Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Sen beklemişsin günler aylar boyu uyanışımı
“Bir daha uyanamayacak” dediklerinde gördüm kendini yerden yere vuruşunu
Hani sevmezdin beni. Nerde açtığın yepyeni sayfan?
Niye çaldın bir saniye daha derken canımla benden bir saniyelerimizi?
Neden?…

Bunun için miydi tüm yakarışlar?
Hadi yaşa şimdi yepyeni sayfanda
Benim varlığımla yokluğum birdi ya
Ben beceremedim inadına yaşamayı
Bari sen başar bensiz nefes almayı

Misafir Yazar : Doruk ERGİN

Devamını Oku … »

Onlar da yediler içtiler kendilerine afiyet olsun dediler. Kaçtılar kör
hayatlarından. Yaşanmışlıkları da yoktu ya zaten. Anlamadılar o yüzden
neler yaşamıştır insanoğlu…
Yazdılar, çizdiler, hesap ettiler ama yanıldılar. Kimsesiz kalmazlardı
çünkü ciğeri para etmeyenlerin olmayan gururları çok para edip, her zaman
hazırdı satışa çıkmaya.
Bizde hiç soramadık neler olduğunu. Kendimize güvenemedik, hayata sarıldık
o da acımasızca savurdu, ayaklar altında ezdi.
Şimdi günün en karanlık saati hangisi ben merak ediyorum. Yüzümüzü
görebildikleri zaman dilimi mi göremedikleri mi?
Işıkların kapatılmış bulunduğu sahnede gerçek hayattakinden daha
gerçek roller üstlendim. Yeni maskeler takıp maskelerden kurtulduğumu
sandım. Sonra oyun bitti. Alkışlayan olmadı inanmadılar.
Bende bıraktım sonra oyun oynamayı. Sokağa çıktım.
Şimdi bugün ölümün pençesinde yalnızlığıma inat kalbimi doğduğum
ilk günkü gibi temiz hissedebiliyorum. Yalanlara ortak olmadım, ihanet
etmedim…
İyi ki doğdun,ölürken yaşadığını anlamak faydasız…

Misafir Yazar : Rüya OLGUN

Devamını Oku … »

Gecenin serinliği hafif bir çiseyle beraber vurdu yüzüne. Bahçede kimse yoktu, bahçe kapısından dışarı kafasını uzattı, sokak boş olduğu gibi evlerden hiçbirinin ışığı da yanmıyordu. Hiç kimsenin duymamış olması çok garipti, Sokağın sonunda bir karartı gördüğü an çığlığı tekrar duydu ” selim kurtar beni, imdaaat”. Bütün gücüyle o tarafa doğru koşmaya başladı, her çığlık biraz daha uzaktan geliyordu. Sesin sahibini göremiyor sadece sesin geldiği yöne doğru koşuyordu. Bu şekilde bir kaç sokak geçti, nefes nefese kalmıştı artık. Karnına bir sancı saplanınca durmak zorunda kaldı.
“neden sanki polisi aramadım ki?” diye kendine kızdı, çevrede ne bir insan ne de bir hayvan vardı, yardım edebilecek birilerini görürüm umuduyla etrafına bakınırken bulunduğu yeri hiç tanımadığını fark etti. “neredeyim ben?” dedi kendi kendisine “o kadar uzağa koşmuş olamam” Doğduğundan beri tanıdığı yerlere hiç benzemiyordu buralar. Gereğinden fazla sessizlik olduğunu farketti, etrafta çıt çıkmıyordu, normalde duyulması gereken gece seslerinin hiç biri yoktu. İçinde bir ürperti dolaştı, “heey kimse yok mu?” diye bağırdı, sessizlik elle tutulacak kadar yoğundu adeta. Ürperti yavaş yavaş korkuya dönüşmeye başlamıştı şimdi. “Ne diye geldim buralara sanki” diye söylenip geri dönmeye karar verdiği anda karanlıklar içinden bir genç kız fırlayıp çığlık çığlığa koşarak kaçmaya başladı.
“heey dur kaçma sana yardıma geldim ben” diye seslendi arkasından, ama kızın durmaya hiç niyeti yoktu. Bir yandan koşuyor bir yandan ” bırak peşimi, ben sana bir şey yapmadım” diye bağırıyordu. Kızın peşinden koşmaya başladı, kız şimdi daha şiddetle çığlık atıyor deli gibi koşuyordu. Gitgide yaklaşmaya başlamıştı, arada on metre kadar bir mesafe kalmıştı ki birden kızın ayakları yerden kesilip havalandı. Kızın önünde yüzünü göremediği siyahlar giyinmiş biri vardı ve onu tek eliyle boğazından tutup havaya kaldırmış boğuyordu.
İki üç metre kala durdu, aslında korkak biri değildi, aksine gözüpek bir genç olarak tanınmıştı ama daha önde duymadığı değişik bir dehşet duygusuyla olduğu yerde titriyor, bir adım ileri gidemiyordu. Kızcağız boğuk sesler çıkararak kıvranıyor adamın yerden kestiği ayakları havayı dövüyordu. “ne yapıyorsun? Deli misin? Bırak kızı öldüreceksin” diye bağırdı. “bunu ona ben yapmıyorum, sen yapıyorsun” dedi yüzünü göremediği adam. Ses çok fazla tanıdık gelmişti. Olduğu yerde zangır zangır titremeye başlamıştı şimdi. “lütfen bırak onu” dedi ağlamaklı bir sesle. “dedim ya bunu sen yapıyorsun” dedi adam.
Birden sesi tanıdı, bu kendi sesiydi. Korkudan ağzı kurudu, midesine kramplar girmeye başladı “kimsin sen” diye bağırdı gırtlağını yırtarcasına. Adam artık ölmüş olan kızı boş bir çuval gibi yere bıraktı, o anda adamın yüzünü gördü, bu kendisiydi. Buz gibi bir gülümseyişle bakıyor, bu gülümseme insanın kanını donduruyordu. Adamın adım attığını görmemişti ama şimdi yüzyüzeydiler, karşısında duran herşeyiyle kendi yüzüydü, sadece bakışlarındaki derin boşluk arka taraflarda bir yerde şeytani bir korkunun varlığını hissettiriyordu. Geri dönüp bacaklarının bütün gücüyle deli gibi koşmaya başladı. Spor ayakkabısının teki ayağından fırlamıştı. Bir ayağı çıplak olarak nereye gittiğini bilmeden kaçmaya devam etti. Uzun süre arkasına bakmadan koştu. Artık nefesi kesilmişti, bir köşe başında durdu. İki büklüm olmuş, patlamak üzere olan ciğerlerine hava çekmeye çalışıyor, şiddetle ağrıyan midesine elini bastırıyordu. Kulağının dibinde o sesi yeniden duydu “Kendinden kaçabileceğini mi sanıyorsun Selim” Korku şimdi bir ateş olmuş kan yerine damarlarında akmaya başlamıştı, dehşet ve yorgunluk artık taşımayacağı hale gelmişti ki dayanamayıp bayıldı.

Gözüne vuran güneş ışığıyla uyandı. Aynı anda odasının kapısı açılıp annesi içeri girdi, kınayan bakışlarla bakıp “haydi koca uykucu, öğlen oldu kalk artık” dedi. Şaşkın gözlerle etrafına bakındı, annesi perdeleri açıyor, odasının aralık duran kapısından içeri radyoda çalan hareketli bir türkü doluyordu. Nerede olduğunu anladığı anda içine dolan huzur ve mutluluk duygusuyla derin bir oh çekti ” Çok şükür Allah’ım sadece kabus görmüşüm” dedi. “Hadi hadi bırak şimdi rüyayı masalı da git yüzünü yıka. Ben de yatağını toplayayım” diyen annesine gülümseyerek kalkıp banyoya girdi. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine bakarken içeriden annesinin bağırmasını duydu “Selim, bu yatağın hali nedir böyle? Çamur içinde kalmış” panikle kafasını indirip ayaklarına baktığında bir ayağının çamur içinde olduğunu gördü. Aynı anda yerel radyo normal yayınını kesip bir son dakika haberi vermeye başladı ” İlçemiz C….. mahallesinde kimliği belirsiz bir genç kız boğularak öldürülmüş halde bulundu sayın dinleyiciler. Polis olay yerinde bulunan bir tek spor ayakkabıdan ve parmak izlerinden katili araştırıyor”
Aynı anda kapı şiddetle, yıkılırcasına çalmaya başladı “açın kapıyı polis”…

Devamını Oku … »

Seni görmem lazım, bir an evvel
Yoksa ömrünün son deminde kanatlanmaya çalışan kuşlar gibi
Ölümü bekleyen hasta gibi
Olacak sonum derin bir sonsuzluk.

Yine söylüyorum, bir an önce görmem lazım seni
Göremezsem bitecek bu hayatın demi
Yaşamayı çok görme bari bana
Görün iki dakika, sonra çek git bensizliğin sığınağına.

Emre ÇAKIR

Devamını Oku … »

Kocası karısının intiharına anlam veremiyordu. En mutlu oldukları zaman nedendi bu? Karısının bir günlüğü vardı. Ara sıra yazardı. Başucundaki komodinde dururdu. Bugüne kadar hiç okumamıştı. Ama beyninde dönüp duran sorunun cevabı ondaydı biliyordu. Her ne kadar ‘okumayacağım’ diye karısına söz vermiş olsa da sözünü tutamadı. İlk sayfada düğün günleri yazıyordu. Kendini ’kraliçe ’gibi hissediyormuş karısı, hatırladı gerçektende öyleydi, her şey bembeyazdı ve muhteşem bir düğündü. Aslında bu tam bir günlük değildi, karısı çoğunlukla kendi duygularını ve eşine olan aşkını anlatmıştı, her günde yazmamıştı. Evliliklerinin 3.yılına denk gelen dönemde yazılar kesilmişti ve işte en son yazı, intihar günü yazılmıştı… ”dayanamayıp bu günlüğü okuyacağını biliyordum sevgilim. Haklısın, bunu neden yaptığımı merak ediyorsun dimi bitanem? bu kadar mutluyken neden canına kıyar insan? peki ben gerçekten mutlu muydum aşkım? ben seni kocaman bir yürekle sevdim, gözlerim değil yüreğimdi seni gören. duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını. Çocukluğunu, kaprislerini, oyunlarını, sitemlerini sevdim. Suskunluğunu da sevdim sesini de. Seni severken yorulmadım çünkü sen yaşam kaynağımdın, eksik kalan neyim varsa seninle tamamladım, seninde beni böyle sevdiğini sandım. Beni sevmediğini öğrenince yıkıldım. itiraz etme sakın! SEVSEN ALDATIR MIYDIN BENİ?’
İşte böyle. Her şeyi biliyordu kadın, pamuklara sardığı, gözünden kıskandığı onu aldatıyordu ve bu ihaneti kadının aşkı çıkarmıştı ortaya! sadece sesindeki bir titreme ele vermişti adamı!. Takibe başlamıştı, kaçıncı günüydü takibin bilmiyordu ama yakalamıştı adamı. ‘ Binadan yanında o kadınla çıkmıştın, taksiden inerken elini tutuyordun, gülüşüyordunuz, midem bulandı. Beni getiren taksiye geri bindim eve geldim, ne yapacağımı bilmiyordum. Önce valimizi toplayıp gitmek istedim yapamadım sonra seni arayıp her şeyi söylemek istedim onu da yapamadım, sonra ölmek istedim. Evet, en kolayı buydu! ama ya gerçek bu değilse! ya bana ihanet etmiyorsan? aslında gerçek gün gibi ortadaydı ama görmek istemiyordum! hemen işyerindeki ortak bir arkadaşımızı aradım, kızı tarif ettim adını söyleyiverdi, sonra da kızla konuştu. Kız her şeyi anlatmıştı, sevişmelerinizi bile… Artık bir karar alma zamanı gelmişti, bende seni aldatacaktım, ama bir erkekle yapamazdım midem almazdı bunu! o halde geriye tek bir seçenek kalıyordu; ölüm!’ ‘Biz evlenirken bir söz vermiştik hatırlıyor musun? kimse ölmeyecekti, ölen sözünü yerine getirmemiş sayılacaktı, diğerini aldatmış sayılacaktı. Bana başka çare bırakmamıştın sevgilim. İhanetimin adı ‘ölüm’ olacaktı…’ ‘Şimdi sıra seni yeniden bana aşık etmeye gelmişti. Başardım bunu, yıllarca bunun için uğraştım, dünyanın en tutkulu kadını oldum, her şeyi mükemmel yapmaya çalıştım. Seni hayran bıraktım kendime, bağlandın, bensiz yapamaz oldun. İçimdeki büyük acıyla yaptım bunları, çok kez vazgeçmek, gitmek istedim ama intikam hırsı durdurdu. Seni hem seviyor hem de nefret ediyordum. Tam 4,5 yıl bu anı bekleyerek yaşadım. Son evlilik yıldönümümüzü hatırlıyorsun değil mi? bana aldığın hediyenin kutusundan çıkan yazıda şunlar yazılıydı; ’her şeyin bir anlamı var hayatta ama seninle her şey daha anlamlı, hayatın kendisi mesela… Sen olmasan ben bu kadar bağlı olur muyum hayata? bu kadar keyif alır mıyım yaşamaktan? sen olmasan gülebilir miyim ağız dolusu? umutla bakabilir miyim yarınlara? zaman geçmesin diye, seninle bir kaç saniye daha fazla olayım diye dualar eder miyim? bak mevsim değişiyor, bahar yüzünü gösteriyor. bütün o tomurcukların, yemyeşil yaprakların gözüme bu kadar güzel görünmesinin sebebi de sensin. Mutluluğun tamamını sorsalar bana senin adını veririm. Sen olmasan yaşadığım her şey eksik. Bu yüzden sensiz bir mutluluk olamaz benim için. Ya aşk? sen aşksın aşkta sen! seni her gün biraz daha fazla seviyorum.’ Sen ki birkaç kelimeyi bir araya getirip yazamazdın, sana bunları yazdırabildiğime göre artık zamanı gelmişti ihanetimin. Ölümü koynuma alıp uzaklaşmanın, seni tek başına, ihanet acısıyla bırakmanın. Sevgilim çok acımasız olduğumu düşünüyorsun değil mi? Sen de bana acımadın, bir kaçamak uğruna beni, umutlarımı, hayallerimi, inandığım tüm değerlerimi yıktın! Yine de severek ayrılıyorum senden bunu bil. Hoşçakal…’
 Ve işte yine gözyaşlarım… Çok etkilendiğim, gerçek hayatta gördüğüm ve başıma geldiği için sizinle paylaşmak istedim bunu. Ama eminim ki bu yazıda her birimizden bir parça var. İhanet aynı anlamda olmasa da! Allah’ımdan ona rahmet diliyorum..!

Devamını Oku … »

     Ununu eleyip eleğini asmaktır.

     Amansız kasırgaların getirip sahillerine çarptırdığı heyecan dalgalarını dizginlemeye çalışmaktır ölüm dediğimiz şey.

      Asıl ölüm kendine, yeteneklerine ihanettir. 

     Ölüm, geçmişte yaşayıp günü ıskalamak, yarın beklentisiyle avunmaktır. Hep ertelemektir ölüm.
Herkesin yaptığını yapmak, kendin olmayı başaramamaktır ölüm, sürünün içinde yürüyüp gitmek, daha da beteri sürünmektir ölüm.

     Hayatın derinliklerine bir kaplan yırtıcılığında dalamamak, dalındığındaysa bir aşk şiirinin derinliğinden yoksun yaşamaktır ölüm.

     Ölüm, yetinmektir biraz da, daha fazlasını istememek, o gücü kendinde bulamamaktır.

     Ölüm hiçbir şey yapmadan mızıldanıp durmak, kendine acımak ve giderek acıya teslim olmaktır.
Yorulmamak, terlememek, koşmamak, bıkmak, kaçmaya bile cesaret bulamamaktır kendinde.

     Derinlere dalıp gizleri keşfetmek yerine, durgun bir gölün üzerinde tembel tembel dolaşan yapraktır, ölüme daha yakın olan.

     Korkuyu baş tacı etmek, yeni serüvenlere atılmaktan ölesiye korkmaktır insanı asıl öldüren şey, sevgili dostum.

     Önünde, ulaştığında seni mutlu edecek bir hedefinin olmamasıdır ölüm.

     Yalanlarla yaşamaktır insanı canlı cenazeye çeviren şey ve en muhteşem yalanı kendine söyleyerek hayatı ıskalamak.

     Bir deli gönüle birçok sevdayı sığdıramamaktır ölüm, alışkanlıkların pençesinde kıvranarak durmaktır hayat boyu.

     Yerleşik, tanımlanmış olanla idare etmeye kalkmak, uçurumların kenarlarında açan yaban çiçeklerine uzanamamaktır ölüm.

     Unutmaman gerekir ki, yaşadığın sürece, ancak bir kez karşı karşıya kalırsın Azrail’le. Oysa hayat, her an uzanabileceğin bir yerde hizmetine girmeye her an hazır olmuştur…    

    Heeeyyyyy! Eski dost! 
    Söyle bakalım şimdi, öldün mü, yoksa yaşıyor musun?

Devamını Oku … »

 Oysaki bilmiyordu gitmemeyi en çok ben istiyordum. Deli gibi atıyordu, sanki dışarı çıkmak istiyordu. Orada sevdiğimin yanında kalmak istiyordu bana söz geçiremediğini anlayınca. Adım adım merdivenlere yaklaşıyordum, yaklaştıkça ayaklarım ağırlaşıyordu. Sanki merdivenlerin ucunda cehennem beni bekliyordu; alev alev. Daha bir coşkuluydu alevler sanki. Dönüp arkama bakamıyordum, sevdiğimi orada öylece bırakmıştım. Suçluydum ona göre, hatta benliğime göre. Ama gitmeliydim, dönüp arkama baktım sevdiğime, bıraktığım gibiydi. Kalakaldım bende. Ağlamamalıydım. Gözyaşlarımı yenmeliydim. Utandığımdan değil, sevdiğimin canını yakmamalıydım. Yutkundum sadece, baktım. Gitme demesi için yalvarıyordum içten içe. Tek kelime, gitme. Ama bir yandan da dememesi gerektiğini biliyordum. Dayanamazdım çünkü koşardım, sarılırdım boynuna bırakma beni diye yalvarırdım. Ama gitmeliydim. Vakit azdı. Yavaş yavaş indim merdivenleri. Sevdiğimi göremez olmuştum indikçe. İndikçe daha bir yaklaşmıştım cehenneme, daha bir zor olmuştu nefes almak. Zaman akmıyordu da sanki benimle dalga geçiyordu. Dakikalar saat olmuştu adeta. Biliyordum o oradaydı, 20 basamak ötede ama çıkamamak o basamakları, çıkıp yanına gidememek daha bir zordu. O merdivenleri indim tam son kez görebilmek için Allah’a dua ederken bir anonsla o merdivenleri yeniden çıktım. Ama sevdiğime kavuşmak için değildi. Olsun onu görmekte yetmez miydi? O zor dakikalar başlıyordu işte. Kapının önünde beklerken arkamda onun olduğunu, baktığını hissetmek çok zordu. Kendimle daha ne kadar savaşabilirdim bilmiyordum. Gücüm tükenmişti. Bakmak istemiyordum yanına gidip elini tutup bırakamamaktan korkuyordum. Ama onu görmeden de yapamıyordum. Kapı açılmıştı. Gidiyordum. Son kez baktım sevdiğime. Uzun bir zaman göremeyeceğim bir taneme. Kapıdan geçtim. Adımlarım küçülmüştü, gücüm tükenmişti, yürüyemiyordum. Belki de yürümek istemiyordum. Onunla aynı havayı solumaktan vazgeçmek istemiyordum. Arkama dönsem onu göreceğimden emin olmak beni mutlu adıyordu. Ama ne geri dönebildim ne de o kısacık yolu daha fazla uzatabildim. Yerimdeydim. Anonslar, konuşmalar, telaş bitmiş herkes yerini almıştı. Kapılar kapanmıştı işte. Uçak kalkışa hazırdı. işte o an çok geçti biliyordum ama inmek istiyordum. Geriye dönmek istiyordum. Hiç bir şey umurumda değildi! Yeter ki o lanet olası kapılar açılsındı. Yalvardım, ölümü bile göze almayı kabul ettim ama nafile! O kapılar açılmadı. Uçak kalkmıştı bile. yavaş yavaş uzaklaşıyordum bir tanemden. her şey ufalmıştı.tıpkı nefesim gibi.bir tek öfkem çok büyüktü !kendime ,hostese ,pilota ,herkese !sadece sevdiğimi istiyordum,sadece onu yanımda istiyordum ama nafile.artık her yer bembeyazdı .bulutlar sevdiğimi göremesem de onun olduğunu bildiğim o ufacık şehri kapatmıştı.sanki benden intikam alıyordu her şey.gözyaşlarım durmak bilmiyordu.uzaklaştıkça bitiyordum.pişmandım.ama her şey için çok geçti.elveda aşkım diyebildim sadece onu Allah’a emanet ederken.ve haykırdım içimden gökyüzüne söylesin diye ;ben senin yerinede ağlıyorum bebeğim sen ağlama yeter ki bulutlar sana benden armağan olarak verecek gözyaşlarımı — ilk yağmurda —

Devamını Oku … »

     Senin okuduğun okula ilk kayıt olacağım gün hala dün gibi aklımda. Anneme ağlayarak, beni onun sınıfına yazdır diye yalvarışlarım ve kankardeş olmak için parmağımızı teneke bir kutuyla kesip birbirine yapıştırdığımızda artık ölene kadar kardeşiz dediğimiz.
     Sende hatırlıyormusun! “Acaba hangimiz daha önce?” diye başlayan sorularımızı. Zaman bir çoğunun cevabını verdi. İlk senin bir kız arkadaşın oldu, ilk sen askere gittin, ilk sen ayrılıkla tanıştın ve buna benzer daha birçok ilklerle önce sen tanıştın. Seninle içtik ilk sigaralarımızı. Ben hala her sigara yaktığımda ilk nefesini seninle çekiyorum içime.  Dertlerimizi birbirimize anlattık, mutluluklarımızı paylaştık. Kısacası hayatlarımızda hep vardık. Şimdi yanında değilim, ama sende, bende biliyoruz ki, sen nerdeysen ben ordayım, ben nerdeysem sen yanımda.
     Hala cevapları gelmemiş sorularımız var ve ben zamanın bunları cevaplamasını bekliyorum. Bekliyorum, her şeyin sonu olan son sorumuzu. Acaba hangimiz önce her şeyi geride bırakarak ebediyete ericez. Bunda ben senden önde olmak istiyorum. Sebebi ölümü arzulamak değil isteğimin. Tek sebep sensiz bir hayat korkusu. Bu korkudandır Mevladan yasak olan bu isteğim.