Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

 Oysaki bilmiyordu gitmemeyi en çok ben istiyordum. Deli gibi atıyordu, sanki dışarı çıkmak istiyordu. Orada sevdiğimin yanında kalmak istiyordu bana söz geçiremediğini anlayınca. Adım adım merdivenlere yaklaşıyordum, yaklaştıkça ayaklarım ağırlaşıyordu. Sanki merdivenlerin ucunda cehennem beni bekliyordu; alev alev. Daha bir coşkuluydu alevler sanki. Dönüp arkama bakamıyordum, sevdiğimi orada öylece bırakmıştım. Suçluydum ona göre, hatta benliğime göre. Ama gitmeliydim, dönüp arkama baktım sevdiğime, bıraktığım gibiydi. Kalakaldım bende. Ağlamamalıydım. Gözyaşlarımı yenmeliydim. Utandığımdan değil, sevdiğimin canını yakmamalıydım. Yutkundum sadece, baktım. Gitme demesi için yalvarıyordum içten içe. Tek kelime, gitme. Ama bir yandan da dememesi gerektiğini biliyordum. Dayanamazdım çünkü koşardım, sarılırdım boynuna bırakma beni diye yalvarırdım. Ama gitmeliydim. Vakit azdı. Yavaş yavaş indim merdivenleri. Sevdiğimi göremez olmuştum indikçe. İndikçe daha bir yaklaşmıştım cehenneme, daha bir zor olmuştu nefes almak. Zaman akmıyordu da sanki benimle dalga geçiyordu. Dakikalar saat olmuştu adeta. Biliyordum o oradaydı, 20 basamak ötede ama çıkamamak o basamakları, çıkıp yanına gidememek daha bir zordu. O merdivenleri indim tam son kez görebilmek için Allah’a dua ederken bir anonsla o merdivenleri yeniden çıktım. Ama sevdiğime kavuşmak için değildi. Olsun onu görmekte yetmez miydi? O zor dakikalar başlıyordu işte. Kapının önünde beklerken arkamda onun olduğunu, baktığını hissetmek çok zordu. Kendimle daha ne kadar savaşabilirdim bilmiyordum. Gücüm tükenmişti. Bakmak istemiyordum yanına gidip elini tutup bırakamamaktan korkuyordum. Ama onu görmeden de yapamıyordum. Kapı açılmıştı. Gidiyordum. Son kez baktım sevdiğime. Uzun bir zaman göremeyeceğim bir taneme. Kapıdan geçtim. Adımlarım küçülmüştü, gücüm tükenmişti, yürüyemiyordum. Belki de yürümek istemiyordum. Onunla aynı havayı solumaktan vazgeçmek istemiyordum. Arkama dönsem onu göreceğimden emin olmak beni mutlu adıyordu. Ama ne geri dönebildim ne de o kısacık yolu daha fazla uzatabildim. Yerimdeydim. Anonslar, konuşmalar, telaş bitmiş herkes yerini almıştı. Kapılar kapanmıştı işte. Uçak kalkışa hazırdı. işte o an çok geçti biliyordum ama inmek istiyordum. Geriye dönmek istiyordum. Hiç bir şey umurumda değildi! Yeter ki o lanet olası kapılar açılsındı. Yalvardım, ölümü bile göze almayı kabul ettim ama nafile! O kapılar açılmadı. Uçak kalkmıştı bile. yavaş yavaş uzaklaşıyordum bir tanemden. her şey ufalmıştı.tıpkı nefesim gibi.bir tek öfkem çok büyüktü !kendime ,hostese ,pilota ,herkese !sadece sevdiğimi istiyordum,sadece onu yanımda istiyordum ama nafile.artık her yer bembeyazdı .bulutlar sevdiğimi göremesem de onun olduğunu bildiğim o ufacık şehri kapatmıştı.sanki benden intikam alıyordu her şey.gözyaşlarım durmak bilmiyordu.uzaklaştıkça bitiyordum.pişmandım.ama her şey için çok geçti.elveda aşkım diyebildim sadece onu Allah’a emanet ederken.ve haykırdım içimden gökyüzüne söylesin diye ;ben senin yerinede ağlıyorum bebeğim sen ağlama yeter ki bulutlar sana benden armağan olarak verecek gözyaşlarımı — ilk yağmurda —

Devamını Oku … »

     Bugün erken uyandım. Neden mi? Çünkü yeni bir hayata erken bir saatle başlamak istediğim için. Hazırlandım ve şehre indim, biraz dolandım, etrafa bakındım, insanlara bakındım ve sonra bir kutu almaya karar verdim. Neden mi? ESKİYEN NE VARSA hepsini toplayıp, bir araya getirip kurtulmak için. Uzun çarşıya girdim. Tezgahlara bakınmaya başladım ve tezgahların birinde siyah bir kutuyla karşılaştım. Galiba en iyi renk buydu eskiler için. Çünkü kurtulmak istediklerimde ruhumun karanlıklarıydı. Tezgahtardan kutuyu istedim, satın aldım ve eve dönmek için yola koyuldum. Yolda düşündüğümse sadece kutuma eskileri koyduktan sonra başlamak istediğim hayattaki isteklerimdi. Kısa bir süre sonra evime gelmiştim. Evdekilere merhaba dedikten sonra doğruca odama geçtim ve işte atmak istediklerimi sıralıyordum .

     İlk önce eskiyen benden kurtulmak istedim. Kendimi kutuma yerleştirdim ve bir daha ses çıkarmaması için tembihledim. Bu ben içinde o kadar şeyide kutuma koymuştum. Öfkemide kaldırmıştım o ani parlamaları, kızgınlıkları, düşünmeden seçtiğim anlamsız sözcükleri…

     Sıra attığım ruh içinde olan onu kaldırmaya gelmişti. Benim olduğunu sandığım onu atmaya karar vermiştim. O da benle beraber eskimişti. Kutuma yerleştirdim onuda… Onu kaldırdığımda şu sözleri söylemiştim.’’Neden beni sevmediğin halde seviyormuş gibi davrandın’’.O ise yine aynı belirsizlik içinde bana bakıyordu. Anlamıştım o dakika vereceği cevabın benim için bir önemi kalmadığını. Çünkü yeni bir hayat için eskilerin hiçbir önemi yoktu.

     Ondan sonra çıkar uğruna peşimde olan, arkadaş sandığım insanları kaldırmaya başladım. bir bir yerleştirdim. Onları yerleştirirken kaybımın farkına vardım, benden çaldıkları şeylerin. Onlar benden zamanımı çalmışlardı, onlar arkadaşlığı çalmışlardı. Ama yinede sesimi çıkarmadım sadece yerleştirdim. Onlara ihtiyacım yoktu. Yeni sularla tanışmalı, kaynaşmalıydım. Ne de olsa yeni bir hayata başlayacaktım.

     Sıra beni inciten insanlara gelmişti. Evet son olarak onları kaldırmam gerekiyordu. Onları da kaldırdım. Ne kadar değer vermiştim onlara, beni kandırabilecekleri hiçbir zaman aklıma gelmemişti. Onlarla beraber onlara duyduğum güvenide kaldırmıştım.

     Son olarak boşa döktüğüm gözyaşlarını serptim kutunun içine…

     Sıra kapağı kapatmaya gelmişti. Son bir kez kutumun içine baktım ve kapağı kapattım. Güzelce bantladım her yanını bir daha çıkmamaları, beni bulmamaları için sıkı sıkıya…Kutuyu aldım ve aşağı indim, kapıyı açmak için yeltendim.Evdekiler o boş kutuyla nereye gittiğimi sordular.Ben de kutunun boş olmadığını, beni üzen geçmişin olduğunu ve artık eskidiklerini onları sonsuza dek dönmemeleri için atmaya gittiğimi söyledim.Bir şeyler söylemelerini dinlemeden kapıdan çıktım ve kutumu evimin az ilerisinde olan konteynıra bıraktım.Artık yeni bir hayat için önümde engel,tasa,üzüntü yoktu…Su gibi duru olup akmaya karar vermiştim.Ve yola çıktım beni bekleyen yarınlara…Umarım beklediğim,isteklerim doğrultusunda yaşayacağım bir hayata sahip olurum…

Sizi üzen şeyleri kutuya koymayı deneyin gerçekten işe yaradığını göreceksiniz. Ben yaptım ve yeni bir hayata tayfamla çıkmaya karar verdim. Beni sevdiğiniz için teşekkürler tayfam bende sizi seviyorum…