Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Ne zaman bir rüzgar esse
Gideceğin gelir aklıma..
Hüzün kaplar dört bir yanımı..
Sanki yapraklar tek tek,

Düşecekmiş gibi gelir dallarından.
Sen yinede aldırma rüzgara,
En azından geçene dek.
Mevsimdendir de ,
Hatta görmezlikten gel,
Sonra sadece sarıl boynuma
Hiç soru sormadan sarıl

Rüzgarlar habercisidir ayrılığın…

Engin KARACA

Devamını Oku … »

Ağlamak istiyordu, gitmek değildi istediği, kaçmak değildi… Ağlayamıyordu da erkekler ağlamazdı ama Kaçıyordu işte erkekler kaçmazdı da…
Toplamıştı her şeyi yerleştirmişti araca…
Son bir kez girdi ahşap gül bahçeli eve…
Kapıdan her girdiğinde sevdiği karşılardı onu… Hoş geldin diye sarılırdı boynuna…
Yoktu artık onu karşılayacak kimse ya da sarılsın sıkıca… Kaybetmişti sevdiklerini…
Sadece gül bahçeli ahşap ev bırakmamıştı onu… Çünkü bırakan oydu bu defa…
Evet, kaçıyordu şimdi…
Yaşanılanlardan kaçıyordu…
Acı çekmek istemiyordu hatırlayınca…
Seviyordu gül bahçeli ahşap evi gitmek istemiyordu… Ağlamak istiyordu…
Gitmek zorundaydı fakat seviyordu gül bahçeli ahşap evi… Ama ahsap ev acı veriyordu ona…
Güllerde kokmuyordu artık…
Düşünüyordu…
Önce yanına aldıklarını düşündü sonra bıraktıklarını…
Kitaplarını almıştı yanına… Ama her sabah kitap okuduğu ormana bakan pencereyi alamadı…
Yastığını… Camın önündeki fesleğeni de almıştı ama güllere dokunamadı…
Ağlamak istiyordu, hıçkırarak ağlamak ama erkekler ağlamazdı…
Her gece oturup izlediği korku filmlerini de almıştı…
Kapının önündeki nazar boncuğunu… Mutfaktaki şekerliğini…
Her sabah kendisiyle yüzleştiği aynasını… Ağaçları budadığı makasını…
Hatta gülleri suladığı hortumu bile almıştı…
Peki ya bıraktıkları… Neler bırakmıştı…
Geçmişini bırakıyordu… Yaşananları… Portakal ağacını da bırakıyordu…
Ahşap evini… Gül bahçesini… Acılarını… Kederlerini… Sevinçlerini…
Gülüşlerini… Sevdiğinin kokusunu… Hayallerini…
Bırakıyordu işte bırakıyordu her şeyi soluduğu havayı…
Ağlamak istiyordu bırakmak istemiyordu gül bahçeli ahşap evini…
Boğazına bir şeyler düğümlenmişti nefes alamıyordu sanki…
Gitme vakti gelmişti işte ama hazır değildi gitmelere…
Ahşap ev üzülmüyordu o alışıktı yalnız kalmalara…
Güller alışık değildi ama kendisi gibi başlarını eğmişlerdi önlerine…
Gitme vakti gelmişti artık…
Son kez baktı gül bahçeli ahşap eve…
Önce aldıklarını düşündü sonra bıraktıklarını…
Ağlamak istiyordu ama erkekler ağlamazdı…
Son kez baktı gül bahçeli ahşap eve…
Bir damla gözyaşı bıraktı giderken ona hediye…

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur sakladı gözlerimdeki yaşı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur oldu gözyaşımın yoldaşı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur oldu sensizliğin ilk başı.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
yağmur ıslattı çekip gittiğin yolları.

Gittiğin gece yağmur vardı, ben ağladım;
Yağmur yıkadı yüreğimden damlayan kanı

Sen gittin, yağmur vardı, ben ağladım
İşte bu yüzdendir gözlerimin, her yağmurda seni hatırlayışı…
                                                    31 Ocak 2007 saat 03:30

Bu şiiri geçen sene yazmış ve bir sitede yayınlamıştım. Geçenlerde nette gezerken tesadüfen buldum, hiç dururmuyum hemen alıp biraz eklemeler, değişiklikler yapıp burada yayınladım Her ne kadar acemi işi de olsa sizinle paylaşmak istedim. Affınıza sığınıyorum efendim…

Devamını Oku … »

Ya biterse? Ya yok olursa bu güzellik?; endişesi..
Tabii ki bitecek. Yaşadığımız mutluluklar, hüzünler hep bitmedi mi?
Hep yerine başka başka hüzünlere, mutluluklara bırakmadı mi?
Gene ayni korkular, ayni endişeler…
Peki sahip olduğumuz güzellik için yitirme korkusuyla ağlamak niye? Kime? Ne için ? Biliyor musunuz? Dökülen göz yaşları sadece kendimiz için..
O değere sahipken de, yitirdiğimizde de..
Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK.. 
ELLERIMI HER UZATISIMDA BOSLUKTA KALIYOR, HER GUN KURDUGUM DUSLER HEP BOSA CIKIYOR, NE OLDUGUNU BILMIYORUM AMA, BIRILERI DUSLERIMDE HICKIRARAK AGLIYOR…

Devamını Oku … »

   Bir garipsiniz siz insanlar… Sevinir ağlarsınız, üzülür ağlarsınız, hasret çeker ağlar, kavuşur yine ağlarsınız. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde benim görevim başlar.

   Aslında ağlayabilmek büyük bir nimettir ama siz utanırsınız. Ne zaman süzülsem gözpınarlarınızdan aşağıya doğru, bir telaştır alır sizi. Hemen başınızı başka yöne çevirir ve silersiniz beni ucuz bir kâğıt mendile. Bir anlasanız ki ağlamak taş kalpli olmadığınızı gösteriyor. Hâla insan olduğunuzu, hissettiğinizi, duygusuz olmadığınızı.

   Bazen de gözpınarlarınızdan süzülmem, dışarı akıp ziyan etmem kendimi. Çünkü çok daha önemli bir görevim vardır. Bir zalimim kıvılcımını düşürdüğü, içerideki bir yangını söndürmek gibi.

   Eğer bana inanmıyorsanız bir daha göz kapaklarınızın alev alev yandığı, boğazınıza bir şeylerin düğümlendiği, burnunuzun direğinin sızladığı zamanlarda dikkat edin bakalım gözyaşlarınızın istikameti neresi? En zor olanı da bu benim için…

   Ağlamak zayıflık değildir. Ağlamanız gereken anlarda sıkmayın artık yumruklarınızı, tırnaklarınızı batırmayın avuçlarınıza, boğazınızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışmayın ve kaçırmayın buğulanan gözlerinizi başkalarından. Bırakın da süzüleyim yanaklarınızdan aşağıya usulca.

   Bir damla gözyaşıyım ben, evin istenmeyen ferdi değil sizin bir parçanızım…