Senmişsin her seferinde sessizce yanıma sokulan
Her nefes alışımda “oh yaşıyor” diye sevinçten ağlayan
Bakamayacağını bildiğin gözlerimi açayam diye yalvaran
Senmişsin meğer, yağan her yağmur damlasında adımı sayıklayan
O küçücük odaya tüm umutlarını sığdıran
Uyanık olmadığım her an yalnızlıkla boğuşan
Hatırlayamadığın anılarımızı hatırlamak için hafızasını yoklayan
Senmişsin biliyorum
Durduk yerde bir şarkı mırıldanmaya başlıyorum.
Bilinçsiz bir şekilde…
Yavaş yavaş sesimi yükseltiyorum ve şarkının sözlerini bilinçli bir
şekilde söylemeye devam ettiğimi fark ediyorum.
Gökyüzündeki yıldızlardan bahsediyor şarkı…
Sitem dolu…
Gökyüzündeki yıldızlardan daha yalnız olmak…
Gözümün önüne bir kadın geliyor.
Kızıl saçlı, güven uyandıran bakışlara sahip bir kadın…
“Yok,” diyorum, “bu şarkıyı bu kadından değil, başka birinden duydum.”
Hafızamı zorluyorum.
Bu gece ay bana yalnızlığın rengini sordu
Karanlık düşlerden daha siyah dedim
Ruhun yükünü yürek taşırmış
Benim bu karanlık terk edilmiş ruhumu taşıyacak yürek
Her şeyi ile senle dolu
Ve şimdi kullanılmış bir nesne gibi
Kenara atılmış perişan ruhum
Aşk öyle bir duygudur ki siz anlamadan gelir yerleşir yüreğinize. Tümüyle sarıverir ve ele geçirir bedeninizi. Siz gün geçtikçe daha bir mutlu uyanırsınız sabahlarınıza. Her şeyde o vardır ve her şey onunla daha bir güzeldir. Onunla anlama kazanır olursunuz. Siz bugüne kadar dört elle sarılmışsınızdır her şeye de sanki bugün o kanat olup uçurur sizi.
Bir ömür dileğinde mutluluklar paylaşılır. Hafif çatırtılar baş gösterse de tutku öyle bir sarmıştır ki bedeni küçük kavgalar önemsenmez ve örtbas edilir.
İşte gidiyorum / Bir şey demeden
Arkamı dönmeden / Şikâyet etmeden…
Şimdi gitmek zamanı..
Ardı ardına kıyıya vuran dalgalar gibi düşünmeden sonunu,
Aman vermeden vazgeçmelere ve vazgeçme fırsatı tanımadan düşüncelere,
Kimseye bir şey demeden, kimseye hesap vermek zorunda hissetmeden,
En iyisi başımı hala dik tutabiliyorken, arkamı dönmeden, şikâyet etmeden alıp başını gitmeli…
‘’Şimdi uzaklardasın gönül hicranla doldu” diyor Zeki Müren’in sesi.
Ne zaman yakınımda olmuştu ki diyorum bende, ne zaman yakınımda oldu.
Yanı başımdayken bile uzaklardaydı.
Avucuma konmuş bir kelebekti, yakaladım zannederken uçuveren. Geride yalnızca kanatlarının ışıltısını bırakan .
Sevdiğimiz eşyayı, dostları yada sevgiliyi.
Sonunda yürekte kalan hep ayni duygu, hüzün…
Çünkü yitirilene alışmışızdır, sevmişizdir, bizimle olan beraberliği keyiflendirmiştir. Çünkü o beraberliğe değer vermişizdir.
Ya o güzelliği yasarken; paylaşımı, keyfi, sevmeyi ve sevilmeyi birlikte hissederken…
Hep korkmaz miyiz? İçimizi en güzel anlarda bile hep sarmaz mı?
İnsanların ermeye baş koyduğu vuslat adına çıkılan yola çıkmıştı genç adam. Kısacası mutluluk arayışına.
Amaç mutluluksa araç aşktı.
Bulmuştu gerçek aşkı adam, tüm ömrüne yetecek kadar uzun, verdiği nefes kadar kısa zamanda yaşanmıştı.
Bittiği zamansa kalbinin koca bir parçasını da kilitlemek zorunda kalmıştı yitik aşklar zindanına.
Suçlu aradı önce, kıyamadı suçlamaya “canım” dediğini.
Kendini suçladı.
İnsanlık korkuları arasında yer alan bir terimdir yalnızlık. Kimisi durumuna alıştığı için kabullenmiştir böyle yaşamayı, kimisi de kendisini çekmiştir derin yalnızlıklara.
Çok kötü bir durum olmadığı gibi çok iyi bir durum da değildir. Biraz kişinin ruhsal durumu ve benliğinin derecesi de etkiler yalnızlığın boyutunu. Sorunlarını tek başına çözmek isteyenler olduğu gibi paylaşmak isteyenler de vardır.
Yalnızlık huzur verdiği kadar huzursuzlukta yaratabilir. Bu nedenledir ki siz siz olun kendinizi tanıyıp tarttıktan sonra yalnızlığınıza karar verin.
.jpg "Kankiler(5).jpg")
.jpg "Gecmis_zaman(2).jpg")
.jpg "Sitedekiler (12).jpg")
.jpg "Sitedekiler (9).jpg")
.jpg "Kisisel (31).jpg")
.JPG "Memleket (11).JPG")
Yazılara Abone Ol
Yorumlara Abone Ol 
E-mail ile Abone ol
Copyright © 2008 - Yazi-Yorum Nokta Net.
