| Yazan :
Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu
En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim
Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler
Tamamen kapanmayı arzular
Nitekim
Ümitsizlik bir bıçak gibi
En derinlerimde yaralanıyor ruhum
Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu
Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim
Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca
Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini
Ne kadar uzaklaşsam da
Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime
Susmaz içim
En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı
İnsan her şeyden kaçabilir de
Bir kendinden kaçamaz
Bu gece ay bana sevgini sordu
Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim
Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de
Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez
Anlayabilseydim bendeki seni
Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına
Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..