Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

 Oysaki bilmiyordu gitmemeyi en çok ben istiyordum. Deli gibi atıyordu, sanki dışarı çıkmak istiyordu. Orada sevdiğimin yanında kalmak istiyordu bana söz geçiremediğini anlayınca. Adım adım merdivenlere yaklaşıyordum, yaklaştıkça ayaklarım ağırlaşıyordu. Sanki merdivenlerin ucunda cehennem beni bekliyordu; alev alev. Daha bir coşkuluydu alevler sanki. Dönüp arkama bakamıyordum, sevdiğimi orada öylece bırakmıştım. Suçluydum ona göre, hatta benliğime göre. Ama gitmeliydim, dönüp arkama baktım sevdiğime, bıraktığım gibiydi. Kalakaldım bende. Ağlamamalıydım. Gözyaşlarımı yenmeliydim. Utandığımdan değil, sevdiğimin canını yakmamalıydım. Yutkundum sadece, baktım. Gitme demesi için yalvarıyordum içten içe. Tek kelime, gitme. Ama bir yandan da dememesi gerektiğini biliyordum. Dayanamazdım çünkü koşardım, sarılırdım boynuna bırakma beni diye yalvarırdım. Ama gitmeliydim. Vakit azdı. Yavaş yavaş indim merdivenleri. Sevdiğimi göremez olmuştum indikçe. İndikçe daha bir yaklaşmıştım cehenneme, daha bir zor olmuştu nefes almak. Zaman akmıyordu da sanki benimle dalga geçiyordu. Dakikalar saat olmuştu adeta. Biliyordum o oradaydı, 20 basamak ötede ama çıkamamak o basamakları, çıkıp yanına gidememek daha bir zordu. O merdivenleri indim tam son kez görebilmek için Allah’a dua ederken bir anonsla o merdivenleri yeniden çıktım. Ama sevdiğime kavuşmak için değildi. Olsun onu görmekte yetmez miydi? O zor dakikalar başlıyordu işte. Kapının önünde beklerken arkamda onun olduğunu, baktığını hissetmek çok zordu. Kendimle daha ne kadar savaşabilirdim bilmiyordum. Gücüm tükenmişti. Bakmak istemiyordum yanına gidip elini tutup bırakamamaktan korkuyordum. Ama onu görmeden de yapamıyordum. Kapı açılmıştı. Gidiyordum. Son kez baktım sevdiğime. Uzun bir zaman göremeyeceğim bir taneme. Kapıdan geçtim. Adımlarım küçülmüştü, gücüm tükenmişti, yürüyemiyordum. Belki de yürümek istemiyordum. Onunla aynı havayı solumaktan vazgeçmek istemiyordum. Arkama dönsem onu göreceğimden emin olmak beni mutlu adıyordu. Ama ne geri dönebildim ne de o kısacık yolu daha fazla uzatabildim. Yerimdeydim. Anonslar, konuşmalar, telaş bitmiş herkes yerini almıştı. Kapılar kapanmıştı işte. Uçak kalkışa hazırdı. işte o an çok geçti biliyordum ama inmek istiyordum. Geriye dönmek istiyordum. Hiç bir şey umurumda değildi! Yeter ki o lanet olası kapılar açılsındı. Yalvardım, ölümü bile göze almayı kabul ettim ama nafile! O kapılar açılmadı. Uçak kalkmıştı bile. yavaş yavaş uzaklaşıyordum bir tanemden. her şey ufalmıştı.tıpkı nefesim gibi.bir tek öfkem çok büyüktü !kendime ,hostese ,pilota ,herkese !sadece sevdiğimi istiyordum,sadece onu yanımda istiyordum ama nafile.artık her yer bembeyazdı .bulutlar sevdiğimi göremesem de onun olduğunu bildiğim o ufacık şehri kapatmıştı.sanki benden intikam alıyordu her şey.gözyaşlarım durmak bilmiyordu.uzaklaştıkça bitiyordum.pişmandım.ama her şey için çok geçti.elveda aşkım diyebildim sadece onu Allah’a emanet ederken.ve haykırdım içimden gökyüzüne söylesin diye ;ben senin yerinede ağlıyorum bebeğim sen ağlama yeter ki bulutlar sana benden armağan olarak verecek gözyaşlarımı — ilk yağmurda —

Devamını Oku … »

En olumsuzluklarda bile sakinleşmendeki tek gerekçe “onun aklına girmesi” olur. Aklına girmesi nedemek? aklından çıkmışmıdır ki o? hayır hep aklında yer alır.

Onunla geleceğe dair düşüncelerin birden bahar gelmişçesine çiçek açar, hiç solmayacak çiçeklerdir sanki onlar. Hiç kötüyü düşünmeden geleceğinizdeki çiçek bahçesine yeni yeni çiçekler ekersiniz…

Aslında düşünürsünüz ama hep iyiyi. Çelişkide vardır bu durumda. Dualarınızda onunla beraber bir yaşam için yalvarırsınız ve bu yalvarmanın sonunda da hayırlısı olur inşallah diyerek çelişki oluşturursunuz ama bu çelişkiye hiç takılmazsınız bile. Çünkü o vardır ve hayatınızın en güzel yerinde yer almaktadır.

Sevdiklerinizle paylaşırsınız mutluluğunuzu, hayatta her şeye daha bir mutlu bakarsınız. Hele onun sesini duyduğunuzda adeta büyülenmişsinizdir. Sadece onu duyarsınız. O an en şiddetli gürültülerin koptuğu yerde bile onun sesinin büyüsündesinizdir artık.

Ya onu gördüğünüz andaki duygulara ne demeli? Hiç gitmesini istemezsiniz, gözlerinin yeşilindeki yansıması hep orda kalsın, hep göreyim istersiniz, ama her şeyin bitişi olduğu gibi onunda vardır. Sabırsızlıkla tekrar görebileceğin günü beklersiniz ve o gün gelince yine aynı duygulara bürünürsünüz. Giderek bu durum rutinleşir.

Onun için elinizde olsa dünyayı ufaltır avuçlarınızın içinde ona sunarsınız. Elinizden gelen her şeyi de yaparsınız hem de gözünüzü bile kırpmadan. Zaten öyle olmalıdır da, çünkü o geleceğinizin çiçek bahçesini size sunmuştur, hayatınızın en güzel yerindedir.

Onunla geçen zamanlarda hiç ihtimal vermediğiniz kötü başınıza geldiğinde bu kadar güzelliklerin birden son bulmasında haliniz perişandır öncelikle. Sonra yerini anlamsız bir öfkeye bırakır, neden mi anlamsız bir öfke diyorum? Dualarınızda siz değil miydiniz hayırlısı olsun diyen? Neden şimdi öfke bürümüştür içinizi? Bu sizin elinizde olan bir şey değildir. Önemli olan bu öfkenizi ona yansıtmamanız ve içinizde eritip yok etmenizdir. Nasıl mı? Her zaman daha kötüsünün olabilme ihtimalini göz önünde bulundurup şükür ederek. Bu sizi daha olgun ve mantıklı bir insan yapacaktır ve mutsuzluğunuzu bastıracaktır.

Hayattaki her şey insanlar içindir. Gerek mutluluklar, gerek hüzünler. Önemli olan bunun bilincinde olup her şeye rağmen güçlü ve dimdik durabilmektir.

Onunla veya onsuz…