Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

kimsin nesin…..

yağmur sonrası güneş….her damla veda ediyor gülümseyerek güneşe……ben beni arıyorum……….

sen nasıl bir güzelliksin böyle…..nasıl bir renksin sen güneş……yaşıyorum….yaşıyorum……

hep böyle kalmaz biliyorum…beni terkederken yerini bırakıyorsun başka bir güzelliğe…..hava kararırken yavaş yavaş…ben bambaşka oluyorum…..

akşamın karanlığı geceye doğru bırakıyor kendini….ay daha bir güzel görünüyor…..dolunay var bu gece…..nasıl bir güzelliksin sen…..nasıl bir ihtişam var sende….uçuyorum….uçuyorum….
cenneti yaşıyorum…..

zararlı hiçbir ziyaretçi istemiyorum yanımda….
istemiyorum….istemiyorum………

şimdi gözlerden uzak bir yaşam yaşıyorum….

bu gece yalnız olmak istiyorum….

bilinmeyen gerçeğimdeyim….ben ait olduğum yerdeyim……

BeyzA….

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.
	

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur sakladı gözlerimdeki yaşı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur oldu gözyaşımın yoldaşı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur oldu sensizliğin ilk başı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
yağmur ıslattı çekip gittiğin yolları.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur yıkadı yüreğimden damlayan kanı

Sen gittin, yağmur vardı, ben ağladım
İşte bu yüzdendir gözlerimin, her yağmurda seni hatırlayışı…
                                                    31 Ocak 2007 saat 03:30

Bu şiiri geçen sene yazmış ve bir sitede yayınlamıştım. Geçenlerde nette gezerken tesadüfen buldum, hiç dururmuyum hemen alıp biraz eklemeler, değişiklikler yapıp burada yayınladım Her ne kadar acemi işi de olsa sizinle paylaşmak istedim. Affınıza sığınıyorum efendim…

 

Aslında bu şehirde yaşayamasam da seni, yaşıyorum hep özlemini. Nereye baksam beton yığınları karşıma çıkıyor bu şehirde. Bacalardan çıkan dumanla sis kaplıyor şehri ve ben seni düşünüyorum bu karanlık sis altında. Arabaların gürültüsü, büyük şehir olmanın kargaşası içersinde bende kendimi bir kargaşada buluyorum çoğu zaman. Oturuyorum. Seni yaşamak için ufacık bir yeşillik gören bir noktada ve garsona sesleniyorum.

 

—Garson! bana bir çay getir demli, memleket kokulu”

 

Bir yudum çekiyorum sonra, gökyüzünün yaşlarıyla ıslanarak, toprağında yetişen çayımdan. Tekrar maviyle yeşilin tutkuyla seviştiği sana uzanıyorum, derin düşüncelerle. Sonrasında derinden bir offf çekerek bir yudum daha içiyorum çayımdan.

 

Bu şehirde, bu şekilde yaşıyorum hasretini. Boğaza doğru geçiyorum ve denize doğru uzatıyorum bakışlarımı. Ama göremiyorum senin hırçın, asi, yırtıcı dalgalarını. Burada sana dair göremediğim o kadar çok şey var ki, bu yüzdendir seni yaşayamamam,.

 

Ya işte böyle güzel memleketim. Benim sensiz geçen her günüm özlem ve hüzün dolu. Dere sesini, temiz havasını, hırçın dalgalarını, toprağının kokusunu her anımda özlemekle geçirdiğim, sevdaların türkülerle anlatıldığı, güzellikleriyle güzelden güzel Karadeniz.

 

Devamını Oku … »

 Oysaki bilmiyordu gitmemeyi en çok ben istiyordum. Deli gibi atıyordu, sanki dışarı çıkmak istiyordu. Orada sevdiğimin yanında kalmak istiyordu bana söz geçiremediğini anlayınca. Adım adım merdivenlere yaklaşıyordum, yaklaştıkça ayaklarım ağırlaşıyordu. Sanki merdivenlerin ucunda cehennem beni bekliyordu; alev alev. Daha bir coşkuluydu alevler sanki. Dönüp arkama bakamıyordum, sevdiğimi orada öylece bırakmıştım. Suçluydum ona göre, hatta benliğime göre. Ama gitmeliydim, dönüp arkama baktım sevdiğime, bıraktığım gibiydi. Kalakaldım bende. Ağlamamalıydım. Gözyaşlarımı yenmeliydim. Utandığımdan değil, sevdiğimin canını yakmamalıydım. Yutkundum sadece, baktım. Gitme demesi için yalvarıyordum içten içe. Tek kelime, gitme. Ama bir yandan da dememesi gerektiğini biliyordum. Dayanamazdım çünkü koşardım, sarılırdım boynuna bırakma beni diye yalvarırdım. Ama gitmeliydim. Vakit azdı. Yavaş yavaş indim merdivenleri. Sevdiğimi göremez olmuştum indikçe. İndikçe daha bir yaklaşmıştım cehenneme, daha bir zor olmuştu nefes almak. Zaman akmıyordu da sanki benimle dalga geçiyordu. Dakikalar saat olmuştu adeta. Biliyordum o oradaydı, 20 basamak ötede ama çıkamamak o basamakları, çıkıp yanına gidememek daha bir zordu. O merdivenleri indim tam son kez görebilmek için Allah’a dua ederken bir anonsla o merdivenleri yeniden çıktım. Ama sevdiğime kavuşmak için değildi. Olsun onu görmekte yetmez miydi? O zor dakikalar başlıyordu işte. Kapının önünde beklerken arkamda onun olduğunu, baktığını hissetmek çok zordu. Kendimle daha ne kadar savaşabilirdim bilmiyordum. Gücüm tükenmişti. Bakmak istemiyordum yanına gidip elini tutup bırakamamaktan korkuyordum. Ama onu görmeden de yapamıyordum. Kapı açılmıştı. Gidiyordum. Son kez baktım sevdiğime. Uzun bir zaman göremeyeceğim bir taneme. Kapıdan geçtim. Adımlarım küçülmüştü, gücüm tükenmişti, yürüyemiyordum. Belki de yürümek istemiyordum. Onunla aynı havayı solumaktan vazgeçmek istemiyordum. Arkama dönsem onu göreceğimden emin olmak beni mutlu adıyordu. Ama ne geri dönebildim ne de o kısacık yolu daha fazla uzatabildim. Yerimdeydim. Anonslar, konuşmalar, telaş bitmiş herkes yerini almıştı. Kapılar kapanmıştı işte. Uçak kalkışa hazırdı. işte o an çok geçti biliyordum ama inmek istiyordum. Geriye dönmek istiyordum. Hiç bir şey umurumda değildi! Yeter ki o lanet olası kapılar açılsındı. Yalvardım, ölümü bile göze almayı kabul ettim ama nafile! O kapılar açılmadı. Uçak kalkmıştı bile. yavaş yavaş uzaklaşıyordum bir tanemden. her şey ufalmıştı.tıpkı nefesim gibi.bir tek öfkem çok büyüktü !kendime ,hostese ,pilota ,herkese !sadece sevdiğimi istiyordum,sadece onu yanımda istiyordum ama nafile.artık her yer bembeyazdı .bulutlar sevdiğimi göremesem de onun olduğunu bildiğim o ufacık şehri kapatmıştı.sanki benden intikam alıyordu her şey.gözyaşlarım durmak bilmiyordu.uzaklaştıkça bitiyordum.pişmandım.ama her şey için çok geçti.elveda aşkım diyebildim sadece onu Allah’a emanet ederken.ve haykırdım içimden gökyüzüne söylesin diye ;ben senin yerinede ağlıyorum bebeğim sen ağlama yeter ki bulutlar sana benden armağan olarak verecek gözyaşlarımı — ilk yağmurda —

Devamını Oku … »

 Beni mutlu etmeye yetmiyor mutluluğumu sağlayacak hiç bir şey, çünkü senin hayalinle dolu şu gönlüm, zaten hat safhada mutlu. Ne görüyor, ne duyuyorum başka bir şeyleri, sadece sen. Sadece seni görüyor ve seni duyuyorum her saniyemde.
    

      Belki sen bu mektubu okumayacaksın, bekli de okuduğunda bile sana yazıldığını bilmeyeceksin. Bu mektubum sanadır oysa, sen bilmeyecek olsan da. Evet sana dokunamıyor, seni öpemiyor ve saçlarını okşayamıyorum belki, belki seni sevdiğim fısıldamaları kulağında yankılanmıyor ve belki gözlerim gözlerine bakarak seni çok özlediğimi haykırmıyor düşlerinde. Ama benim düşlerimden hiç çıkmıyor lalelerdeki masumluğu, papatyalardaki aydınlığı ve güllerdeki güzelliği kıskandıran siman. Sensizlik bir sarmaşık gibi sarmış yıldızlarla gök yüzünü paylaşamayan yüreğimi.
Biliyorum buna ilaç değil seni düşlerimde yaşatmak. Ama ben bıkmadan olmayan seni taşıyorum kalbimin en temiz ve gizli köşesinde. Ve şunu diyorum her seni düşündüğümde.
    

     “Kurak topraklardaki çiçeklerin, yağmuru sevmesi seni sevmek ve seni sevmek her yağmur yağdığında hüzünlenip gülümsemek…

     Bu mektup temiz duygularla bezenmiş ve satırlara işlenmiş olup, olmayan sevgiliye adanmıştır…