Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

14 Mayıs 2006
Telefonu açtı nihayet, diyor ki ben kendi kendimi silmişim onun aklından, kalbinden ise o silecekmiş ama “her zaman yanındayım, ne zaman istersen arayabilirsin beni” diyor. Bu sözler beni teselli etmekten çok uzak.
Zaman durdu benim için, yapacak bir şey bulamıyorum. Sahi eskiden yani o hayatımda yokken ben neler yapıyordum? Niye bu boşluk şimdi, bittiyse bitti dünyanın sonu değil ya? Değil mi acaba?
16 Mayıs 2006
Mektup yazmaya karar verdim, oysa ben mektup yazmayı hiç sevmem ki. O ise çok severdi mektupları, bir çocuk saflığıyla her zaman benden mektup isterdi. Bense istediği mektupları hep “yazarız” diye savuştururdum.
Nasıl hitap edeceğimi bilemeden yazmaya başladım.
“Sevgili …..
Bu gün sensizliğimin başlangıcı,
Her başlangıcın gerçekten başlangıç olduğunu mu düşünüyorsun?
Eğer öyleyse hayat denilen bilmeceyi şimdi tarif edemem sana, artık tarif edemem yani.
Seni tanıdığımdan beri, genel olarak değil, birebir yaşamla, nefes almakla, yemekle, içmekle, yani tarif edilen yaşamakla ilgili bütün önyargılarım değişti. Seninle yaşadıklarım yaşamaksa eğer, şimdi ben yaşamıyorum. Öyle değilse, gerçekte sen yoksun.
Defalarca telefonunu aradım. Her seferinde dua ederek, o kısık, büyülü sesini duymayı umarak bekledim. Bana gelen her telefon önce umut, ardından umutsuzluk melodisine dönüştü.
Şimdi ise oturmuş safça, çocukça sana mektup yazmaya çalışıyorum. Seninle yaşadıklarımızın aslında olağan olabileceğini anlatmalıydı bana bu ayrılık. Bunu olağanüstü yapan benim hayal gücümdür belki de. Ama kime laf anlatırsın.
Beni yok saymayı nasıl beceriyorsun aklım almıyor. Ben de seni yok saymaya çalıştım. Olmadı, başaramadım. Duygusallığa kapılmanın felaket olduğunu geçmişten biliyorum ama kendimi frenlemekten acizim.
Biraz önce tekrar aradım açmadın, açılmayan telefon sesinin arkasındaki sessizlik, bir boşluk, bir hiçlik duygusu verir bana bilirsin, bu seferki ürküttü beni. Ölüm duygusu birden geldi bütün beynimi esir aldı. Ve ben ölüm duygusunu hiç yadırgamadığımı fark etim. Zaten günlerdir hayata uzağım. Ama her uzaklık başka bir yakınlığa yol açar, hayattan uzaksan ölüme yakınsındır. Uzaklıksa çaresizliktir.
Şimdi hangisinin daha acı verdiğini bilemiyorum, mesafelerin koyduğu uzaklık mı? Sözlerinin, davranışlarının yarattığı uzaklık mı?
Neden yazıyorum biliyor musun? Delirmemek için. Sadece zaman geçsin diye. Birkaç saati daha kurtarmak için. Seni seviyorum, bunu daha basit, daha anlaşılır, daha az kirlenmiş nasıl söylerim bilmiyorum.
Mektuplar ve yazılar masumdur, bunu en iyi sen bilirsin. Sana yazarak içimde her gün çoğalan acıyı biraz olsun hafifletiyorum. Bunu istersin değil mi?
Hoşça kal”
Daha fazla yazmaya takatim yok. Postalamayacağımı bile bile özenle katlayıp defterin arasına koydum mektubu.
Yaşamak istemiyorum artık, hayatta iki dostum var biri o an itibariyle beni teselli etmekten çok uzak, diğeri ise apansız askere gitti. Beni anlayacak birileriyle konuşabilsem, dertleşebilsem çok faydası olacak ama ben yapayalnızım… Hep yarım kalmaktan bıktım, artık yeter, kararımı verdim. Babamdan kalan tabancayı sakladığım yerden aldım, belime sokup kafeye doğru yola çıktım.
Oraya vardığımda dostum Ö… oradaydı. Suratıma bir baktı ve “yeter artık toparla kendini” dedi. Ses çıkarmadım. “İstersen bir de ben konuşayım” dedi, şiddetle reddettim. “O zaman sen ara, böyle olmaz yedin kendini” diyerek içerdeki küçük odaya gönderdi.
Odaya girdim, kısa bir tereddütten sonra aradım ama açmadı. Evini aradım, sesini duyduğum anda aradığıma pişman oldum, o kadar soğuk ve uzaktı ki sesi, her dakika kararıma adım adım yanaşıyordum artık. Beni doğru dürüst dinlemeden telefonu kapattı. Oysa daha söyleyeceklerim vardı.
Tekrar tekrar aradım açmadı, mesaj çektim “silah kafama dayalı, eğer bir kere daha açmazsan tetiği çekeceğim” dedim. O riski göze alamayacağını, açacağını düşünüyordum. İletildi raporu geldi. Hiçbir şey görmüyordu artık gözüm. Hem bu dünyamdan hem öteki dünyamdan vazgeçmiştim. Silahı çıkardım, her ne kadar gürültü yapmamaya çalışarak mermiyi ağıza vermeye çalışsam da o tanıdık metalik ses yine de çıktı. Namluyu önce çenemin altına tuttum, sonra vazgeçip şakağıma dayadım. Namlu şakağımda buz gibiydi.
Arama tuşuna basmadan önce son bir dua okudum. Telefon çalmaya başladı, 1, 2, 3, 4, açmıyor, kaç kere daha çalar acaba?
“Her yer kan revan olacak keşke sahile gitseydim” diye düşündüm. Çok garip insan ölmek üzereyken bile aklına neler getirebiliyormuş.
Ben bunları düşünürken arama bitti. Telefon açılmadığında çıkan o sinir edici kısa ton çalarken tetiği çektim. Kuru bir “tık” sesi çıktı ama silah patlamadı, ne şimdi bu? Böylesi ancak Türk filmlerinde olur değil mi? Ama oldu. Küçükken her hafta büyük bir hevesle temizlediğim o silahı babamın vefatından sonra hiç elime alamamıştım. Yaklaşık bir buçuk yıldır temizlenmemişti. Mermiler zamanın yıpratıcı etkilerine maruz kalarak rutubetlenmiş olmalıydı, rutubetlenen mermiler de kolay kolay patlamaz. Patlamadı da zaten. Şarjörü çekip bıraktım o mermi düşsün diğeri gelsin diye ama sıkışmış. Delirdim, “şimdi sırasımıydı” diye söyleniyor bir yandan çekiştirmeye devam ediyordum. o sinirle uğraşırken patladı silah, ama kafama dayalı değildin ki, niye şimdi patladın sen.
Mermi karşı duvardan sekip kısa bir tur attı odada. İstem dışı masanın altına doğru eğilmişim seken mermiden korunmak için. Fark edince gülmeye başladım. İşte bir gariplik daha, insan ölmek üzereyken de komik bir şeye gülebilirmiş. O sırada büyük bir gürültüyle kapı açıldı, nefes nefese dostum daldı içeri, silahımı elimden alırken ben hala gülüyordum…

Not: Bu yazıda geçen kişiler ve olaylar gerçektir, yazıda geçen mektup halen bahsedilen defterin arasında durmaktadır. Lütfen bana intiharın kötülüğü üzerine nasihat vermeden önce şunu bir düşünün, İster delilik deyin, ister acizlik deyin, ya da aptallık deyin, ne derseniz deyin bunlar o andaki duygularım ve ruh halimdir. Şu anda ise aldığım her nefesi seviyorum…

Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu

En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim

Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler

Tamamen kapanmayı arzular

Nitekim

Ümitsizlik bir bıçak gibi

En derinlerimde yaralanıyor ruhum

Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu

Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim

Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca

Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini

Ne kadar uzaklaşsam da

Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime

Susmaz içim

En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı

İnsan her şeyden kaçabilir de

Bir kendinden kaçamaz

Bu gece ay bana sevgini sordu

Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim

Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de

Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez

Anlayabilseydim bendeki seni

Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına

Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..

Devamını Oku … »

Gözlerimi açtım yeni bir güne. Güneşin ışıkları henüz süzülüyordu dağın zirvesinden bu yana. İlk önce elimi yüzümü yıkadım. Yumuşacık havluma sarıldım ve güzel kokusunu hafifçe içime çekerek kuruladım yüzümü. Balkona doğru yürüdüm. Daha önce terliklerimi giyindim. Balkona çıkıp denizin uzak köşelerine dalgın bir bakış attım. Arkadan süzülen güneş ışıklarının eşliğiyle derin bir nefes aldım. Bir kaç dakika öylece durdum ve izledim etrafımı.

Zaman ağır ağır ilerlerken hafif bir ürperti geldi. Dalgınlığımı bir kenara bırakıp mutfağın yoluna koyuldum. bir bardak su içip çayın altını yaktım. Çay demlenene kadar kahvaltımı hazırladım. Özenle dilimledim peynir ve ekmeği. Cam bir kaseye koydum baktığında karşısını kendi renginde gösteren reçeli. Köyden toplamıştım reçel yapmak için çilekleri. Gidip göremediğim yaylaların balını yollamıştı arılar bana, hemen onu da koyuverdim soframa. Birazcık tereyağ ve hiç eksik etmediğim yoğurt süzmesini de yerleştirdim.

Kahvaltıyı balkona taşıdıktan sonra demini almış, güneşe doğru baktığında tavaşan kanı denilecek kadar kırmızı çayımı doldurup balkonun yolunu tuttum. Sabah kahvaltısının olmazsa olmazlarından radyomu hemen yanıbaşıma koyup hafif açıverdim sesini. Derken bu müzik çalmaya başladı. Güneşin daha bir belirginleşmesiyle kuşlar eşlik etmeye başladırlar bana. Bir yudum çay içip yelken açtım hayallerimle denizin ücra noktalarına.

Çarşaf gibiydi deniz, tek bir dalga yoktu. Rüzgar sadece yelkenimi dolduruyor denize dokunmuyordu. Daha bir güzeldi dağlar arkasındaki güneşle. Aydınlanmıştı heryer fakat hayat durmuştu sanki. Ben, deniz, güneş, dağlar, kuşla, rüzgardan başka kimsecikler yoktu.

Arada çayımı yudumluyor, bir iki lokma atıştırıp tekrar dalıyordum. Ağır ilerleyen zaman bir hayli yol almıştı. Kahvaltıyı kaldırıp tavşan kanı çayımdan bir bardak daha içtim. Keyif çayı derler ya. Doğru demişler. Ki doğaya karışma zamanı geldi. Köye çıktım, eski eşyalarımı giyinip hazırlandıktan sonra yola koyuldum.

Aylardan Ağustos, vakit fındık vaktidir. Daha önce altlarını temzilediğim fındıkları, olgunlaşmaları sebeiyle toplamaya başladım yavaş yavaş. Radyomu da iyi bir yere koyup duyabileceğim kadar açtım sesini. Kimi zaman türkülere eşlik ediyor, kimi zaman karışıp gidiyordum nağmelere.

Öğlen oldu, hafif atıştırdım, iyice terledim derken günün sonu yaklaşmıştı. Vücudumun sıcaklığını düşürmeden hemen bir kaç metre uzağımda olan dereye doğru yol aldım. Yayladan gelen serin sularla birlikte rüzgarı da hissettim yüzümde. Hiç düşünmeden dalıp saldım kendimi o serinliğe. Vücudumun ateşi sönmüş, bir rahatlık gelmişti üzerime. Biraz kulaç attıktan sonra kayalıklara gidip oturdum akıntının tam ortasına. Su masaj yapıyor, günün yorgunluğunu alıyordu üzerimden.

Hava iyice kararmaya başlamıştı eve vardığımda. Topladığım fındıkları serdim ilk önce. Sonra üstüme bir şeyler giyinip çay demledim. Arkadaşlarım geldiler mahalleden. Gırgır, şamata, muhabbet derken uyku vakti geldi. Tekrar görüşmek için vedalaşıp, yatağın yolunu tuttum. O günün yorgunluğuyla beraber yatağa yerleşince hemen kapandı gözlerim.

Gözlerimizi açabiliriz şimdi. Umarım güzel birgün olmuştur. Hayal bile olsa, arada bir başka yerleri dolaşmak huzur verir insana. Gitmeyi hayal ettiğiniz yerleri görüp yaşayabilmeniz dileğiyle.