Yazi-Yorum Nokta Net

      İlk ve son aşkım. Koynunda üşüdüğüm, sabahı olmayan gecem. Sana dair kelimelerim tükenmek bilmiyor. Nitekim aslında sana dair söylenecek sözler bendeki seni tarif etmeye kifayetsiz. Dedim ya seni kelimelerimde arıyorum; düşüncelerimde. Ama derler ki akıl bir tek kalbi anlayamazmış. Bendeki bu sevdayı aklım almıyor sevdiğim.

      Bu hayatta kendime hep fazla geldim. Beden almadı bendeki ruhu yüreği. Ama tek sana yetemedim…

      Şimdi ikimize göre de doğru olanı yaptık. Ellerimiz kenetlenmiş değil. Gözlerimiz hasretle bakamıyor birbirine. Beni kendine uzak kılmak sana mutluluk taşıyabiliyorsa ben bu acıyı bir ömür de yaşarım. Lakin sevdiğim biliyoruz ki tek yüreklerimiz kopamadı. Benden uzaklarda da olsa yüreğini yüreğimde hissetmeye devam ettim. Ben seneler sonra da kendimde sana dair hiçbir şey yitirmedim. Ama işin tek acı tarafı seni bir türlü kendime anlatamadım sevdam… ANLATAMADIM…

      Şimdi bu sözler sana dair yazılmış son sözler. Artık yoruldum sanma. Ben sadece şunu gördüm sevdam. Sevginin nedeni yok. Seni sorgulamayacağım. Seni aramayacağım kelimelerimde. Hatta adını bile anmayacağım andırmayacağım – yüreğime -…

      Şimdi senden de gidiyorum. Seni sana bırakıyorum ve yitik sevdalarına… üşümesin yüreğin sakın. Derin uçurumlara sürüklenmesin.

HOŞÇA KAL. SENİ SEVİYORUM.

Devamını Oku … »

Sen bir umut uğruna ardından koşup yorulmak bilmeyeceğim sevdam…

Sen yüreğimden akıttığım gözyaşımsın…

Sen her dikişimde dibinde teselli aradığım kadeh…

Sen içimdeki aşkın büyüklüğünden korkup kaçıp gittiğim…

Sen yaşamak yerine acıya hapsettiğim ruhsuz yanımsın…

Sen her tükenişimde beni var eden sevgim…

Sen kökleri ruhuma kadar ulaşan dikenli sarmaşık…

Sen susuzluğumda özlemle avucumda beklettiğim bir avuç su…

Sen düşlerimi karartan en tatlı hüznümsün…

Sen yokluğunda tenimi donduran ateş…

Sen gecemin en son demi, güneşimin ilk serinliği…

Sen yalnızlığımı gizleyemediğim bir damla gözyaşısın…

Sen sabrımın tükendiği noktada tahammülüm…

Sen bir deniz kıyısında âşıkların gözlerinde akşam güneşi…

Sen hafızamı kazısam da unutamadığım…

Sen buğusuna özlem yazdığım bir cam belki de…

Sen bir baba yüreğinde evlat sevgisi…

Sen birbirinden ayrı tenlerde birbirine sıkıca sarılmış iki kalp…

Sen aldığım nefes,

       Koruduğum can,

       İlk öpücük sıcaklığı,

       Son kalp atışı,

Kısacası sen benim HER ŞEYİMSİN…

Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu

En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim

Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler

Tamamen kapanmayı arzular

Nitekim

Ümitsizlik bir bıçak gibi

En derinlerimde yaralanıyor ruhum

Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu

Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim

Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca

Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini

Ne kadar uzaklaşsam da

Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime

Susmaz içim

En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı

İnsan her şeyden kaçabilir de

Bir kendinden kaçamaz

Bu gece ay bana sevgini sordu

Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim

Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de

Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez

Anlayabilseydim bendeki seni

Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına

Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..

Devamını Oku … »

Akıl dahi anlayamaz bu acıyı, acıyı bu denli şiddetli kılanı. Çok daha içeridedir nedeni, ta derinlerde, yürekte. Yürek bilir acıyı sancısını, acıya kimin neden olduğunu da bilir de bir türlü anlayamaz nasıl bu kadar sevdiğini. Nasıl bilerek kendini ateşe attığını ve neden sevdiğini.

En zorunun her zaman karşılıksız, ümitsiz sevmek olduğunu düşünürüm. Bir son vardır. Ve sen bu kez umutla değil korkuyla beklersin o sonu. Bitsin de kurtulayım dersin içimdeki acıdan ama ayrılık da bin türlü acı getirir insana. Olmadığını görerek kandırmak mı kötüdür karşındakini yoksa tüm acıya rağmen ayrılık mı dersin. Ayrılık zordur ama bu seçimde kolay olan ayrılıktır. Sen kolayı seçersin.

Eğer içinde bir umut yoksa yarına dair fark etmeden çürür bedeninin içinde ruhun.

Ve sen çok zaman sonra aynaya baktığında fark edersin gözünde tek bir yaşam pırıltısı olmadığını. Kanser nasıl bedeni sarar da yavaş yavaş öldürmeye başlarsa; ümitsizlik de öyledir. Bir kez yerleşti mi sinsice sarar ruhunuzu ve ilkin kalbinizi öldürür.

            ‘ümidini kaybetme’ derler yok çok kez, en iyi dilektir bu. Bütün mal varlığını, hayatındaki tüm insanlar kaybetse de insan ümidini kaybetmemelidir. Her şeye rağmen dimdik ayakta durabilmeli; yarınların varlığını bilemeli ve yarınlara inatla gülebilmelidir…

            Ümitlerin yakanızı bırakmaması dileği ile…

Devamını Oku … »

  Af dileme benden, seni affedemem baba. Keşke gözlerini değil de, beni bıraksaydın bende. Firar etmeseydim, kaçmasaydım bedenimden. Kendimden başka ben yoktu yanımda. Sorsaydın karanlığa, söylerdi. Yıldızım ağlıyordu.
  Yılar yılı sana benzettiler baba. Gülsem, babası gibi gülüyor dediler. Yolda birileri görse, sende babanı görüyoruz dediler. Ağlasam, tıpkı baban gibi ağlıyorsun demediler. Sen hiç ağlamadın ki baba.
  Öylesine sevmiştim ki seni baba, öylesine karışmışınki tenime. Güneş yanığı gibi işlemiştin derime.
  Seni seviyorum kelimesini unuttum senden sonra, Gündüzleri yok saydım, geceleri katladım. Değil gözlerini, kirpiklerini saplasan yüreğime, Seni affedemem baba. Bana ellerini uzatma, ben gecelerce uzandım. Bu gece vuracağım o yıldıza.
  Dualar etmiştim gitme diye. İsyanlar ettim gidişine. Tespih gibi dolanmıştın hecelerime.
  Ellerim hala üşüyor baba. İnanmazsan tut bak. Hayır, sakın dokunma! O zaman dayanamam. Kaç kez niyetlendim, içimdeki çocuğu yok etmeye, kaç kez karar verdim, gözlerimdeki gözlerini yok etmeye.
  Sen umutsuzluk nedir bilimisin baba? Hakkım yoktu yaramazlık yapmaya, hakkım yoktu kavga edip cam kırmaya. Benim şikâyet edilecek, kulağımı çekecek babam olmadı. Hakkım yoktu´´babam´´ sözcüğünü kullanmaya. Seni affetmeye de hakkım hakkım yok baba.
  İçimdeki çocuk hiç büyümedi baba. Uzaklarda bırakılan kedinin yıldız sayıp dönüşü gibi yılları saydım, bana ihtiyacın olduğu gün hesap sormaya.
  Seni özlediğim günler, seni beklediğim geceler neredeydin baba? Yıllarca küçücük omuzlarımda taşıdım tabutunu. İşte şimdi ayağının dibine koyuyorum baba. Artık taşıyamayacağım, al geri. İster çık içinden, ister mahşere kadar kal.
  Şunu unutma baba!
  Her babalar gününde kendimden saklandım. Hiç bir zaman, hiç kimseye babam öldü diye ağlamadım.
  Giderken kapıyı kapatma baba. SEN GİT GÖLGEN KALSIN duvarlarda. Gözlerin bende zaten, bakışırız aynalarda.
  Her şeye rağmen, seni affedemem baba…

Devamını Oku … »

Mutluluğa giden yolda çekilen sıkıntılar teşvik edicidir. Hem zaten insan umutları olmadan ne kadar dayanabilirki hayatın karşısına çıkardığı zorluklara? Umutlar tükendikçe sıkıntılar artacaktır. Bundan dolayıdır ki sıkıntıların artsa da umutlarını arttırmak en hayırlısıdır.

Doğrular sana ait olan fikirlerdir. Kimse doğru bulmasa da senin için doğru olmaları yeterlidir. Tabiî ki bu değişmez kutsal doğrular için değildir. Bu da benim doğrum. Hayatın ta kendisidir sana doğrularını kazandıran, sen onlardan vazgeçersen onlar da senden vazgeçer ve doğrularını yitirirsin.

Doğrularını yitirmek umutlarını yitirmektir. Doğruların olmadan umutların oluşmayacaktır. Umutların oluşmadıkça mutluluk seni karşılamayacaktır. Umutlarının peşini bırakmadan hayat denen bu yolculukta ilerlemekte devam et ve asla geriye bakma. Geçtiğin yol geride kalmıştır.

Önündeki karanlık yol senin doğrularınla aydınlanmayı bekliyor… Hadi bekletme aydınlat yolunu.