Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

**** ile (Ortak bir dostumuz, burayı şimdi ekledim) telefonda konuştuğumda bana “sakin ol, biraz sabret. İkiniz de çok yoruldunuz, bir dinlenin nefes alın. Biraz zaman geçsin özler, arar” demişti. Rahatlamıştım, şimdiye kadar da hep bir umudum vardı. Ama aramadın. Umudum artık kayboldu gitti. Yerini kopkoyu bir umutsuzluk ve beraberinde sürüklediği mutsuzluk kapladı.
Halimi gören bir arkadaşım senden vazgeçmemi söyledi. Kendimi ateşe atıyormuşum. Söylediklerini hiç umursamadım. Durumun olağanüstülüğünün farkında değildi. Olmasını da beklemiyorum zaten. Ama şimdi, yeniden durup bakmak ihtiyacı hissettim hayatıma. Tıpkı, karmaşık bir kitabı geriye dönüp tekrar tekrar okumak gibiydi. Ne kadar okursan oku hikayeyi değiştirme şansın yoktur ve hikaye sona ermek için senin anlayıp anlamamanı hiç umursamaz.
Biliyorum yine abartıyorum ama senin tarafından ele geçirildiğimi düşünüyorum, bana ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum ama bunun insanın içini dışına çıkartacak, gizli kalmış arzularını ya da nefretlerini deşifre edecek kadar kuvvetli bir şey olduğunu seziyorum. Ben bir sondan sonraki başlangıcın da sonuna geldim. Şimdi düşünüyorum da ne değişti? Sen karşıma çıkmamış olsaydın zaten son bulacaktı. O zaman bitmiş olsaydı keşke.
Merak ettiğim birkaç konu var. Büyük bir ihtimalle bunları hiçbir zaman sana soramayacağım. Şu an bile seni düşünüyorum. ne yaptığını, beni düşünüp düşünmediğini. ilk günlerimizi bütün ayrıntılarıyla aklıma getirmeye çalışıyorum. Sevgi ve aşk dolu itirafları, ilk kez birbirimizi sevdiğimizi telefonda söylediğimiz geceyi. O gece de belli belirsiz bir ölüm duygusu ürpertmişti beni, sonra bu duygu seninle birlikte geçirdiğimiz saatlerde bazen kendini hissettirdi bana. O zamanlar buna bir anlam veremiyordum, şimdi anlıyorum.
Şunu bilmeni isterim, Hayatı ne kadar ciddiye alıyorsam, yaşadıklarımı da o kadar ciddiye almışımdır. Benim hayat anlayışım bu. Bir nevi ölçüsüz bir adamım, bu doğru. Sana karşı da bazen ölçüsüz davrandığımı kabul ediyorum. Bir ölçü tutturma çabalarım hüsranla sonuçlansa da içimi ferah tutan şey sana karşı hep dürüst olmamdır. En aleyhime olacak konularda bile yalan söylemek yerine yaptığım hatayla (senden önce bile olsa) yüzleştim. Her şey bir yana keşke beni “koca bir yalan” olmakla suçlamasaydın. O lafın kalbimde yol açtığı tahribatı anlatmam mümkün değil. Ben her yaşanmışlığın bu dünyada bir iz bıraktığına inanıyorum. Bu yüzden yaşadığım her âna bir anlam katmak gibi saçma sapan bir çaba uğruna hep kaybediyorum. Şimdiye kadar çoktan alışmam lazımdı. Alışamamışım işte.
Sana anlatmak istediklerimi aslında anlatamıyorum. Konuşarak anlatamadıklarımı belki şimdi yazarak yapabilme hayaliyle bu satırları kaleme alıyorum. Son konuşmalarımızdan birinde hâla kalbinde olduğumu ama sileceğini söylemiştin. Bence kalbini dinlemelisin çünkü insanın kalbi yalan söylemez. Seviyorsan hissedersin. Sevgi öyle güçlü bir duygudur ki insanı yanıltmaz.
Ve son söz; Kelimenin ta kendisi kadar yalın, doğasındaki karmaşıklık kadar karmaşık. “Seni Seviyorum”. Başka hiçbir şey.”

Devamını Oku … »

Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,
her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri.
Küçük şeylerle başlamalı belki. Örneğin, bir kaç durak önce inip
servisten, otobüsten, yürümeli eve kadar. Yüreğine takmalı güneş
gözlüklerini.
Gördüğünü hissedebilmeli.
Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
değerli olabilmeli hayat.
İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için.
Başkasının yerine koyabilmeli kendini.
Ağlayan birine “gül”, inleyen birine “sus” dememeli.
Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli.
Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı.
Sevgisiz, soysuz kalarak

Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine.
Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını.
Karda, yağmurda sevincine, coşkusuna, fırtınada boranda
öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın.
Bir çocuğun ilk adımlarında umudu, bir gencin düşlerinde geleceği,
bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli.
Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu
olmayı beklememeli.
Ama küçük, ama büyük her hayal kırıklığı, her acı,
bir fırsat yaşamdan, yeni bir şeyler öğrenebilmek için. Kaçırmamalı.
Çünkü hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için. Hiç
çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın dertlerin. Ağlamayı bilmiyorsan,
neşesizdir kahkahaların.
Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların.
Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne, kendini düşünmekten herkesi
unutmamalı.
Bilmeli çok kısa olduğunu hayatın, hep vermek ya da hep almak için.
Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,
söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli.
Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere.
Hafızası olmalı insanın, hiç değilse aynı hataları, aynı bahanelerle
tekrarlamaması için.
Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak.
Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak.
Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi.
Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin
sevdiklerinin.
Zaman bulabilsin,
Bir teşekkür, bir elveda için.
Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer,
asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten.
Ama, herkesi sevemeyeceğini de, her şeyi bilemeyeceğini de fark
edebilmeli insan.
Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi,
Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı..!

Devamını Oku … »

      Hz. Âdem ve Hz. Havva dünyaya gönderildiğinde yaşamak için var olmuş ve ibadet için gönderilmişlerdi. Bizde yaşamak için varız. Belki sırf kendi çıkarlarımız için belki de sevilen veya cazip bir yönü oldugu için hayatın. Ama önemli ve büyük bir fark var aramızda.
Onlar yaşayış tarzını ibadete ve doğa yasalarına göre belirlediler. Halbu ki başlangıcımız değil mi? Onlar.

      En kısası ve açığı,
     Hiç ama hiç umurumuzda olmayan bir kâğıt peçete bile içinde bulunduğumuz evrene zarar vermekte. Ey insanoğlu artık uyan. Çok değil bir 40 yıl sonra torunlarına değil, çocuklarına bırakacak bir dünya olmayacak.

      İçinde bulunduğumuz tabiata öylesine zarar veriyoruz ki, artık ne dünya ne de evren yükümüzü kaldıramaz oldu.

     Tüm bunlardan ve diğer her şeyden yazıyı ayıran temel şey bence yazının okunması gereğidir. Yazı okunmadan ve üzerinde düşünülmeden anlaşılamaz. O zaman yazmak ve yazılanı okumak düşüncenin ta kendisi olmaz mı?    

     Bana sorarsanız yazan insan sistemli düşünme peşindeki kişi demektir. Hiçbir düşünce yazmadan düşünce olmaz. Yazmadan önce bir fikir vardır. Yazarken düşünür, düşünürken yazarız. Yazmaya başlamak her zaman bir düşünce yolculuğudur. Düşünce kelimelerle yapılan bir faaliyettir. Kelimeler ve kavramları öğrenerek düşünürüz. Bu düşünceme katılır mısınız bilmem ama düşünür yoktur, yazar vardır.  

     Yazının olmadığı toplumlarda kalıp sözel ifadeler yazının yerini alır. Bunların en başta gelenleri atasözleridir. İnsanlar düşünmeyi azaltmak için bunları icat etmişlerdir. Çünkü yazı olmadan gelişkin bir düşünce üretmek ve aktarmak mümkün değildir. Bizim toplumumuz da atasözlerinin ve deyimlerin bu derece yaygın olmasının nedeni bence budur.      Yazmak bir tutkumudur? Evet. Düşünme tutkusu. Düşünmek ve düşündüğünü düşünenlerle paylaşma tutkusu. Düşüncelerden düşünce üretme tutkusu. Kelimeleri tek tek seçmek ve onlardan anlamlı bir şey üretmek tutkusu. Hayatta düşüncelerden bir yapı kurma tutkusu. İnsanın tek anlamlı uğraşısı!

Devamını Oku … »

Kocası karısının intiharına anlam veremiyordu. En mutlu oldukları zaman nedendi bu? Karısının bir günlüğü vardı. Ara sıra yazardı. Başucundaki komodinde dururdu. Bugüne kadar hiç okumamıştı. Ama beyninde dönüp duran sorunun cevabı ondaydı biliyordu. Her ne kadar ‘okumayacağım’ diye karısına söz vermiş olsa da sözünü tutamadı. İlk sayfada düğün günleri yazıyordu. Kendini ’kraliçe ’gibi hissediyormuş karısı, hatırladı gerçektende öyleydi, her şey bembeyazdı ve muhteşem bir düğündü. Aslında bu tam bir günlük değildi, karısı çoğunlukla kendi duygularını ve eşine olan aşkını anlatmıştı, her günde yazmamıştı. Evliliklerinin 3.yılına denk gelen dönemde yazılar kesilmişti ve işte en son yazı, intihar günü yazılmıştı… ”dayanamayıp bu günlüğü okuyacağını biliyordum sevgilim. Haklısın, bunu neden yaptığımı merak ediyorsun dimi bitanem? bu kadar mutluyken neden canına kıyar insan? peki ben gerçekten mutlu muydum aşkım? ben seni kocaman bir yürekle sevdim, gözlerim değil yüreğimdi seni gören. duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını. Çocukluğunu, kaprislerini, oyunlarını, sitemlerini sevdim. Suskunluğunu da sevdim sesini de. Seni severken yorulmadım çünkü sen yaşam kaynağımdın, eksik kalan neyim varsa seninle tamamladım, seninde beni böyle sevdiğini sandım. Beni sevmediğini öğrenince yıkıldım. itiraz etme sakın! SEVSEN ALDATIR MIYDIN BENİ?’
İşte böyle. Her şeyi biliyordu kadın, pamuklara sardığı, gözünden kıskandığı onu aldatıyordu ve bu ihaneti kadının aşkı çıkarmıştı ortaya! sadece sesindeki bir titreme ele vermişti adamı!. Takibe başlamıştı, kaçıncı günüydü takibin bilmiyordu ama yakalamıştı adamı. ‘ Binadan yanında o kadınla çıkmıştın, taksiden inerken elini tutuyordun, gülüşüyordunuz, midem bulandı. Beni getiren taksiye geri bindim eve geldim, ne yapacağımı bilmiyordum. Önce valimizi toplayıp gitmek istedim yapamadım sonra seni arayıp her şeyi söylemek istedim onu da yapamadım, sonra ölmek istedim. Evet, en kolayı buydu! ama ya gerçek bu değilse! ya bana ihanet etmiyorsan? aslında gerçek gün gibi ortadaydı ama görmek istemiyordum! hemen işyerindeki ortak bir arkadaşımızı aradım, kızı tarif ettim adını söyleyiverdi, sonra da kızla konuştu. Kız her şeyi anlatmıştı, sevişmelerinizi bile… Artık bir karar alma zamanı gelmişti, bende seni aldatacaktım, ama bir erkekle yapamazdım midem almazdı bunu! o halde geriye tek bir seçenek kalıyordu; ölüm!’ ‘Biz evlenirken bir söz vermiştik hatırlıyor musun? kimse ölmeyecekti, ölen sözünü yerine getirmemiş sayılacaktı, diğerini aldatmış sayılacaktı. Bana başka çare bırakmamıştın sevgilim. İhanetimin adı ‘ölüm’ olacaktı…’ ‘Şimdi sıra seni yeniden bana aşık etmeye gelmişti. Başardım bunu, yıllarca bunun için uğraştım, dünyanın en tutkulu kadını oldum, her şeyi mükemmel yapmaya çalıştım. Seni hayran bıraktım kendime, bağlandın, bensiz yapamaz oldun. İçimdeki büyük acıyla yaptım bunları, çok kez vazgeçmek, gitmek istedim ama intikam hırsı durdurdu. Seni hem seviyor hem de nefret ediyordum. Tam 4,5 yıl bu anı bekleyerek yaşadım. Son evlilik yıldönümümüzü hatırlıyorsun değil mi? bana aldığın hediyenin kutusundan çıkan yazıda şunlar yazılıydı; ’her şeyin bir anlamı var hayatta ama seninle her şey daha anlamlı, hayatın kendisi mesela… Sen olmasan ben bu kadar bağlı olur muyum hayata? bu kadar keyif alır mıyım yaşamaktan? sen olmasan gülebilir miyim ağız dolusu? umutla bakabilir miyim yarınlara? zaman geçmesin diye, seninle bir kaç saniye daha fazla olayım diye dualar eder miyim? bak mevsim değişiyor, bahar yüzünü gösteriyor. bütün o tomurcukların, yemyeşil yaprakların gözüme bu kadar güzel görünmesinin sebebi de sensin. Mutluluğun tamamını sorsalar bana senin adını veririm. Sen olmasan yaşadığım her şey eksik. Bu yüzden sensiz bir mutluluk olamaz benim için. Ya aşk? sen aşksın aşkta sen! seni her gün biraz daha fazla seviyorum.’ Sen ki birkaç kelimeyi bir araya getirip yazamazdın, sana bunları yazdırabildiğime göre artık zamanı gelmişti ihanetimin. Ölümü koynuma alıp uzaklaşmanın, seni tek başına, ihanet acısıyla bırakmanın. Sevgilim çok acımasız olduğumu düşünüyorsun değil mi? Sen de bana acımadın, bir kaçamak uğruna beni, umutlarımı, hayallerimi, inandığım tüm değerlerimi yıktın! Yine de severek ayrılıyorum senden bunu bil. Hoşçakal…’
 Ve işte yine gözyaşlarım… Çok etkilendiğim, gerçek hayatta gördüğüm ve başıma geldiği için sizinle paylaşmak istedim bunu. Ama eminim ki bu yazıda her birimizden bir parça var. İhanet aynı anlamda olmasa da! Allah’ımdan ona rahmet diliyorum..!

Devamını Oku … »

İşyerimdeyim, içimde bir sıkıntı var. Telefonda Ayşe ablanın sesi bir garip geliyor, yanındakilere sezdirmemeye çalışanların yapmacık ses tonuyla konuşuyor, bir terslik olmalı ama ne? “ben seni sonra ararım” dedi ve kapattı. Bugün annemle beraber babamı doktora götüreceklerdi, aklım onlarda. Bir türlü haber alamadım, ne zaman arasam sonraya bırakılıyor. Tekrar arasam mı? Arıyorum…
Birden kapı açılıyor içeri gürültülü bir grup giriyor, kocaman bir pastayı önüme koyuyorlar, bugün benim doğum günüm, bana sürpriz yapmışlar. Sarılanlar, öpenler, “haydi aç hediyeni” diyenler, tek kelime çıkmıyor ağzımdan. Bugün benim doğum günüm, kafamda Ayşe ablanın telefondaki keder yüklü sesi yankılanıyor “baban kanser olmuş uğur”…

Çernobil’e maruz kalan memleketimde en yaygın hastalık olmuş kanser. Neredeyse her ev kanserle tanışmış, ecelin adı “kanser” olmuş buralarda Çernobil faciasıyla.

Güneş yüksek binaların arkasından tozlu pembe bir ışık yaymaya başladı, bu yükseklikten Ankara manzarası çok güzel görünüyor. Makineden alınma plastik bardaktaki ruhsuz kahveden bir yudum alıyorum, iyice soğumuş, kaç saattir önümde acaba? Bu camın önünde sabahlamışım farkında değilim. Askeri hastanenin teras katındaki kafeteryadayım. Rize’deki doktor “büyük bir hastaneye gidin, ameliyattan sonra kemoterapi görmesi gerek” deyince apar topar Ankara’ya getirdik. Hastane çok büyük, çok modern, çok disiplinli iyi bakarlar diye düşündük. Etraf hareketlenmeye başlarken ben kalkıyorum, bugün tahlil sonuçları çıkacak, onları alıp profesöre göstermem gerek.

“beni eve götür, torunlarımı son defa göreyim” diyor babam çaresizlik yüklü bir sesle. Kızıyorum, söyleniyorum. “Sen böyle moralini bozacaksan hiç uğraşmayalım” diyorum. Keşke profesörle konuşmaya gelmesine izin vermeseydim. “Kalacak yeriniz var mı?”  diyor profesör, “neden” diyorum “Sonuçlar beklediğimiz gibi değil” diyor, “bir ameliyat daha yapmamız lazım”. Birkaç yere telefon açıp 15 gün sonrasına randevu veriyor.

Ankara Kızılay meydanında amaçsızca dolaşıyorum, yalnızım, bütün yüzler yabancı bana. Bu koskoca şehirde iki kelime edecek kimsem yok. Dertleşecek birilerine öyle ihtiyacım var ki. Telefonum sürekli çalıyor, akrabalar dostlar arıyorlar. Herkese aynı şeyleri söylüyorum, artık otomatiğe bağladım. “İkinci ameliyat ilkinden daha iyi geçti” diyorum, “kendisi şu anda çok iyi, hastane süper” diyorum. Yalan söylüyorum…
Hastane gerçekten süper , “Asistanlar alabildiğine ukala, hemşireler duygusuz, hiç kimsenin umurunda bile değiliz. En basit bir soru için bile fırça yemeyipte cevap alamazsak şanslıyız” diyemiyorum. Hepsine lanet okuyorum.

Hastane koridorundayım, doktorun odasının önü çok kalabalık, insanlar ellerinde tahlil sonuçları ile doktorun gelişini bekliyorlar. Benim elimde bir şey yok, gömlek cebimde içinde 800 milyon Türk lirası olan uzunlamasına bir zarf var. Kalabalığın kapıya doğru hareketlenmesinden doktorun gelmekte olduğunu anlıyorum. İstifimi bozmuyorum benim acelem yok en son girsem de olur. Doktor kapıyı açıyor, kalabalığın arkasına doğru bakıp beni görüyor, eliyle işaret ederek “delikanlı sen gel” diyor. İçeri giriyorum, “babanın önceki 2 ameliyatında kanserli hücreleri iyi temizlememişler” diye meslektaşlarını kötülemeye başlıyor, kendisinin yaptığı ameliyat iyi geçmiş, keşke önce ona gelseymişiz falan diyor. Saçları bembeyaz,60 yaşlarındaki, bölüm dalı başkanlığı koltuğunda oturan profesör gözümün içine bakarak yalan konuşuyor, oysa ben biliyorum babamın hastalığının son aşamaya geldiğini, kemoterapinin sonuç vermediğini, artık yapacak bir şey kalmadığını, bu adamın sırf para için bu ameliyatı yaptığını da biliyorum. Gerisini dinlemiyorum zarfı verip çıkıyorum.

O kadar çaresizdim ki, Babam kemoterapiden sonra tekrar Ankara’ya gitmek istemiyor, bende onu Trabzon’daki üniversite hastanesine götürüyorum, ilk önce gittiğimiz onkolojinin Profesörü bana gizlice söylüyor her şeyi, “yapacak bir şey kalmamış evlat” diyor. Odadan çıkıyorum herkesin gözü bende. Babama bakıyorum, gözlerinde beklentiyle bana bakıyor, son bir gayretle yalan konuşuyorum “kemoterapi iyi geçmiş” diyorum. “şimdi de ürolojiye gidelim” diyor babam, gidiyoruz. Bölüm dalı başkanı profesör sırf para için 3. ameliyatı icat ediyor, elim kolum bağlı, babama bunu söyleyemem ki, umutla “bu ameliyattan sonra iyileşir miyim?” diye soruyor. Konuşamıyorum sadece başımı sallıyorum. Güçlü olmam lazım, tüm yük benim üstümde, annem, ablam ve herkes benim gözüme bakıyor, ben eğilirsem hepsi yıkılır, dik durmam lazım. Toparlanıyorum.
Bir yerlerde Volkan Konak’ın “Cerrahpaşa” sı çalıyor, “doktorlar da ne bilir ciğerin acısını” diyor. Sadece doktorlar değil, kimse kimsenin derdine aldırmıyor, sadece ciğerim değil, kalbim de cayır cayır yanıyor. O günlerde herkesten nefret ediyorum. Acaba bir gün tekrar insanlara güven duyabilecek miyim?

Ablamla yan yana koltuklarda oturuyoruz, karşımızda babam yatağında yatıyor. Artık bilinci kapandı, sadece nefes alıp veriyor. Hastaneden eve getireli üç gün oldu, dünden beri bu şekilde yatıyor. Akrabalar burada, dayım, yengem, amcamlar, kuzenler hepsi bizdeler. Ramazan ayındayız, hepimiz oruçluyuz ama evde kimse iftar yapmıyor. Birden nefes alıp verişi hızlandı, ben anlıyorum ablama “sen dışarı çık” diyorum, çıkmak istemiyor.
Önce abim le yengem koşuşturuyorlar, sonra evdekiler. Birkaç dakika geçiyor, “bitti mi?” diyorum, yengem “bitti” diyor. Ayağa kalkıyorum odama gidip kapıyı kapatıyorum.
Sekiz aydır güçlü görünmeye, dik durmaya çalışırken ertelediğim gözyaşlarım akmaya başlıyor, artık kendimi tutmama gerek yok,
Ağlıyorum…

Devamını Oku … »

     Düğümlerini çözme, coğrafyalarını irdeleme yollarına girdiğim insanların arasında kendimi nasıl aradığımın farkına vardığımda keşfetmenin ne demek olduğunu anladım. İnsanın inanılmaz coğrafyası içinde kaybolmanın nasıl bir kaos olduğunu o zaman gördüm ve dehşete düştüm.     

     Dolunaylı gecenin kasveti var hala göz kapaklarımda. Güneşi özledim. Güneşte tenimin parlamasını… Gözlerim günebakan gibi arıyor o muhteşem enerjiyi. Bulutlar bütün pozitif enerjimi emerken, inatla güneşimi bekliyorum. İçimdeki güneş sukünette.

Devamını Oku … »

En olumsuzluklarda bile sakinleşmendeki tek gerekçe “onun aklına girmesi” olur. Aklına girmesi nedemek? aklından çıkmışmıdır ki o? hayır hep aklında yer alır.

Onunla geleceğe dair düşüncelerin birden bahar gelmişçesine çiçek açar, hiç solmayacak çiçeklerdir sanki onlar. Hiç kötüyü düşünmeden geleceğinizdeki çiçek bahçesine yeni yeni çiçekler ekersiniz…

Aslında düşünürsünüz ama hep iyiyi. Çelişkide vardır bu durumda. Dualarınızda onunla beraber bir yaşam için yalvarırsınız ve bu yalvarmanın sonunda da hayırlısı olur inşallah diyerek çelişki oluşturursunuz ama bu çelişkiye hiç takılmazsınız bile. Çünkü o vardır ve hayatınızın en güzel yerinde yer almaktadır.

Sevdiklerinizle paylaşırsınız mutluluğunuzu, hayatta her şeye daha bir mutlu bakarsınız. Hele onun sesini duyduğunuzda adeta büyülenmişsinizdir. Sadece onu duyarsınız. O an en şiddetli gürültülerin koptuğu yerde bile onun sesinin büyüsündesinizdir artık.

Ya onu gördüğünüz andaki duygulara ne demeli? Hiç gitmesini istemezsiniz, gözlerinin yeşilindeki yansıması hep orda kalsın, hep göreyim istersiniz, ama her şeyin bitişi olduğu gibi onunda vardır. Sabırsızlıkla tekrar görebileceğin günü beklersiniz ve o gün gelince yine aynı duygulara bürünürsünüz. Giderek bu durum rutinleşir.

Onun için elinizde olsa dünyayı ufaltır avuçlarınızın içinde ona sunarsınız. Elinizden gelen her şeyi de yaparsınız hem de gözünüzü bile kırpmadan. Zaten öyle olmalıdır da, çünkü o geleceğinizin çiçek bahçesini size sunmuştur, hayatınızın en güzel yerindedir.

Onunla geçen zamanlarda hiç ihtimal vermediğiniz kötü başınıza geldiğinde bu kadar güzelliklerin birden son bulmasında haliniz perişandır öncelikle. Sonra yerini anlamsız bir öfkeye bırakır, neden mi anlamsız bir öfke diyorum? Dualarınızda siz değil miydiniz hayırlısı olsun diyen? Neden şimdi öfke bürümüştür içinizi? Bu sizin elinizde olan bir şey değildir. Önemli olan bu öfkenizi ona yansıtmamanız ve içinizde eritip yok etmenizdir. Nasıl mı? Her zaman daha kötüsünün olabilme ihtimalini göz önünde bulundurup şükür ederek. Bu sizi daha olgun ve mantıklı bir insan yapacaktır ve mutsuzluğunuzu bastıracaktır.

Hayattaki her şey insanlar içindir. Gerek mutluluklar, gerek hüzünler. Önemli olan bunun bilincinde olup her şeye rağmen güçlü ve dimdik durabilmektir.

Onunla veya onsuz…

Devamını Oku … »

Hayat!

Başka bir deyişle insana ne getireceği belli olmayan şey!

Başka bir deyişle ne verirsen onu aldığın bir alışverişin merkezi

ya da azap yolu…Belkide mutluluk çemberi..!

Herkese göre farklı işte!

Ama belkide en doğrusu masal tadında öykü. Bizse hem yazar hemde baş kahraman

Kalemi elimize alıyoruz veeee işteee başlıyor masal tadında öykümüz…

Bir kız varmış sevgiye aç, şefkate aç… Hayatı boyunca mutluluğu bulamamış…

Ya da

Bir çocuk varmış, bir kere bile güneşi, ayı, denizi, kısacası dünyayı görememiş… Belki de şöyle başlıyor öykü; bir adam varmış para içinde ama sahtelikler dolu etrafında,

bir deniz varmış bir dalgalı bir durgun…

işte böyle sürüp giden masal tadında öykülerdir hayat;

kalemini bizim tuttuğumuz, kahramanı olduğumuz ve kahramanlarını seçtiğimiz…

ama elbette ki bu öykü de imla hataları,ve devrik cümle,ve bazen yanlış kelime oluyor…

bazense;

sil baştan…

Önemli olan hep mürekkebin olması onu tüketmemek

ve

Pes etmemek elin uyuşsada yazmaya devam etmek..!