Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Gecenin serinliği hafif bir çiseyle beraber vurdu yüzüne. Bahçede kimse yoktu, bahçe kapısından dışarı kafasını uzattı, sokak boş olduğu gibi evlerden hiçbirinin ışığı da yanmıyordu. Hiç kimsenin duymamış olması çok garipti, Sokağın sonunda bir karartı gördüğü an çığlığı tekrar duydu ” selim kurtar beni, imdaaat”. Bütün gücüyle o tarafa doğru koşmaya başladı, her çığlık biraz daha uzaktan geliyordu. Sesin sahibini göremiyor sadece sesin geldiği yöne doğru koşuyordu. Bu şekilde bir kaç sokak geçti, nefes nefese kalmıştı artık. Karnına bir sancı saplanınca durmak zorunda kaldı.
“neden sanki polisi aramadım ki?” diye kendine kızdı, çevrede ne bir insan ne de bir hayvan vardı, yardım edebilecek birilerini görürüm umuduyla etrafına bakınırken bulunduğu yeri hiç tanımadığını fark etti. “neredeyim ben?” dedi kendi kendisine “o kadar uzağa koşmuş olamam” Doğduğundan beri tanıdığı yerlere hiç benzemiyordu buralar. Gereğinden fazla sessizlik olduğunu farketti, etrafta çıt çıkmıyordu, normalde duyulması gereken gece seslerinin hiç biri yoktu. İçinde bir ürperti dolaştı, “heey kimse yok mu?” diye bağırdı, sessizlik elle tutulacak kadar yoğundu adeta. Ürperti yavaş yavaş korkuya dönüşmeye başlamıştı şimdi. “Ne diye geldim buralara sanki” diye söylenip geri dönmeye karar verdiği anda karanlıklar içinden bir genç kız fırlayıp çığlık çığlığa koşarak kaçmaya başladı.
“heey dur kaçma sana yardıma geldim ben” diye seslendi arkasından, ama kızın durmaya hiç niyeti yoktu. Bir yandan koşuyor bir yandan ” bırak peşimi, ben sana bir şey yapmadım” diye bağırıyordu. Kızın peşinden koşmaya başladı, kız şimdi daha şiddetle çığlık atıyor deli gibi koşuyordu. Gitgide yaklaşmaya başlamıştı, arada on metre kadar bir mesafe kalmıştı ki birden kızın ayakları yerden kesilip havalandı. Kızın önünde yüzünü göremediği siyahlar giyinmiş biri vardı ve onu tek eliyle boğazından tutup havaya kaldırmış boğuyordu.
İki üç metre kala durdu, aslında korkak biri değildi, aksine gözüpek bir genç olarak tanınmıştı ama daha önde duymadığı değişik bir dehşet duygusuyla olduğu yerde titriyor, bir adım ileri gidemiyordu. Kızcağız boğuk sesler çıkararak kıvranıyor adamın yerden kestiği ayakları havayı dövüyordu. “ne yapıyorsun? Deli misin? Bırak kızı öldüreceksin” diye bağırdı. “bunu ona ben yapmıyorum, sen yapıyorsun” dedi yüzünü göremediği adam. Ses çok fazla tanıdık gelmişti. Olduğu yerde zangır zangır titremeye başlamıştı şimdi. “lütfen bırak onu” dedi ağlamaklı bir sesle. “dedim ya bunu sen yapıyorsun” dedi adam.
Birden sesi tanıdı, bu kendi sesiydi. Korkudan ağzı kurudu, midesine kramplar girmeye başladı “kimsin sen” diye bağırdı gırtlağını yırtarcasına. Adam artık ölmüş olan kızı boş bir çuval gibi yere bıraktı, o anda adamın yüzünü gördü, bu kendisiydi. Buz gibi bir gülümseyişle bakıyor, bu gülümseme insanın kanını donduruyordu. Adamın adım attığını görmemişti ama şimdi yüzyüzeydiler, karşısında duran herşeyiyle kendi yüzüydü, sadece bakışlarındaki derin boşluk arka taraflarda bir yerde şeytani bir korkunun varlığını hissettiriyordu. Geri dönüp bacaklarının bütün gücüyle deli gibi koşmaya başladı. Spor ayakkabısının teki ayağından fırlamıştı. Bir ayağı çıplak olarak nereye gittiğini bilmeden kaçmaya devam etti. Uzun süre arkasına bakmadan koştu. Artık nefesi kesilmişti, bir köşe başında durdu. İki büklüm olmuş, patlamak üzere olan ciğerlerine hava çekmeye çalışıyor, şiddetle ağrıyan midesine elini bastırıyordu. Kulağının dibinde o sesi yeniden duydu “Kendinden kaçabileceğini mi sanıyorsun Selim” Korku şimdi bir ateş olmuş kan yerine damarlarında akmaya başlamıştı, dehşet ve yorgunluk artık taşımayacağı hale gelmişti ki dayanamayıp bayıldı.

Gözüne vuran güneş ışığıyla uyandı. Aynı anda odasının kapısı açılıp annesi içeri girdi, kınayan bakışlarla bakıp “haydi koca uykucu, öğlen oldu kalk artık” dedi. Şaşkın gözlerle etrafına bakındı, annesi perdeleri açıyor, odasının aralık duran kapısından içeri radyoda çalan hareketli bir türkü doluyordu. Nerede olduğunu anladığı anda içine dolan huzur ve mutluluk duygusuyla derin bir oh çekti ” Çok şükür Allah’ım sadece kabus görmüşüm” dedi. “Hadi hadi bırak şimdi rüyayı masalı da git yüzünü yıka. Ben de yatağını toplayayım” diyen annesine gülümseyerek kalkıp banyoya girdi. Yüzünü yıkadı, aynada kendisine bakarken içeriden annesinin bağırmasını duydu “Selim, bu yatağın hali nedir böyle? Çamur içinde kalmış” panikle kafasını indirip ayaklarına baktığında bir ayağının çamur içinde olduğunu gördü. Aynı anda yerel radyo normal yayınını kesip bir son dakika haberi vermeye başladı ” İlçemiz C….. mahallesinde kimliği belirsiz bir genç kız boğularak öldürülmüş halde bulundu sayın dinleyiciler. Polis olay yerinde bulunan bir tek spor ayakkabıdan ve parmak izlerinden katili araştırıyor”
Aynı anda kapı şiddetle, yıkılırcasına çalmaya başladı “açın kapıyı polis”…

Devamını Oku … »

Baştan bilemeyecektim nasılsa, sadece çiceklerine aldanıp seçeceğim o yolun sonunda yine bir uçurum kenarında bulabilirdim kendimi.. Böyle anlarda bazıları mantığından tiyo alırken, bazıları ise benim gibi sadece kalbinin peşine düşer.. Öyle bir “Gel.. ” dedin ki, ne o götürdüğün yolun dikenleri, ne de sonunda varacağım yerin önemi kaldı.. Sen bana okyanuslarından, kaçtiklarından, korkularından bahsederken ben çoktan sorgulamadan, tereddüt etmeden, görünüşüne bile bakmadan senin yoluna sapmıştım köru körüne.. Ben artık korkmuyordum, o yolun seninle birlikte getireceği hiçbirşeyden.. Ne diken ne de lavların karşı koymaları canımı yakamayacaktı.. İki yolun birleşimiydi artık herşey.. Bir süre sonra sen kendine çicekli patikalari seçtiğinde, ben senin getirdiğin o yolda tek başıma kalmıştım.. Sonra karşıma çıkan hiçbir yol ayrımında seni göremeyince ben olduğum yerde, yani senin yolunda devam ettim.. Artık korkum dikenlerin getirdiği sızılar değil.. Onlara da alışıyor insan zamanla.. Tek korkum seninle yeniden bir yol ayrımında buluşamamak.. Beni dikenlere alıştıran sen, korkularımı yenmeyi öğreten sen..

 Yoluma çıkan her türlü korkuyla başetmesini öğrendim sayende.. Ama sonsuza dek sensiz kalmanın korkusunu yokluğunda yenemiyorum.. Varlığını getir bana.. Bu sefer ben seni cağırıyorum..

 Gel…

Devamını Oku … »

     Efendim nerede kalmıştık? Şah ve Şehrazat, Çırağan Sarayında sosyetenin katıldığı son derece görkemli bir düğünle evlenedursunlar ülkenin diğer ucunda Rapunzel sevgilisini kuleye aldığı için töre cinayetine kurban gitmiş. Aile meclisi kararıyla Rapunzel’i öldüren amcasının oğlu Robin Hood ise hapishane ağalığını ele geçirmiş ve zenginden alıp cebe atmaya başlamış. Ne dediniz? Zenginden alıp fakiremi vermeliydi? Siz bu masalı hangi kanalda izlediniz ki? Ne, kitapta mı okudunuz? Pardon kitap ne ki? Biz bu masalları televizyonda izliyoruz.

     Neyse biz masalımıza devam edelim, tam o günlerde Kırk Haramiler aşiretinin reisi olan Ali Baba, kan davalısı Peter Pan’ı bulmak için şehre gelmiş. Peter Pan’ın baş belası korsan Kaptan Kanca’ya ne mi oldu dediniz? O korsanlığı bırakıp korsan cd işine girmiş ama yakalanmış. Şimdi kapkaççılıktan ceza alan Pinokyo ve lambanın cinini içki masasında bıçaklayıp müebbet hapis cezası alan Alaattin ile aynı cezaevinde yatıyormuş.

     Biz tekrar düğüne dönelim, paparazziler düğünden tek kare resim alabilmek için birbirini ezerken bir anda silahlar patlamış ve ortalık kan gölüne dönmüş. Meğer aynı kıza aşık olan Keloğlan ile Denizci Simbad düğünde karşılaşınca silahlara sarılmışlar. Bu hengâmeden faydalanan Pamuk Prenses ve Yedi cüceler fidye istemek maksadıyla gelini kaçırmışlar. Bu arada külkedisinin kazan dairesine yerleştirdiği saatli bomba geri sayım yapmaya başlamışken masalın bu bölümü bitivermiş…

     Ne dediniz? Çok mu saçma bir masal? Siz son zamanlarda hiç televizyon izlemediniz herhalde? Sizi temin ederim televizyonda dizi adı altında oynayan garabetlerden daha saçma ve daha yozlaştırıcı değil bu masal. Gençlere “düzeyli ilişki” adı altında ahlaksızlığı pompalayan, ihaneti normal gösterip seviyesizliğe özendiren ve en önemlisi güzel Türkçemizi her türlü şivenin en kötü kullanımıyla katleden bu dizilerden bin kat daha iyi bu masal. Bu arada sakın şivelere karşı olduğumu sanmayın, bizzat ben bir Laz olarak en belirgin şivelerden birinin konuşulduğu yöredenim. Ama bu dizilerde sadece Türkçemiz değil dilimizin yapıtaşlarını oluşturan şivelerimiz de katlediliyor.

     Bunların neden olduğu yozlaşmaya şöyle bir göz atacak olursak, en seviyeli, en izlenebilir dediğimiz dizilerde bile töre cinayeti, ağalık düzeni, adam kaçırma, çeteler, adam vurma, kapkaç, tecavüz, ihanet, yalan, dolan, iftira ve aklın almadığı bir çok rezalet insanlara normalmiş gibi gösteriliyor. Bunların yanında bir zamanların efsane dizisi Dallas’ın Ceyar’ı bile acemi kalır. Ki biz Ceyar’ın masum entrikalarına bile bela okuyan neslin çocuklarıyız.

     Bu gidişe bir dur demeye bizim gücümüz yetmez, ama çocuklarımızı ve en önemlisi gençlerimizi bu garabetlerden uzak tutabilirsek, seviye adı altında seviyesizliği benimsemezler, ihaneti aşkın cilvesi sanıp, ahlâksızlığı yaşam tarzı edinmezler. Bu sayede biz de nebze olsun geleceğe yatırım yapmış sayılabiliriz.

Devamını Oku … »

Hayat!

Başka bir deyişle insana ne getireceği belli olmayan şey!

Başka bir deyişle ne verirsen onu aldığın bir alışverişin merkezi

ya da azap yolu…Belkide mutluluk çemberi..!

Herkese göre farklı işte!

Ama belkide en doğrusu masal tadında öykü. Bizse hem yazar hemde baş kahraman

Kalemi elimize alıyoruz veeee işteee başlıyor masal tadında öykümüz…

Bir kız varmış sevgiye aç, şefkate aç… Hayatı boyunca mutluluğu bulamamış…

Ya da

Bir çocuk varmış, bir kere bile güneşi, ayı, denizi, kısacası dünyayı görememiş… Belki de şöyle başlıyor öykü; bir adam varmış para içinde ama sahtelikler dolu etrafında,

bir deniz varmış bir dalgalı bir durgun…

işte böyle sürüp giden masal tadında öykülerdir hayat;

kalemini bizim tuttuğumuz, kahramanı olduğumuz ve kahramanlarını seçtiğimiz…

ama elbette ki bu öykü de imla hataları,ve devrik cümle,ve bazen yanlış kelime oluyor…

bazense;

sil baştan…

Önemli olan hep mürekkebin olması onu tüketmemek

ve

Pes etmemek elin uyuşsada yazmaya devam etmek..!