek yerine yaptığım hatayla (senden önce bile olsa) yüzleştim. Her şey bir yana keşke beni “koca bir yalan” olmakla suçlamasaydın. O lafın kalbimde yol açtığı tahribatı anlatmam mümkün değil. Ben her yaşanmışlığın bu dünyada bir iz bıraktığına inanıyorum. Bu yüzden yaşadığım her âna bir anlam katmak gibi saçma sapan bir çaba uğruna hep kaybediyorum. Şimdiye kadar çoktan alışmam lazımdı. Alışamamışım işte.
Sana anlatmak istediklerimi aslında anlatamıyorum. Konuşarak anlatamadıklarımı belki şimdi yazarak yapabilme hayaliyle bu satırları kaleme alıyorum. Son konuşmalarımızdan birinde hâla kalbinde olduğumu ama sileceğini söylemiştin. Bence kalbini dinlemelisin çünkü insanın kalbi yalan söylemez. Seviyorsan hissedersin. Sevgi öyle güçlü bir duygudur ki insanı yanıltmaz.
Ve son söz; Kelimenin ta kendisi kadar yalın, doğasındaki karmaşıklık kadar karmaşık. “Seni Seviyorum”. Başka hiçbir şey.”

Devamını Oku … »

14 Mayıs 2006
Telefonu açtı nihayet, diyor ki ben kendi kendimi silmişim onun aklından, kalbinden ise o silecekmiş ama “her zaman yanındayım, ne zaman istersen arayabilirsin beni” diyor. Bu sözler beni teselli etmekten çok uzak.
Zaman durdu benim için, yapacak bir şey bulamıyorum. Sahi eskiden yani o hayatımda yokken ben neler yapıyordum? Niye bu boşluk şimdi, bittiyse bitti dünyanın sonu değil ya? Değil mi acaba?
16 Mayıs 2006
Mektup yazmaya karar verdim, oysa ben mektup yazmayı hiç sevmem ki. O ise çok severdi mektupları, bir çocuk saflığıyla her zaman benden mektup isterdi. Bense istediği mektupları hep “yazarız” diye savuştururdum.
Nasıl hitap edeceğimi bilemeden yazmaya başladım.
“Sevgili …..
Bu gün sensizliğimin başlangıcı,
Her başlangıcın gerçekten başlangıç olduğunu mu düşünüyorsun?
Eğer öyleyse hayat denilen bilmeceyi şimdi tarif edemem sana, artık tarif edemem yani.
Seni tanıdığımdan beri, genel olarak değil, birebir yaşamla, nefes almakla, yemekle, içmekle, yani tarif edilen yaşamakla ilgili bütün önyargılarım değişti. Seninle yaşadıklarım yaşamaksa eğer, şimdi ben yaşamıyorum. Öyle değilse, gerçekte sen yoksun.
Defalarca telefonunu aradım. Her seferinde dua ederek, o kısık, büyülü sesini duymayı umarak bekledim. Bana gelen her telefon önce umut, ardından umutsuzluk melodisine dönüştü.
Şimdi ise oturmuş safça, çocukça sana mektup yazmaya çalışıyorum. Seninle yaşadıklarımızın aslında olağan olabileceğini anlatmalıydı bana bu ayrılık. Bunu olağanüstü yapan benim hayal gücümdür belki de. Ama kime laf anlatırsın.
Beni yok saymayı nasıl beceriyorsun aklım almıyor. Ben de seni yok saymaya çalıştım. Olmadı, başaramadım. Duygusallığa kapılmanın felaket olduğunu geçmişten biliyorum ama kendimi frenlemekten acizim.
Biraz önce tekrar aradım açmadın, açılmayan telefon sesinin arkasındaki sessizlik, bir boşluk, bir hiçlik duygusu verir bana bilirsin, bu seferki ürküttü beni. Ölüm duygusu birden geldi bütün beynimi esir aldı. Ve ben ölüm duygusunu hiç yadırgamadığımı fark etim. Zaten günlerdir hayata uzağım. Ama her uzaklık başka bir yakınlığa yol açar, hayattan uzaksan ölüme yakınsındır. Uzaklıksa çaresizliktir.
Şimdi hangisinin daha acı verdiğini bilemiyorum, mesafelerin koyduğu uzaklık mı? Sözlerinin, davranışlarının yarattığı uzaklık mı?
Neden yazıyorum biliyor musun? Delirmemek için. Sadece zaman geçsin diye. Birkaç saati daha kurtarmak için. Seni seviyorum, bunu daha basit, daha anlaşılır, daha az kirlenmiş nasıl söylerim bilmiyorum.
Mektuplar ve yazılar masumdur, bunu en iyi sen bilirsin. Sana yazarak içimde her gün çoğalan acıyı biraz olsun hafifletiyorum. Bunu istersin değil mi?
Hoşça kal”
Daha fazla yazmaya takatim yok. Postalamayacağımı bile bile özenle katlayıp defterin arasına koydum mektubu.
Yaşamak istemiyorum artık, hayatta iki dostum var biri o an itibariyle beni teselli etmekten çok uzak, diğeri ise apansız askere gitti. Beni anlayacak birileriyle konuşabilsem, dertleşebilsem çok faydası olacak ama ben yapayalnızım… Hep yarım kalmaktan bıktım, artık yeter, kararımı verdim. Babamdan kalan tabancayı sakladığım yerden aldım, belime sokup kafeye doğru yola çıktım.
Oraya vardığımda dostum Ö… oradaydı. Suratıma bir baktı ve “yeter artık toparla kendini” dedi. Ses çıkarmadım. “İstersen bir de ben konuşayım” dedi, şiddetle reddettim. “O zaman sen ara, böyle olmaz yedin kendini” diyerek içerdeki küçük odaya gönderdi.
Odaya girdim, kısa bir tereddütten sonra aradım ama açmadı. Evini aradım, sesini duyduğum anda aradığıma pişman oldum, o kadar soğuk ve uzaktı ki sesi, her dakika kararıma adım adım yanaşıyordum artık. Beni doğru dürüst dinlemeden telefonu kapattı. Oysa daha söyleyeceklerim vardı.
Tekrar tekrar aradım açmadı, mesaj çektim “silah kafama dayalı, eğer bir kere daha açmazsan tetiği çekeceğim” dedim. O riski göze alamayacağını, açacağını düşünüyordum. İletildi raporu geldi. Hiçbir şey görmüyordu artık gözüm. Hem bu dünyamdan hem öteki dünyamdan vazgeçmiştim. Silahı çıkardım, her ne kadar gürültü yapmamaya çalışarak mermiyi ağıza vermeye çalışsam da o tanıdık metalik ses yine de çıktı. Namluyu önce çenemin altına tuttum, sonra vazgeçip şakağıma dayadım. Namlu şakağımda buz gibiydi.
Arama tuşuna basmadan önce son bir dua okudum. Telefon çalmaya başladı, 1, 2, 3, 4, açmıyor, kaç kere daha çalar acaba?
“Her yer kan revan olacak keşke sahile gitseydim” diye düşündüm. Çok garip insan ölmek üzereyken bile aklına neler getirebiliyormuş.
Ben bunları düşünürken arama bitti. Telefon açılmadığında çıkan o sinir edici kısa ton çalarken tetiği çektim. Kuru bir “tık” sesi çıktı ama silah patlamadı, ne şimdi bu? Böylesi ancak Türk filmlerinde olur değil mi? Ama oldu. Küçükken her hafta büyük bir hevesle temizlediğim o silahı babamın vefatından sonra hiç elime alamamıştım. Yaklaşık bir buçuk yıldır temizlenmemişti. Mermiler zamanın yıpratıcı etkilerine maruz kalarak rutubetlenmiş olmalıydı, rutubetlenen mermiler de kolay kolay patlamaz. Patlamadı da zaten. Şarjörü çekip bıraktım o mermi düşsün diğeri gelsin diye ama sıkışmış. Delirdim, “şimdi sırasımıydı” diye söyleniyor bir yandan çekiştirmeye devam ediyordum. o sinirle uğraşırken patladı silah, ama kafama dayalı değildin ki, niye şimdi patladın sen.
Mermi karşı duvardan sekip kısa bir tur attı odada. İstem dışı masanın altına doğru eğilmişim seken mermiden korunmak için. Fark edince gülmeye başladım. İşte bir gariplik daha, insan ölmek üzereyken de komik bir şeye gülebilirmiş. O sırada büyük bir gürültüyle kapı açıldı, nefes nefese dostum daldı içeri, silahımı elimden alırken ben hala gülüyordum…

Not: Bu yazıda geçen kişiler ve olaylar gerçektir, yazıda geçen mektup halen bahsedilen defterin arasında durmaktadır. Lütfen bana intiharın kötülüğü üzerine nasihat vermeden önce şunu bir düşünün, İster delilik deyin, ister acizlik deyin, ya da aptallık deyin, ne derseniz deyin bunlar o andaki duygularım ve ruh halimdir. Şu anda ise aldığım her nefesi seviyorum…

Devamını Oku … »

 Olmuyor bebeğim ah olmuyor

Kimse senin kadar şefkatli sevmiyor

Seviyorum diyen yine varsa da

Şefkat olmadan ruhum doymuyor

Olmuyor bebeğim ah olmuyor

Sarılıp yatmalar da tad vermiyor

Ağzımızın tadı mı bozuldu nedir

Sensiz çikolatanın bile tadı olmuyor

Devamını Oku … »

Sen bir umut uğruna ardından koşup yorulmak bilmeyeceğim sevdam…

Sen yüreğimden akıttığım gözyaşımsın…

Sen her dikişimde dibinde teselli aradığım kadeh…

Sen içimdeki aşkın büyüklüğünden korkup kaçıp gittiğim…

Sen yaşamak yerine acıya hapsettiğim ruhsuz yanımsın…

Sen her tükenişimde beni var eden sevgim…

Sen kökleri ruhuma kadar ulaşan dikenli sarmaşık…

Sen susuzluğumda özlemle avucumda beklettiğim bir avuç su…

Sen düşlerimi karartan en tatlı hüznümsün…

Sen yokluğunda tenimi donduran ateş…

Sen gecemin en son demi, güneşimin ilk serinliği…

Sen yalnızlığımı gizleyemediğim bir damla gözyaşısın…

Sen sabrımın tükendiği noktada tahammülüm…

Sen bir deniz kıyısında âşıkların gözlerinde akşam güneşi…

Sen hafızamı kazısam da unutamadığım…

Sen buğusuna özlem yazdığım bir cam belki de…

Sen bir baba yüreğinde evlat sevgisi…

Sen birbirinden ayrı tenlerde birbirine sıkıca sarılmış iki kalp…

Sen aldığım nefes,

       Koruduğum can,

       İlk öpücük sıcaklığı,

       Son kalp atışı,

Kısacası sen benim HER ŞEYİMSİN…

Devamını Oku … »

Paltosunun altında yaktığı sigarasını hemen teneke kola kutusuna sokarak bir nefes çekti.
- “Sigaranın ışığı gece kilometrelerce öteden fark edilir, kanas tüfeğine iyi bir hedef olursunuz.” demişti komutanları daha ilk operasyonlarında. O günden beri herkes sigarasını bu yöntemle içiyordu. Yine sayısını unuttuğu operasyonlardan birindeydiler, günlerdir bu dağlarda dolaşıyorlardı, sıcak suyu ve sıcak yemeği görmeyeli çok olmuştu, rahat yatağı ise çoktan unutmuşlardı. Uyumamak için her zamanki gibi sevgilisini düşünmeye başladı, babasının isteğiyle tecilini bozup askere gittiğinde ne çok ağlamıştı Ayşe, terminalde nasıl da sımsıkı sarılmış, bir türlü ayrılmak istememişti.
Acemi birliğini Isparta – Eğirdir Dağ Komando okulunda yapmıştı. Usta birliğinde Şırnak çıkınca iyice deliye dönmüştü sevgilisi, dağıtım izni de çabucak geçmişti. Gideceği günden bir akşam önce yine buluşmuşlardı.
-“sana bir şey olursa ben de yaşayamam kendimi öldürürüm” demişti Ayşe. Ne dese fayda etmiyor sürekli aynı kelimeyi tekrar ediyordu. “Sana söz veriyorum” demişti, “her ne olursa olsun geri döneceğim, Ölmeyeceğim söz”. Bu sözler Ayşe’yi birazcık teskin etmişti ama yine de “bunu nasıl garanti edebilirsin ki” diye sormadan edemedi. “Sevenler Ölmez” demişti “bana güven mutlaka geri döneceğim söz”
Aylardır Gabar dağlarında onu düşünerek ayakta kalmıştı, onu düşünerek sıcağa, soğuğa, açlığa, yorgunluğa göğüs germişti. Sayısız çatışmalara girmiş, arkadaşları yanı başında şehit olmuş, birçoğunu da yoğun ateş altında yere ancak 2 metre yanaşabilen helikopterlere fırlatmışlardı. Ama kendisi yaşıyordu işte. Verdiği sözü hiç unutmuyor, başının üstünden geçen her mermi, yakınlarında patlayan her roket veya el bombası onu daha da hırslandırıyor geri döneceğine olan inancını pekiştiriyordu.
Askerliğini yapmadan evlenmelerine izin vermeyen babasına eskisi kadar kızmıyordu artık. “iyi de oldu aslında” diye düşündü, “aradan çıktı işte, şunun şurasında teskereye ne kaldı ki”
Bu düşünceyle içini bir sevinç dalgası kapladı, ama uyuyan arkadaşlarına bakınca utandı bu sevincinden. Onları bırakıp gitmek çok zor olacaktı, kader birliği ettiği bu insanlarla arkadaşlık sınırını aşıp kardeş olmuşlardı çoktandır. İşte bunun için teskeresine az bir zaman kalmasına rağmen yanlarındaydı, komutanı “oğlum sen bu operasyona gelme istersen” deyince küfür yemiş gibi olmuş, şiddetle reddetmişti.
Bu düşüncelere dalmışken uzaktan bir ışık görür gibi oldu, rüzgâr kulağına bazı sesler de getirince en yakındaki arkadaşını uyandırdı, bir dakika sonra bütün tim uyanmış elleri tetikte mevzilerini almışlardı. Önce karanlıkta bir ışık çaktı, ardından ıslığa benzer bir ses geldi ve 20 metre üstlerindeki kayalarda patlayan roketin kopardığı taş toprak yığınıyla aynı anda üç yanlarından mermi yağmaya başladı. Yüksek bir tepenin eteğinde mevzilenmişlerdi, bulundukları yer tepenin altına doğru oyuk şeklinde girintili olduğu için atılan roketler hedefi bulmuyor üstlerindeki kayalarda patlıyordu.
Eğer bu kadar iyi yer tutmamış olsalardı daha ilk ateşte işleri biterdi. “bizi kuşatmışlar” dedi komutanları, telsizle yardım istemişler ama “gece olduğu için helikopterleri gönderemiyoruz sabaha kadar dayanın” yanıtını almışlardı. Bütün güçleriyle karşılık veriyorlar, teröristlerin sızma yapmasını engellemek için kritik gördükleri yerlere de sürekli el bombası atıyorlardı.
Saatler geçiyor çatışma tüm şiddetiyle devam ediyordu, sabahın ilk ışıklarıyla helikopterler gelince sevindiler, fakat çok geçmeden bu sevinçleri boşa çıktı, çünkü bu sefer de avantajlı konumları onların aleyhine dönmüştü. Bulundukları yer içe doğru girintili olduğu için helikopterler iniş yapamıyor, teröristlerle mesafeleri çok yakın olduğu için silahlarını da kullanamıyorlardı. Cephaneleri de iyice azalmaya başlamıştı, durumları hiç iç açıcı değildi.
- “Bir çıkış yolu bulamazsak işimiz biter” diye düşündü
- “Tek çıkış tepeyi aşmak” dedi komutan, tepenin arkasına dolanan bir patikayı işaret ederek. “Oraya ulaşabilirsek tepeye arkadan tırmanabiliriz” diye ekledi.
Oraya ulaşmak için yaklaşık yüz metrelik bir açıklıktan geçmeleri gerekiyordu, kademeli olarak o tarafa yanaşmaya başladılar. Sırayla ve hızla geçmeye başlamışlardı ki çok yakından açılan ateşle yerlerine çakıldılar. Sol taraflarında kayaların arasında birbirine yakın üç ayrı yerde üç terörist mevzi almış geçmelerine meydan vermiyordu. “Şimdi yandık işte” diye düşündü, avantajlı konumlarını terk etmişler ve arada sıkışmışlardı. “El bombası atın” diye haykırdı komutan ama kimsede kalmamıştı. Durum git gide kötüleşiyordu, bulundukları yerde sıkışmışlar yoğun ateş altında kalmışlardı.
- “Sağdakiler boşalttığımız mevzilere gelirlerse bizi roketle kuş gibi avlarlar” dedi arkadaşı
“yoksa buraya kadar mı?” diye düşündü, çok garipti ölümle burun burunaydı ama ölümden korkmuyordu tek üzüntüsü verdiği sözü tutamamış olmaktı. Bir süredir ateş kesilmişti “sızma yapacaklar galiba” dedi komutanı, birden kararını verdi “ben ölmeyeceğim, söz verdim komutanım” diyerek fırladı.
Önündeki kayaya basarak sol tarafa, kayaların arasındaki teröristlere doğru insanüstü bir güçle zıpladı. O kadar ani ve o kadar çevik hareket etmişti ki arkadaşları dâhil kimse ne olduğunu anlamadan ilk teröristin olduğu yere mermileri boşaltıp ikinciye doğru zıplamıştı bile, daha kayaya ayak basar basmaz onu da vurmuş ve arkadaşlarının sonradan “tıpkı bir panter gibi sıçrıyordu” diyecekleri çeviklikle üçüncüye doğru atılmıştı. Daha havadayken görmüştü onu, bir an göz göze gelmişler ve aynı anda tetiklere dokunmuşlardı…
- “Dayan aslanım, dayan” oğlum diyordu komutanı. Helikopterdeydiler, karnına üç kurşun yemişti, arkadaşları ağlıyorlardı.
- “ağlamayın, diye güçlükle mırıldandı, “ölmem ben, sözüm var ölmem”
- “aslanım konuşma, yorma kendini” diyen komutanına en son “Sevenler ölmez” diyebildi.
Törene bütün tim eksiksiz katıldı, hayatlarını kurtaran arkadaşlarını o gün yalnız bırakmadılar. Yine eski günlerdeki gibi omuz omuzaydılar ama bu sefer savaşta değil, arkadaşlarının düğününde halayda…

Devamını Oku … »

Dalına ben gelsem de
Yüzüne ben gülsem de
Yoluna ben ölsem de
Bir haber salamadım.

Ne gönlüm hoş burada
Ne can sarhoş burada
Sevgili olmayınca
Yaşanan boş burada.
            ALİ KAYBAL

Devamını Oku … »

Fakat dedim ya, asıl büyük sorun diye. Kızın aklından ve gönlünden silemediği eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkı, onun bu ilişkiden alabileceği mutluluğu ve heyecanı engelliyordu. Çocuk, arada çıkan sebepsiz tartışmaları sevgisiyle bastırmaya çalışıyor, çoğu zaman mağlup düşüp “tamam”, “peki” ile sevdiğini kırmamak adına susuyordu. Çocuğun içindeki bu büyük sevgi öylesine kör etmişti ki. Kızın yazılarında bile unutamadığını anlattığı, eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkını fark etmesini engelliyordu. Bekli de böyle olduğuna inanmak istemiyordu.
Kız nasıl biri olduğunu bilmediği biriyle başladığı bu ilişkide, çocuğun daha önce karşısına çıkanlardan farklı olduğunu her geçen gün daha bir fark ediyor, onun sevgi dolu ve iyi bir insan oluşundan dolayı onu seviyordu. Ama dedim ya. Sevgi dolu ve iyi bir insan oluşuydu ona bu sevgiyi kazandıran. Çocuğun kişiliğini seviyordu. İçindeki sönmemiş sevdası, âşık olmasını engelliyordu.
Kızda bu durumun farkında ve çocuğun her geçen gün gelecek için yorumları kızı içinden çıkılması zor bir durumda bırakmıştı. Bir tarafta kişiliği ve ona karşı olan büyük bir sevgiyle dolu çocuk, diğer tarafta ise ruhunun en derinlerinde, eski (bitmeyen, bitiremediği) sevdası. Kızın zor bir karar vermesi gerekiyordu. Ya karşılık veremediği ilişkisini bitirecek, ya da içinde söndüremediği sevdasını bitirecekti. Zaten bu ilişkiye başlamasının sebebi de ona acı veren sevdasını bitirmekti. Bunu denemiş ve zaten başaramamıştı.
Geriye tek seçenek olan ilişkisini bitirmek kalıyordu. Aslında bu kararı birazda karşısındaki değer verdiği çocuğu daha fazla üzmemek için almıştı. Üzmemek tabi ki mümkün değildi. Aldığı kararı söylediğinde çok acı vereceğini biliyordu. Ama buna daha fazla göz yumamaz, hem kendini, hem de çocuğu daha fazla kandıramazdı. Aldığı kararı uygulamaya geçirecekti ve bir bahaneyle kararını uyguladı. Kız hiç üzülünmeyecek bir gerekçe sunmasına rağmen saklamaya çalıştığı gözyaşlarının fark edilmesini engelleyemiyordu. Çocuk ise şokta ve gözyaşlarını saklamıyordu. Çocuk, kızın sunduğu gerekçeye bir türlü anlam veremiyor, bir çözümü olup olmadığını soruyordu. Sorularına bir cevap alamayan çocuk, sevdiğini yine kıramamış çaresiz onun istediği gibi olmasını kabullenmişti.
Çocuk için o gece sabah olmuyor, aklından türlü türlü düşünceler geçiyordu. Ayrılığı bir türlü kabullenemeyen çocuk sabah ezanıyla irkildi. Aklındaki türlü düşüncelerle savaşan çocuk, abdestini alarak zihnini boşalttı. Beynindeki uğultulara kulaklarını tıkadı ve sabah namazını kılmak üzere camiye gitti. Namazını kıldıktan sonra derin bir düşünceye dalan çocuk, bir karar vermişti. Sevdasını bir kez daha arayıp bitmemesi için yalvaracaktı. O gün son derece yorgun ve moralsiz olan çocuk, işyerinden izin alarak eve gitti. Eve vardığında kızı aradı. Suçu olmayan çocuk sanki kabahat işlemişçesine kıza yalvarıyor, son bir şans daha vermesi için haykırıyordu. Ama her şeye rağmen sonuç değişmiyordu. Çocuğun artık konuşacak takati kalmamıştı. Kıza mutlu olması dileklerini sunarak telefonu kapattı. Gözyaşlarına hâkim olamıyor, yalnız olduğu evinde tüm serbestliğiyle tutarsızca ağlıyordu. İyice içini döktükten sonra, gözyaşlarını sildi. Artık her şeyi kabullenmişti ve yapacak bir şey kalmadığını görüyordu.

Aradan tam iki yıl geçti;

Kız, hâla içindeki çaresiz sevdasını yok edemedi.

Çocuk, kızla aynı durumda. İçinde silemediği bir sevdaya sahip. Fakat bu durumun zorluğunun farkında ve bunu kimseye yaşatmamak için, yeni bir ilişkiden kaçınıyor. Ne zaman içindeki ateşi söndürecek, o zaman yeni bir sevdaya doğru kulaç atacak.

Devamını Oku … »

Saatler sonra kendine geldiğinde tüm vücudunun sargılarla kaplı olduğunu gördü. “Ne oldu bana, neredeyim ben?” dedi zorlukla. İçeri giren yaşlıca doktor ayakucundaki raporlara şöyle bir göz attıktan sonra yanına geldi ve “geçmiş olsun delikanlı, büyük bir yangından sağ kurtuldun” dedi “oradan sağ çıkman mucize, bir haftadır buradasın ve daha uzun süre bizimle kalman gerekecek” diye de ekledi.
“yalvarırım oğlumuzu gösterin bize” diyen annesinin sesini tanıdı, doktorun “sadece iki dakika” demesiyle annesi, babası ve kız kardeşi içeri girdiler. Annesi “oğlum, yavrum” diye ağlıyor, babası ise “sus kadın çocuğun yanında ağlama” diye kızıyordu. Kız kardeşi ise sargılar içindeki eline sarılmış sessizce gözyaşı döküyordu. “Nazan nerede, o iyi mi?” diye sordu, “o iyi” dedi kardeşi “birkaç gün sonra taburcu olacak o zaman seni görmeye gelir”.
Nazan onun nişanlısıydı, lisede başlayan aşkları aynı üniversiteyi kazanmalarıyla daha da büyümüş, beraber geçirdikleri üniversite hayatı ile bambaşka boyut kazanmıştı. Geçen yıllar aşklarını eskitmek şöyle dursun zirveye çıkarmıştı. En büyük hedefleri bir an önce okulu bitirip hayata atılarak evlenmekti, birbirlerine kavuşacakları günü iple çekiyorlardı. Bu hevesle okullarını hiç sene kaybetmeden bitirdiler, mezuniyetten hemen sonra kendisi askere giderken Nazan büyük bir şirkette işe başladı. Askerliğini kısa dönem er yapmak için bilerek asteğmenlik sınavını kazanmadı ki bir an önce sevdiğine kavuşabilsin. 6 aylık kısa dönem kendisine 6 yıl gibi gelmişti yine de. Terhisten hemen sonra nişanlandılar…
İkisi de çok mutluydular nişanlı olduklarına inanamıyorlar, sürekli yüzüklerine bakıyorlardı.Nihayet kendisi de bir ay önce başka bir firmada işe girmişti.
O gün ilk maaşını almıştı, nişanlısını akşam yemeğine çıkartmak için rezervasyon yaptırmış ve onu arayarak iş çıkışı kendisini almaya geleceğini bildirmişti. Çok mutluydu, yıllar süren bekleyiş sona erecek, hayaller nihayet gerçek olacaktı. Bu düşüncelerle bindiği taksiden nişanlısının işyerinin önünde indiğinde olağandışı bir kalabalık farketti, sirenler çalıyor, insanlar bir yöne doğru koşuşturuyorlardı. Nişanlısının çalıştığı şirketin yandığını farkettiğinde kalbi duracak gibi olmuştu, binadan çıkanların arasında Nazan’ı göremeyince deli gibi binaya koşmaya başladı. İtfayecilerin ve polislerin durdurmalarına aldırmadan içeri dalmış ve hiç beklemeden merdivenlere yönelmişti. Nazan’ın bulunduğu dördüncü kata vardığında dumandan boğulacak gibiydi, duvardaki yangın bölümünü farketti, ceketini çıkarıp kovadaki suyla iyice ıslattı ve koluna doladı, gömleğini yırtıp ağzını ve burnunu kapatacak şekilde maske yaptı ve hiç düşünmeden alevler içindeki koridora daldı. Nişanlısının odasına girdiğinde onu yerde baygın bulmuştu, kolundan ceketini çıkarıp onun yüzüne örtmüş ve kucakladığı gibi odadan çıkıp aşağıya doğru koşmaya başlamıştı. Fakat yangın alabildiğine büyümüş, geldiği yolları sarmıştı. Her yanının tarifsiz acılarla yandığını hissediyor ama gücünü kucağındaki nişanlısından alarak hiç durmuyordu. Çıkış kapısına varınca şok oldu, küçük bir koridorun sonunda bulunan kapının kirişleri çökmüş ve geçişi imkansız kılmıştı, sadece bel hizasının üstünde küçücük bir açıklık kalmıştı ama ikisinin birden çıkmasına imkan yoktu. O koridora girerse her ikisi için de ölüm kaçınılmazdı. Birkaç adım gerileyip bacaklarının bütün gücüyle kapıya doğru koşmaya başladı, alevler içindeki koridora daldığında artık yangını hissetmiyordu, son gücüyle kapıdaki küçük açıklıktan nişanlısını dışarı fırlattı ve olduğu yere yığıldı…
Sonrasını ise doktordan öğrendi, içeriden baygın bir kızın fırlatıldığı anda tesadüfen o noktada bulunan itfaiyeciler bütün hortumlarını oraya çevirmişler ve yangının bir anlık gerilemesinden faydalanıp onu çıkarmayı başarmışlardı.
Tedavi süreci çok zor geçiyordu, büyük acılar çekiyor ama nişanlısının desteği sayesinde katlanıyordu, “Nazan yanımda ya bu acılara katlanırım” diyordu kendi kendisine, Nazan’ın vücudunda yer yer yanıklar vardı ama onun koruması sayesinde yüzü aynı güzelliğini korumuştu. Günler geçiyor yavaş yavaş iyileşiyordu, onu hiç yalnız bırakmayan ailesi ve nişanlısı sayesinde morali de düzeliyordu. Ta ki sargılarının açıldığı güne kadar.
Babasının yüzündeki dehşet ifadesini görmüştü, annesi ve nişanlısı birbirlerine sarılıp ağlamaya başlamışlardı, aynaya baktığında yıkıldı, insana benzer bir yanı kalmamıştı. Yüzü korkunçtu, kelimenin tam anlamıyla korkunç. Boğazı yırtılırcasına haykırmaya başladı, hemşireler sakinleştirici iğnelerle koşuşturana kadar bağırmaya devam etti…
Günler geçmiş hastaneden taburcu olacağı günün gecesi gelmişti, odasında Nazanla yine tartışıyorlardı
-”seni asla bırakmam, bütün hazırlıklarımız tamamlandı en kısa zamanda evleneceğiz” diyen Nazan’a acı acı gülümsedi, yanık yüzünde çarpık bir ifade belirmişti,
-“merhamet seninkisi” dedi “ sana kaç kere söyledim seninle evlenmeyeceğim, bu suratla kimse evlenmez, seni kurtardığım için vefa gösteriyorsun ama istemiyorum” dedi. Nazan tam ağzını açacağı anda elini kaldırdı “ sus” dedi
-“istemiyorum merhametini dedim, git artık kendine bir hayat kur bir daha da buraya sakın gelme”
Nazan ağlamaya başladı “aşkım lütfen bana böyle davranma, seni seviyorum ben, yüzünü veya görünüşünü değil, seni” dedi
-”saçmalama, bir süre sonra ne aşk kalır ne merhamet, böyle iğrenç bir suratla bir ömür geçmez. Düşünsene sokağa çıkınca herkes bize bakacak, şuna bak diyecekler böyle güzel bir kız böyle biriyle nasıl yaşar?”
-”umurumda değil” dedi Nazan “bak benimde vücudumda da yanıklar var, sen yüzümü korumasaydın yüzüm de yanacaktı, o zaman sen beni terk mi edecektin?”
-”Yeter, fazla uzatmaya gerek yok, ben seni istemiyorum, çık git hayatımdan artık” diyerek arkasını döndü, Nazan ağlayarak odadan çıkarken kendisini yatağa atıp zorla tuttuğu gözyaşlarını serbest bıraktı, ağlamaktan bitap düşünce oracıkta uyuyakaldı.
Saatler sonra uyandığında gece olmuştu, odası karanlıktı. Burnuna çok keskin ama çok tanıdık bir koku geldi, sanki boya kokusu gibi bir şeydi ama bir türlü ne olduğunu çıkartamadı. Karanlıkta birinin varlığını hissettiği anda “uyandın mı aşkım?” diyen Nazan’ın sesini tanıdı, “sen burada ne arıyorsun?” derken bir yandan da kokuyu tanımaya çalışıyordu. “sana geldim aşkım, seninle eşitlenmeye geldim” dedi Nazan. Birden kokuyu tanıdı, tinerdi bu koku. Aynı anda Nazanın elindeki çakmağı farketti, “hayır yapma” diye haykırırken Nazanın yüzü tıpkı meşale gibi bir anda alevler içinde kaldı.
Haftalar sonra aynı odada sargıları açılırken Nazan’ın ilk sözleri “artık evlenelim aşkım” oldu…

Devamını Oku … »

Sen Titanic filmindeki gibi bir aşk istiyordun, ben buzdağının görünmeyen yüzü gibi seviyordum. Göz göre göre çarpıyorduk, ne sen çığlık atıyordun ne ben dümen kırıyordum.
Sen yıldırım aşkı istiyordun, ben sırılsıklam seviyordum. Caddelerde akan yağmur suları gibiydik sevgilim, yanlış zamanda ve yanlış yerdeydik. Bir fırtına süresince saltanat sürüp, fırtına dinince ilk mazgaldan aşağı dökülecektik.
Sen ölümsüz aşk istiyordun, ben ölümüne seviyordum. Neresinden baksan çıkmaz sokaktı sevdamız, Yolun sonuydu uçurumun başlangıcıydı, ne sen dengeni kaybediyordun ne ben dengemi yakalıyordum.
Sen göz önünde aşk istiyordun, ben körü körüne seviyordum. Geceyle gündüz kadar farklıydı aşkımız, Samanyolunda yürüyecektik hani, ay ışığı rehberimiz yıldızlar şahidimiz olacaktı, oysa güneşin ilk ışıklarıyla ne ay ne de yıldızlar kalacaktı.
Sen hijyenik bir aşk istiyordun, ben marazi seviyordum. Neresinden baksan hükümsüzdü aşkımız, son kullanma tarihi geçmiş ilaçlar gibiydik sevgilim, kullanma talimatı yoktu bu aşkın, kendi kendimizi zehirliyorduk.
Sen destansı bir aşk istiyordun, ben şiir tadında seviyordum. Bir Atilla İLHAN şiiriydik sevgilim, “Ben sana mecburdum bilemezdin, adını mıh gibi aklımda tutuyordum, büyüdükçe büyüyordu gözlerin, içimi seninle ısıtıyordum.
Sen güneştin ben kardan adam, o kadar keskin o kadar düzdü ki gerçekler, yaşamak için ayrılacak ya da ölmek için bir arada olacaktık sevgilim.
Neresinden bakarsan imkânsızdı aşkımız….