Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Paltosunun altında yaktığı sigarasını hemen teneke kola kutusuna sokarak bir nefes çekti.
- “Sigaranın ışığı gece kilometrelerce öteden fark edilir, kanas tüfeğine iyi bir hedef olursunuz.” demişti komutanları daha ilk operasyonlarında. O günden beri herkes sigarasını bu yöntemle içiyordu. Yine sayısını unuttuğu operasyonlardan birindeydiler, günlerdir bu dağlarda dolaşıyorlardı, sıcak suyu ve sıcak yemeği görmeyeli çok olmuştu, rahat yatağı ise çoktan unutmuşlardı. Uyumamak için her zamanki gibi sevgilisini düşünmeye başladı, babasının isteğiyle tecilini bozup askere gittiğinde ne çok ağlamıştı Ayşe, terminalde nasıl da sımsıkı sarılmış, bir türlü ayrılmak istememişti.
Acemi birliğini Isparta – Eğirdir Dağ Komando okulunda yapmıştı. Usta birliğinde Şırnak çıkınca iyice deliye dönmüştü sevgilisi, dağıtım izni de çabucak geçmişti. Gideceği günden bir akşam önce yine buluşmuşlardı.
-“sana bir şey olursa ben de yaşayamam kendimi öldürürüm” demişti Ayşe. Ne dese fayda etmiyor sürekli aynı kelimeyi tekrar ediyordu. “Sana söz veriyorum” demişti, “her ne olursa olsun geri döneceğim, Ölmeyeceğim söz”. Bu sözler Ayşe’yi birazcık teskin etmişti ama yine de “bunu nasıl garanti edebilirsin ki” diye sormadan edemedi. “Sevenler Ölmez” demişti “bana güven mutlaka geri döneceğim söz”
Aylardır Gabar dağlarında onu düşünerek ayakta kalmıştı, onu düşünerek sıcağa, soğuğa, açlığa, yorgunluğa göğüs germişti. Sayısız çatışmalara girmiş, arkadaşları yanı başında şehit olmuş, birçoğunu da yoğun ateş altında yere ancak 2 metre yanaşabilen helikopterlere fırlatmışlardı. Ama kendisi yaşıyordu işte. Verdiği sözü hiç unutmuyor, başının üstünden geçen her mermi, yakınlarında patlayan her roket veya el bombası onu daha da hırslandırıyor geri döneceğine olan inancını pekiştiriyordu.
Askerliğini yapmadan evlenmelerine izin vermeyen babasına eskisi kadar kızmıyordu artık. “iyi de oldu aslında” diye düşündü, “aradan çıktı işte, şunun şurasında teskereye ne kaldı ki”
Bu düşünceyle içini bir sevinç dalgası kapladı, ama uyuyan arkadaşlarına bakınca utandı bu sevincinden. Onları bırakıp gitmek çok zor olacaktı, kader birliği ettiği bu insanlarla arkadaşlık sınırını aşıp kardeş olmuşlardı çoktandır. İşte bunun için teskeresine az bir zaman kalmasına rağmen yanlarındaydı, komutanı “oğlum sen bu operasyona gelme istersen” deyince küfür yemiş gibi olmuş, şiddetle reddetmişti.
Bu düşüncelere dalmışken uzaktan bir ışık görür gibi oldu, rüzgâr kulağına bazı sesler de getirince en yakındaki arkadaşını uyandırdı, bir dakika sonra bütün tim uyanmış elleri tetikte mevzilerini almışlardı. Önce karanlıkta bir ışık çaktı, ardından ıslığa benzer bir ses geldi ve 20 metre üstlerindeki kayalarda patlayan roketin kopardığı taş toprak yığınıyla aynı anda üç yanlarından mermi yağmaya başladı. Yüksek bir tepenin eteğinde mevzilenmişlerdi, bulundukları yer tepenin altına doğru oyuk şeklinde girintili olduğu için atılan roketler hedefi bulmuyor üstlerindeki kayalarda patlıyordu.
Eğer bu kadar iyi yer tutmamış olsalardı daha ilk ateşte işleri biterdi. “bizi kuşatmışlar” dedi komutanları, telsizle yardım istemişler ama “gece olduğu için helikopterleri gönderemiyoruz sabaha kadar dayanın” yanıtını almışlardı. Bütün güçleriyle karşılık veriyorlar, teröristlerin sızma yapmasını engellemek için kritik gördükleri yerlere de sürekli el bombası atıyorlardı.
Saatler geçiyor çatışma tüm şiddetiyle devam ediyordu, sabahın ilk ışıklarıyla helikopterler gelince sevindiler, fakat çok geçmeden bu sevinçleri boşa çıktı, çünkü bu sefer de avantajlı konumları onların aleyhine dönmüştü. Bulundukları yer içe doğru girintili olduğu için helikopterler iniş yapamıyor, teröristlerle mesafeleri çok yakın olduğu için silahlarını da kullanamıyorlardı. Cephaneleri de iyice azalmaya başlamıştı, durumları hiç iç açıcı değildi.
- “Bir çıkış yolu bulamazsak işimiz biter” diye düşündü
- “Tek çıkış tepeyi aşmak” dedi komutan, tepenin arkasına dolanan bir patikayı işaret ederek. “Oraya ulaşabilirsek tepeye arkadan tırmanabiliriz” diye ekledi.
Oraya ulaşmak için yaklaşık yüz metrelik bir açıklıktan geçmeleri gerekiyordu, kademeli olarak o tarafa yanaşmaya başladılar. Sırayla ve hızla geçmeye başlamışlardı ki çok yakından açılan ateşle yerlerine çakıldılar. Sol taraflarında kayaların arasında birbirine yakın üç ayrı yerde üç terörist mevzi almış geçmelerine meydan vermiyordu. “Şimdi yandık işte” diye düşündü, avantajlı konumlarını terk etmişler ve arada sıkışmışlardı. “El bombası atın” diye haykırdı komutan ama kimsede kalmamıştı. Durum git gide kötüleşiyordu, bulundukları yerde sıkışmışlar yoğun ateş altında kalmışlardı.
- “Sağdakiler boşalttığımız mevzilere gelirlerse bizi roketle kuş gibi avlarlar” dedi arkadaşı
“yoksa buraya kadar mı?” diye düşündü, çok garipti ölümle burun burunaydı ama ölümden korkmuyordu tek üzüntüsü verdiği sözü tutamamış olmaktı. Bir süredir ateş kesilmişti “sızma yapacaklar galiba” dedi komutanı, birden kararını verdi “ben ölmeyeceğim, söz verdim komutanım” diyerek fırladı.
Önündeki kayaya basarak sol tarafa, kayaların arasındaki teröristlere doğru insanüstü bir güçle zıpladı. O kadar ani ve o kadar çevik hareket etmişti ki arkadaşları dâhil kimse ne olduğunu anlamadan ilk teröristin olduğu yere mermileri boşaltıp ikinciye doğru zıplamıştı bile, daha kayaya ayak basar basmaz onu da vurmuş ve arkadaşlarının sonradan “tıpkı bir panter gibi sıçrıyordu” diyecekleri çeviklikle üçüncüye doğru atılmıştı. Daha havadayken görmüştü onu, bir an göz göze gelmişler ve aynı anda tetiklere dokunmuşlardı…
- “Dayan aslanım, dayan” oğlum diyordu komutanı. Helikopterdeydiler, karnına üç kurşun yemişti, arkadaşları ağlıyorlardı.
- “ağlamayın, diye güçlükle mırıldandı, “ölmem ben, sözüm var ölmem”
- “aslanım konuşma, yorma kendini” diyen komutanına en son “Sevenler ölmez” diyebildi.
Törene bütün tim eksiksiz katıldı, hayatlarını kurtaran arkadaşlarını o gün yalnız bırakmadılar. Yine eski günlerdeki gibi omuz omuzaydılar ama bu sefer savaşta değil, arkadaşlarının düğününde halayda…

Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu

En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim

Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler

Tamamen kapanmayı arzular

Nitekim

Ümitsizlik bir bıçak gibi

En derinlerimde yaralanıyor ruhum

Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu

Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim

Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca

Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini

Ne kadar uzaklaşsam da

Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime

Susmaz içim

En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı

İnsan her şeyden kaçabilir de

Bir kendinden kaçamaz

Bu gece ay bana sevgini sordu

Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim

Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de

Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez

Anlayabilseydim bendeki seni

Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına

Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..

Devamını Oku … »

            Gün geçtikçe daha çok seversiniz. Sevgiden çok bağdır aranızdaki artık. Kopamam sanırsınız. Size göre sizi ayıracak şey ancak ölüm olabilir.

            Fakat gün gelir daha derinden gelir çatırtıların sesi. Daha şiddetli kavgalar başlar ve her seferinde tâ derinden yaralandığınızı hissedersiniz. Ayrılık karanlık bir şafaktır ve siz onu her an korku ile bekler olusunuz.

            Ve bir sabah onsuz açarsınız gözlerinizi yeni güne. Yeni gün bir umut taşımaz artık size, mutluluk getirmez olmuştur. Çünkü hayata anlam katan gitmiştir. Siz bedeninizi ve ruhunuzu bomboş ve yalnız hissedersiniz. O artık sadece kalbinizdedir.

            Avuntular başlar sonrası. Olması gerekenin bu olduğuna inanmalıdır artık. İmkansızlıklar sevgiler için yoktur ; fakat size mutluluğu getiren sevgi olsa da onu sizden çalan anlaşmazlıklardır.

            Yeminler edilir sonrasında ondan başkası asla olmaz diye. O yüreğin tek sahibidir ve onun yeri korunacaktır.

            Ve buruk bir anınızda bir şarkı çalınır kulağınıza. Ne desem, seni geriye getirmez.

            Seneler sonra dönmeyen için ne desek boştur.

            Sen söylemişsindir her şeyi, tüm sevgini haykırmışsındır yüzüne. Gelmiyorsa vefasız O’dur.

SENSİZ ŞAFAKLARI BEKLEMEKTEN YORULMASAYDI BU BEDEN

ÜMİTSİZLİK GÜNDEN GÜNE BÜTÜNÜ İLE RUHUMU SARMASAYDI

BAŞKA SEVDALARDA OLDUĞUNU DUYMASAYDIM

HER ŞEYİ GEÇTİM, BAŞKA GÖZLERDE AŞKI BULDUN SANMASAYDIN

SANIRIM DAHA BİR ÖMÜR BEKLEYEBİLİRDİM SENİ

Devamını Oku … »

Fakat dedim ya, asıl büyük sorun diye. Kızın aklından ve gönlünden silemediği eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkı, onun bu ilişkiden alabileceği mutluluğu ve heyecanı engelliyordu. Çocuk, arada çıkan sebepsiz tartışmaları sevgisiyle bastırmaya çalışıyor, çoğu zaman mağlup düşüp “tamam”, “peki” ile sevdiğini kırmamak adına susuyordu. Çocuğun içindeki bu büyük sevgi öylesine kör etmişti ki. Kızın yazılarında bile unutamadığını anlattığı, eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkını fark etmesini engelliyordu. Bekli de böyle olduğuna inanmak istemiyordu.
Kız nasıl biri olduğunu bilmediği biriyle başladığı bu ilişkide, çocuğun daha önce karşısına çıkanlardan farklı olduğunu her geçen gün daha bir fark ediyor, onun sevgi dolu ve iyi bir insan oluşundan dolayı onu seviyordu. Ama dedim ya. Sevgi dolu ve iyi bir insan oluşuydu ona bu sevgiyi kazandıran. Çocuğun kişiliğini seviyordu. İçindeki sönmemiş sevdası, âşık olmasını engelliyordu.
Kızda bu durumun farkında ve çocuğun her geçen gün gelecek için yorumları kızı içinden çıkılması zor bir durumda bırakmıştı. Bir tarafta kişiliği ve ona karşı olan büyük bir sevgiyle dolu çocuk, diğer tarafta ise ruhunun en derinlerinde, eski (bitmeyen, bitiremediği) sevdası. Kızın zor bir karar vermesi gerekiyordu. Ya karşılık veremediği ilişkisini bitirecek, ya da içinde söndüremediği sevdasını bitirecekti. Zaten bu ilişkiye başlamasının sebebi de ona acı veren sevdasını bitirmekti. Bunu denemiş ve zaten başaramamıştı.
Geriye tek seçenek olan ilişkisini bitirmek kalıyordu. Aslında bu kararı birazda karşısındaki değer verdiği çocuğu daha fazla üzmemek için almıştı. Üzmemek tabi ki mümkün değildi. Aldığı kararı söylediğinde çok acı vereceğini biliyordu. Ama buna daha fazla göz yumamaz, hem kendini, hem de çocuğu daha fazla kandıramazdı. Aldığı kararı uygulamaya geçirecekti ve bir bahaneyle kararını uyguladı. Kız hiç üzülünmeyecek bir gerekçe sunmasına rağmen saklamaya çalıştığı gözyaşlarının fark edilmesini engelleyemiyordu. Çocuk ise şokta ve gözyaşlarını saklamıyordu. Çocuk, kızın sunduğu gerekçeye bir türlü anlam veremiyor, bir çözümü olup olmadığını soruyordu. Sorularına bir cevap alamayan çocuk, sevdiğini yine kıramamış çaresiz onun istediği gibi olmasını kabullenmişti.
Çocuk için o gece sabah olmuyor, aklından türlü türlü düşünceler geçiyordu. Ayrılığı bir türlü kabullenemeyen çocuk sabah ezanıyla irkildi. Aklındaki türlü düşüncelerle savaşan çocuk, abdestini alarak zihnini boşalttı. Beynindeki uğultulara kulaklarını tıkadı ve sabah namazını kılmak üzere camiye gitti. Namazını kıldıktan sonra derin bir düşünceye dalan çocuk, bir karar vermişti. Sevdasını bir kez daha arayıp bitmemesi için yalvaracaktı. O gün son derece yorgun ve moralsiz olan çocuk, işyerinden izin alarak eve gitti. Eve vardığında kızı aradı. Suçu olmayan çocuk sanki kabahat işlemişçesine kıza yalvarıyor, son bir şans daha vermesi için haykırıyordu. Ama her şeye rağmen sonuç değişmiyordu. Çocuğun artık konuşacak takati kalmamıştı. Kıza mutlu olması dileklerini sunarak telefonu kapattı. Gözyaşlarına hâkim olamıyor, yalnız olduğu evinde tüm serbestliğiyle tutarsızca ağlıyordu. İyice içini döktükten sonra, gözyaşlarını sildi. Artık her şeyi kabullenmişti ve yapacak bir şey kalmadığını görüyordu.

Aradan tam iki yıl geçti;

Kız, hâla içindeki çaresiz sevdasını yok edemedi.

Çocuk, kızla aynı durumda. İçinde silemediği bir sevdaya sahip. Fakat bu durumun zorluğunun farkında ve bunu kimseye yaşatmamak için, yeni bir ilişkiden kaçınıyor. Ne zaman içindeki ateşi söndürecek, o zaman yeni bir sevdaya doğru kulaç atacak.

Devamını Oku … »

Gözlerimi açtım yeni bir güne. Güneşin ışıkları henüz süzülüyordu dağın zirvesinden bu yana. İlk önce elimi yüzümü yıkadım. Yumuşacık havluma sarıldım ve güzel kokusunu hafifçe içime çekerek kuruladım yüzümü. Balkona doğru yürüdüm. Daha önce terliklerimi giyindim. Balkona çıkıp denizin uzak köşelerine dalgın bir bakış attım. Arkadan süzülen güneş ışıklarının eşliğiyle derin bir nefes aldım. Bir kaç dakika öylece durdum ve izledim etrafımı.

Zaman ağır ağır ilerlerken hafif bir ürperti geldi. Dalgınlığımı bir kenara bırakıp mutfağın yoluna koyuldum. bir bardak su içip çayın altını yaktım. Çay demlenene kadar kahvaltımı hazırladım. Özenle dilimledim peynir ve ekmeği. Cam bir kaseye koydum baktığında karşısını kendi renginde gösteren reçeli. Köyden toplamıştım reçel yapmak için çilekleri. Gidip göremediğim yaylaların balını yollamıştı arılar bana, hemen onu da koyuverdim soframa. Birazcık tereyağ ve hiç eksik etmediğim yoğurt süzmesini de yerleştirdim.

Kahvaltıyı balkona taşıdıktan sonra demini almış, güneşe doğru baktığında tavaşan kanı denilecek kadar kırmızı çayımı doldurup balkonun yolunu tuttum. Sabah kahvaltısının olmazsa olmazlarından radyomu hemen yanıbaşıma koyup hafif açıverdim sesini. Derken bu müzik çalmaya başladı. Güneşin daha bir belirginleşmesiyle kuşlar eşlik etmeye başladırlar bana. Bir yudum çay içip yelken açtım hayallerimle denizin ücra noktalarına.

Çarşaf gibiydi deniz, tek bir dalga yoktu. Rüzgar sadece yelkenimi dolduruyor denize dokunmuyordu. Daha bir güzeldi dağlar arkasındaki güneşle. Aydınlanmıştı heryer fakat hayat durmuştu sanki. Ben, deniz, güneş, dağlar, kuşla, rüzgardan başka kimsecikler yoktu.

Arada çayımı yudumluyor, bir iki lokma atıştırıp tekrar dalıyordum. Ağır ilerleyen zaman bir hayli yol almıştı. Kahvaltıyı kaldırıp tavşan kanı çayımdan bir bardak daha içtim. Keyif çayı derler ya. Doğru demişler. Ki doğaya karışma zamanı geldi. Köye çıktım, eski eşyalarımı giyinip hazırlandıktan sonra yola koyuldum.

Aylardan Ağustos, vakit fındık vaktidir. Daha önce altlarını temzilediğim fındıkları, olgunlaşmaları sebeiyle toplamaya başladım yavaş yavaş. Radyomu da iyi bir yere koyup duyabileceğim kadar açtım sesini. Kimi zaman türkülere eşlik ediyor, kimi zaman karışıp gidiyordum nağmelere.

Öğlen oldu, hafif atıştırdım, iyice terledim derken günün sonu yaklaşmıştı. Vücudumun sıcaklığını düşürmeden hemen bir kaç metre uzağımda olan dereye doğru yol aldım. Yayladan gelen serin sularla birlikte rüzgarı da hissettim yüzümde. Hiç düşünmeden dalıp saldım kendimi o serinliğe. Vücudumun ateşi sönmüş, bir rahatlık gelmişti üzerime. Biraz kulaç attıktan sonra kayalıklara gidip oturdum akıntının tam ortasına. Su masaj yapıyor, günün yorgunluğunu alıyordu üzerimden.

Hava iyice kararmaya başlamıştı eve vardığımda. Topladığım fındıkları serdim ilk önce. Sonra üstüme bir şeyler giyinip çay demledim. Arkadaşlarım geldiler mahalleden. Gırgır, şamata, muhabbet derken uyku vakti geldi. Tekrar görüşmek için vedalaşıp, yatağın yolunu tuttum. O günün yorgunluğuyla beraber yatağa yerleşince hemen kapandı gözlerim.

Gözlerimizi açabiliriz şimdi. Umarım güzel birgün olmuştur. Hayal bile olsa, arada bir başka yerleri dolaşmak huzur verir insana. Gitmeyi hayal ettiğiniz yerleri görüp yaşayabilmeniz dileğiyle.

Devamını Oku … »

Akıl dahi anlayamaz bu acıyı, acıyı bu denli şiddetli kılanı. Çok daha içeridedir nedeni, ta derinlerde, yürekte. Yürek bilir acıyı sancısını, acıya kimin neden olduğunu da bilir de bir türlü anlayamaz nasıl bu kadar sevdiğini. Nasıl bilerek kendini ateşe attığını ve neden sevdiğini.

En zorunun her zaman karşılıksız, ümitsiz sevmek olduğunu düşünürüm. Bir son vardır. Ve sen bu kez umutla değil korkuyla beklersin o sonu. Bitsin de kurtulayım dersin içimdeki acıdan ama ayrılık da bin türlü acı getirir insana. Olmadığını görerek kandırmak mı kötüdür karşındakini yoksa tüm acıya rağmen ayrılık mı dersin. Ayrılık zordur ama bu seçimde kolay olan ayrılıktır. Sen kolayı seçersin.

Eğer içinde bir umut yoksa yarına dair fark etmeden çürür bedeninin içinde ruhun.

Ve sen çok zaman sonra aynaya baktığında fark edersin gözünde tek bir yaşam pırıltısı olmadığını. Kanser nasıl bedeni sarar da yavaş yavaş öldürmeye başlarsa; ümitsizlik de öyledir. Bir kez yerleşti mi sinsice sarar ruhunuzu ve ilkin kalbinizi öldürür.

            ‘ümidini kaybetme’ derler yok çok kez, en iyi dilektir bu. Bütün mal varlığını, hayatındaki tüm insanlar kaybetse de insan ümidini kaybetmemelidir. Her şeye rağmen dimdik ayakta durabilmeli; yarınların varlığını bilemeli ve yarınlara inatla gülebilmelidir…

            Ümitlerin yakanızı bırakmaması dileği ile…

Devamını Oku … »

Kocası karısının intiharına anlam veremiyordu. En mutlu oldukları zaman nedendi bu? Karısının bir günlüğü vardı. Ara sıra yazardı. Başucundaki komodinde dururdu. Bugüne kadar hiç okumamıştı. Ama beyninde dönüp duran sorunun cevabı ondaydı biliyordu. Her ne kadar ‘okumayacağım’ diye karısına söz vermiş olsa da sözünü tutamadı. İlk sayfada düğün günleri yazıyordu. Kendini ’kraliçe ’gibi hissediyormuş karısı, hatırladı gerçektende öyleydi, her şey bembeyazdı ve muhteşem bir düğündü. Aslında bu tam bir günlük değildi, karısı çoğunlukla kendi duygularını ve eşine olan aşkını anlatmıştı, her günde yazmamıştı. Evliliklerinin 3.yılına denk gelen dönemde yazılar kesilmişti ve işte en son yazı, intihar günü yazılmıştı… ”dayanamayıp bu günlüğü okuyacağını biliyordum sevgilim. Haklısın, bunu neden yaptığımı merak ediyorsun dimi bitanem? bu kadar mutluyken neden canına kıyar insan? peki ben gerçekten mutlu muydum aşkım? ben seni kocaman bir yürekle sevdim, gözlerim değil yüreğimdi seni gören. duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını. Çocukluğunu, kaprislerini, oyunlarını, sitemlerini sevdim. Suskunluğunu da sevdim sesini de. Seni severken yorulmadım çünkü sen yaşam kaynağımdın, eksik kalan neyim varsa seninle tamamladım, seninde beni böyle sevdiğini sandım. Beni sevmediğini öğrenince yıkıldım. itiraz etme sakın! SEVSEN ALDATIR MIYDIN BENİ?’
İşte böyle. Her şeyi biliyordu kadın, pamuklara sardığı, gözünden kıskandığı onu aldatıyordu ve bu ihaneti kadının aşkı çıkarmıştı ortaya! sadece sesindeki bir titreme ele vermişti adamı!. Takibe başlamıştı, kaçıncı günüydü takibin bilmiyordu ama yakalamıştı adamı. ‘ Binadan yanında o kadınla çıkmıştın, taksiden inerken elini tutuyordun, gülüşüyordunuz, midem bulandı. Beni getiren taksiye geri bindim eve geldim, ne yapacağımı bilmiyordum. Önce valimizi toplayıp gitmek istedim yapamadım sonra seni arayıp her şeyi söylemek istedim onu da yapamadım, sonra ölmek istedim. Evet, en kolayı buydu! ama ya gerçek bu değilse! ya bana ihanet etmiyorsan? aslında gerçek gün gibi ortadaydı ama görmek istemiyordum! hemen işyerindeki ortak bir arkadaşımızı aradım, kızı tarif ettim adını söyleyiverdi, sonra da kızla konuştu. Kız her şeyi anlatmıştı, sevişmelerinizi bile… Artık bir karar alma zamanı gelmişti, bende seni aldatacaktım, ama bir erkekle yapamazdım midem almazdı bunu! o halde geriye tek bir seçenek kalıyordu; ölüm!’ ‘Biz evlenirken bir söz vermiştik hatırlıyor musun? kimse ölmeyecekti, ölen sözünü yerine getirmemiş sayılacaktı, diğerini aldatmış sayılacaktı. Bana başka çare bırakmamıştın sevgilim. İhanetimin adı ‘ölüm’ olacaktı…’ ‘Şimdi sıra seni yeniden bana aşık etmeye gelmişti. Başardım bunu, yıllarca bunun için uğraştım, dünyanın en tutkulu kadını oldum, her şeyi mükemmel yapmaya çalıştım. Seni hayran bıraktım kendime, bağlandın, bensiz yapamaz oldun. İçimdeki büyük acıyla yaptım bunları, çok kez vazgeçmek, gitmek istedim ama intikam hırsı durdurdu. Seni hem seviyor hem de nefret ediyordum. Tam 4,5 yıl bu anı bekleyerek yaşadım. Son evlilik yıldönümümüzü hatırlıyorsun değil mi? bana aldığın hediyenin kutusundan çıkan yazıda şunlar yazılıydı; ’her şeyin bir anlamı var hayatta ama seninle her şey daha anlamlı, hayatın kendisi mesela… Sen olmasan ben bu kadar bağlı olur muyum hayata? bu kadar keyif alır mıyım yaşamaktan? sen olmasan gülebilir miyim ağız dolusu? umutla bakabilir miyim yarınlara? zaman geçmesin diye, seninle bir kaç saniye daha fazla olayım diye dualar eder miyim? bak mevsim değişiyor, bahar yüzünü gösteriyor. bütün o tomurcukların, yemyeşil yaprakların gözüme bu kadar güzel görünmesinin sebebi de sensin. Mutluluğun tamamını sorsalar bana senin adını veririm. Sen olmasan yaşadığım her şey eksik. Bu yüzden sensiz bir mutluluk olamaz benim için. Ya aşk? sen aşksın aşkta sen! seni her gün biraz daha fazla seviyorum.’ Sen ki birkaç kelimeyi bir araya getirip yazamazdın, sana bunları yazdırabildiğime göre artık zamanı gelmişti ihanetimin. Ölümü koynuma alıp uzaklaşmanın, seni tek başına, ihanet acısıyla bırakmanın. Sevgilim çok acımasız olduğumu düşünüyorsun değil mi? Sen de bana acımadın, bir kaçamak uğruna beni, umutlarımı, hayallerimi, inandığım tüm değerlerimi yıktın! Yine de severek ayrılıyorum senden bunu bil. Hoşçakal…’
 Ve işte yine gözyaşlarım… Çok etkilendiğim, gerçek hayatta gördüğüm ve başıma geldiği için sizinle paylaşmak istedim bunu. Ama eminim ki bu yazıda her birimizden bir parça var. İhanet aynı anlamda olmasa da! Allah’ımdan ona rahmet diliyorum..!

Devamını Oku … »

Asırlık mabed gireceğim ev

Ayakta kalabilmiş heybetli bir dev

Nicesini eskitiyorken zaman

Meydan okuyordu duruşlarıyla

Çiçek açmış dallar bahar gelince

Güneş daha parlak insan sevince

Hayat güzel oluyor bizler gülünce

Gönüller buluştular koşuşlarıyla

Yeşilin tonları gördüğüm her yer

Yüzümden süzülen 2 damla ter

Lütfen teyze hanım 1 bardak su ver

Okşuyordu beni bakışlarıyla

Her hatırlandığında kimsenin yüreğine bu denli bıçaklar saplanmadı;  böyle yaralar açılmadı. Hani kalbin bin parçalara bölünür ya onu ben kadar kimse hissedemezdi.

Şimdi başka gözlere baktığını bilmek aklımı firara verse de alıkoyamıyorum kendimi seni düşünmekten. Usanmıyorum düşlerimde her gece seni görmekten. Anılar her şarkıda bin defa tazelense de bıkmıyorum hatırlamaktan hain gözlerini. Her sigarada seni tâ derinlere çekmekten yorulmuyor nefesim. Seninle dolu olan her şeyi arıyorum, arıyorum lakin geçmişten anılardan gayri bir şey bulamıyorum. Sonra kendim yüklüyorum adını, simanı, ellerini, sevgini, aşkını her şeye. Her şeyde seni görür oluyorum; inciniyor yüreğim. Ama ne var ki ben acı dolmaktan da haz duyar oluyorum. Varsın bin parça olsun kalbim. Varsın seninle dolsun her nefesim. Sen olmasan da her anımda ben seni yaşıyorum. 

            Sensizliğimi seninle dolduruyorum uzun gecelerde. Soluksuz izliyorum, özlemle bakıyorum o gözlere sabaha dek. Yıldızım oluyor gözlerin. Seni izlemeye, seni özlemeye, seni sevmeye doyamıyorum.

Sen bir kez dönüp ardına bakmazken ben hep seni izliyordum. Dedim ya sevdam, sen benden bir adım daha öndeydin. Ardındaki sevdayı göremez oldun, yalan sevdalarla bir gelecek kurdun kendine. Gerçekler senin için yalan oldu. Benim sevdam gerçekti. Sen duymadın , görmedin , hissedemedin. ANLAMADIN.

Seni şimdi yalan sevdalarının karanlık uçurumuna bırakıyorum. Sakın ardına dönüp bakma çünkü artık geri dönüşün yok. Ama unutma hiç kimse sen kadar sevilmedi; ve kimse senin kadar vefasız değildi.

Devamını Oku … »

        İstersen dost olabiliriz, haberleşebiliriz birbirimizle. Mutlu olmanı isterdim. Sen mutluluğu hak eden bir insansın. Elbette bende mutlu olacağım, merak etme git. Hayatımıza başkaları girecek ve biz belki de yaşadıklarımızı bir süre sonra hatırlamayacağız bile, git. Hangi yara kabuk bağlamamış ki bugüne kadar? Hangi ateş sönmemiş ki? Yapman gerekeni yap, git…

        Haydi zaman geçiyor artık, git. Hem neden suratın asık? Sevinmelisin gittiğine. Aslında sana teşekkür etmeliyim! Beni bu aşkın yükünü taşımaktan kurtardığın için. Rahatladım biliyor musun? Bende kalan birkaç parça eşyanı da gönderirim ardından.

        Fırsat buldukça ararım seni, git…