Gülücükler dağıtıyorduk etrafa.

Şarkılar söyleyip eğleniyorduk.

Der ve başlatır hikayeyi şair.

Hikayedir ama, andırır şiiri…

Günlerimiz geride kaldı

Bizler yol aldık

Sular akmaya devam ettikçe

Ayrılmak zorunda kaldık

Kopmayan, koparılamayan

Sevgimizi, gönüllerimizi orada bıraktık

Kış geldi kar olup yağdık

Baharda çiçek çiçek açardık

An oldu başımız omuzlarda ağladık

An oldu yaramızı sevgimizle bağladık

Anlatır özlemini cümlelerde

Bitmez, bitiremez. Devam eder…

Ay ışığı ayaklarımızın altına uzanırdı

Bir kaç yıldızın sayılabildiği akşamlarda

Rüzgar sessiz ve ılık ılık

Tenlerimizi okşardı kıskanırcasına

Ateşin aydınlığı sönük kalır aramızda

Renkleri göz alırdı sevgimizle yanınca

Kelimelere sığdıramaz

anlatmak istediklerini…

Kağıt kalem yetiştiremezdim

Düşünmeden söylediklerimize

Gün batarken kaybolurduk

Dalıp dalıp kızıl denize

Ağarırken hava nağmelerle

Nağelerle uyanırdık biz güne

Yaşadıklarımızı sığdıramam

Ne düne ne bugüne

Sonu gelmez, şairin söyleyeceklerinin

Kendi son olur satırlarına…

Rüzgar olup esiyorum ben artık

Sonların başlangıcı olabilmek için

Yalnızlığıma esir olurum

Bir ömür daha susmak için

Anlatılmaz efsanelerde

Dillendirilemez bu sevgi

Tarihte yaşanmadı

Eşsizdir, yoktur dengi

Bitiremem konuşmakla onu

Susarsam gelir ancak sonu

Der ve bitirir hikayeyi

Böyle anlatır gerçek sevgiyi

Aşktan öte birşeydir şair için

Sevgi…

Sevgisi değildir tek kişiye

Yaşayan her varlık

Muhtaçtır

Az da olsa

Sevgiye…

]]> http://www.yazi-yorum.net/index.php/sairden-esintiler-2/feed/ http://www.yazi-yorum.net/index.php/hayal-evi/ http://www.yazi-yorum.net/index.php/hayal-evi/#comments Thu, 12 Jun 2008 09:09:14 +0000 SkayiU http://www.yazi-yorum.net/?p=93

Hiç gitmediğiniz bir yerde hayal ettiniz mi kendinizi? Hayır mı? O zaman takılın peşime. Önce gözlerinizi kapatmanızı isteyeceğim. Tabiki yazıyı okuduktan sonra kapatın ve müziğe bırakın kendinizi. Ben kendi adıma anlatacağım fakat siz kendiniz yaşayın, o şekilde düşleyin.

Gözlerimi açtım yeni bir güne. Güneşin ışıkları henüz süzülüyordu dağın zirvesinden bu yana. İlk önce elimi yüzümü yıkadım. Yumuşacık havluma sarıldım ve güzel kokusunu hafifçe içime çekerek kuruladım yüzümü. Balkona doğru yürüdüm. Daha önce terliklerimi giyindim. Balkona çıkıp denizin uzak köşelerine dalgın bir bakış attım. Arkadan süzülen güneş ışıklarının eşliğiyle derin bir nefes aldım. Bir kaç dakika öylece durdum ve izledim etrafımı.

Zaman ağır ağır ilerlerken hafif bir ürperti geldi. Dalgınlığımı bir kenara bırakıp mutfağın yoluna koyuldum. bir bardak su içip çayın altını yaktım. Çay demlenene kadar kahvaltımı hazırladım. Özenle dilimledim peynir ve ekmeği. Cam bir kaseye koydum baktığında karşısını kendi renginde gösteren reçeli. Köyden toplamıştım reçel yapmak için çilekleri. Gidip göremediğim yaylaların balını yollamıştı arılar bana, hemen onu da koyuverdim soframa. Birazcık tereyağ ve hiç eksik etmediğim yoğurt süzmesini de yerleştirdim.

Kahvaltıyı balkona taşıdıktan sonra demini almış, güneşe doğru baktığında tavaşan kanı denilecek kadar kırmızı çayımı doldurup balkonun yolunu tuttum. Sabah kahvaltısının olmazsa olmazlarından radyomu hemen yanıbaşıma koyup hafif açıverdim sesini. Derken bu müzik çalmaya başladı. Güneşin daha bir belirginleşmesiyle kuşlar eşlik etmeye başladırlar bana. Bir yudum çay içip yelken açtım hayallerimle denizin ücra noktalarına.

Çarşaf gibiydi deniz, tek bir dalga yoktu. Rüzgar sadece yelkenimi dolduruyor denize dokunmuyordu. Daha bir güzeldi dağlar arkasındaki güneşle. Aydınlanmıştı heryer fakat hayat durmuştu sanki. Ben, deniz, güneş, dağlar, kuşla, rüzgardan başka kimsecikler yoktu.

Arada çayımı yudumluyor, bir iki lokma atıştırıp tekrar dalıyordum. Ağır ilerleyen zaman bir hayli yol almıştı. Kahvaltıyı kaldırıp tavşan kanı çayımdan bir bardak daha içtim. Keyif çayı derler ya. Doğru demişler. Ki doğaya karışma zamanı geldi. Köye çıktım, eski eşyalarımı giyinip hazırlandıktan sonra yola koyuldum.

Aylardan Ağustos, vakit fındık vaktidir. Daha önce altlarını temzilediğim fındıkları, olgunlaşmaları sebeiyle toplamaya başladım yavaş yavaş. Radyomu da iyi bir yere koyup duyabileceğim kadar açtım sesini. Kimi zaman türkülere eşlik ediyor, kimi zaman karışıp gidiyordum nağmelere.

Öğlen oldu, hafif atıştırdım, iyice terledim derken günün sonu yaklaşmıştı. Vücudumun sıcaklığını düşürmeden hemen bir kaç metre uzağımda olan dereye doğru yol aldım. Yayladan gelen serin sularla birlikte rüzgarı da hissettim yüzümde. Hiç düşünmeden dalıp saldım kendimi o serinliğe. Vücudumun ateşi sönmüş, bir rahatlık gelmişti üzerime. Biraz kulaç attıktan sonra kayalıklara gidip oturdum akıntının tam ortasına. Su masaj yapıyor, günün yorgunluğunu alıyordu üzerimden.

Hava iyice kararmaya başlamıştı eve vardığımda. Topladığım fındıkları serdim ilk önce. Sonra üstüme bir şeyler giyinip çay demledim. Arkadaşlarım geldiler mahalleden. Gırgır, şamata, muhabbet derken uyku vakti geldi. Tekrar görüşmek için vedalaşıp, yatağın yolunu tuttum. O günün yorgunluğuyla beraber yatağa yerleşince hemen kapandı gözlerim.

Gözlerimizi açabiliriz şimdi. Umarım güzel birgün olmuştur. Hayal bile olsa, arada bir başka yerleri dolaşmak huzur verir insana. Gitmeyi hayal ettiğiniz yerleri görüp yaşayabilmeniz dileğiyle.

Gözlerimdeki ışık kaybolduğunda

Gelip beni sevdiğini söylermisin

Bi çare yollarda dolandığımda

Beni yalnız başıma eylermisin

Konuşmadan seyrederim yüzünü

Mühür yaptım yüreğime gözünü

Unutmadım beni kıran sözünü

Unutamam tek gerçeğimdin sen

Lambalar yanmaz olmuş sokakta

Karanlık kaderim olmuş artık

Bir neden göster durmam için ayakta

Onarılamaz yüreğimdeki yırtık

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Hiç bir yürek dayanamaz senin acına

İçinde fırtınalar kopmasın anne

Hiç bir ilaç merhem olamaz yaralarına

 Anlat desem seneler yetmez

Anlatmakla dertlerin bitmez

Anam sensiz ocağım tütmez

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

An geldi güldük eğlendik

An geldi hüzünlenip ağladık

Senin dualarınla ayakta kaldık

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Cennet kokulu benim annem

Güzellik solgundur senin yanında

Feryadın güneşsiz gün gibidir

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Yağmur yağsa üzerime göl olmaz

Gözyaşının düştüğü yer kurumaz

Cennetteki yerin asla sorulmaz

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Patikadan yürüdüğüm bir vakit

Çiçekler açıverdi her bir yanımda

Rüzgar raks yapmaya başladığında

Kuşlar eşlik etti şarkılarıyla

Asırlık mabed gireceğim ev

Ayakta kalabilmiş heybetli bir dev

Nicesini eskitiyorken zaman

Meydan okuyordu duruşlarıyla

Çiçek açmış dallar bahar gelince

Güneş daha parlak insan sevince

Hayat güzel oluyor bizler gülünce

Gönüller buluştular koşuşlarıyla

Yeşilin tonları gördüğüm her yer

Yüzümden süzülen 2 damla ter

Lütfen teyze hanım 1 bardak su ver

Okşuyordu beni bakışlarıyla

Tarih: 10.04.2008

Hayatını kaybeden bir abimizin yasını tutuyoruz. Anlatacaklarım o gün gördüklerimle alakalı. Ağlayan, feryat eden insanlardan bahsetmeyeceğim. Ama aynı meseleyle iligili bir mevzu.

Herkes ve herşeyi bir kenara bıraktım, kısa bir süre etrafıma bakındım. Boş bakan gözlerimi gezdirirken farkettim. Bahar gelmişti, çiçek açmıştı meyve ağaçları, yeni yeşermeye başlamıştı dallar. Ama hüznünü belli etmeye çalışan doğa bir bir döküyordu çiçeklerini bir o kadar ağlak sesli rüzgarla. Kimseyle iletişimim kalmamıştı, ağlayarak esen rüzgarın yaprakları savurmasını izliyordum. Yeniden dirilişin vakti olan bu bahar vaktinde, solan bir insan misali dökülüyordu çiçekler.

Hava herzamankinden daha bir sıcaktı o gün. Önceki güne isyan edercesine bir sıcaklık vardı. Yağmurlu ve soğuk geçen saatler geride kalmıştı acı haber ile. Ne kadar gülümsemelerin simgesi olsa da gizli gizli ağlıyordu mavi gökyüzü. Ilık ama hüzne bürünmüş rüzgara eşlik ediyordu o da.

Dere’ nin sesi değişti aniden. Yanık türküler atıyordu kaybettiklerine. Onun en güzel zamanlarına eşlik edenlerin yok oluşlarını görmek, görmeye devam edeceğini bilmek daha bir hüzne boğmuştu dereyi.

Merhum un üstünde oturup dereyi izlemeyi sevdiği, her yerde bu sevdasını dillendirdiği asma köprü. Üzerinden geçenlere aldırış etmeden eşlik ediyordu sessizliğe. Yalnızlığı derinleşmiş, anılarını dereye bırakıp kendi köşesine çekilmişti. Bir süs eşyasını andıran görünümde.

 Kuşlar. Ötüyorlardı fakat birşeyler eksikti şarkılarında. Böyle güzel bir günde duymak istediğim gibi değildi şakımaları. Onlarda bu hüzne kapılmış. Şakımıyorlardı, dua ediyorlardı adeta. Ağlıyorlardı, gözlerinden yaş akmasada.

Gördüklerimi güzel bir şekilde dillendirebilsem, ütopik kısa öykü olurdu sanırım. Benim görmek istediklerimde diyebiliriz bunlara. Kısaca gördüğüm şey, eşlik ettiğiydi doğanın acımıza, acılarımıza.

Bahar vaktidir memlekette. Çiçekler açıyor dallarda. Kuşlar yuvalarını kurarken rengarenk sesleriyle ayrı bir hava katıyorlar doğanın sesine. Uzaktan dere, esmekte olan rüzgar eşlik ediyorlar kuşlara. Orkestra edasıyla konuşuyor bugün benimle.

Aynı vakit, ayrılık için çalıyor kapımı. Uzaklara gidiyorum nereye olduğunu bilmeden. Tanımadığım bir kapıyı çalıyorum ilk önce. Buyur ediyor içeri, bir soluk izin isteyip içeri giriyorum.

Ardımda bıraktıklarım canlanıyor birbir aklımda. Gözlerime doluşup, yaş olup akıyorlar ve yanaklarımdan süzülüyorlar hatıralarım. Birden ufak sızıdır hissettiğim. Kalbim esir almaktadır ruhumu. Şu şarkıyı mırıldar ruhum ve eşlik etmektedir etrafıma baktığımda gördüklerim.

“Son gün geldim kapınıza

Alır mısın beni içeri?

Buyur edip bir soluk izin ver

Birazdan dönerim geri

Yolum uzak diyardadır

Evim sonsuz mekandadır

Yarim sevdama iyi bak

Gönlüm senin yanındadır

Sende bir gün özler isen

Olur ya göreyim dersen

Gelir alırım seni de yanıma

Gideriz sevgi diyarına

Orada yaşayıp yüzyıllarca

Döneriz belki şu dünyaya”(bkz.1)

O zaman farkına vardım gönlümün geride kaldığının. Sevdama iyi bakmasını istiyordum yarimden. “Eğer” diyordu yüreğim bana isyan ederek. “Eğer görmek istersen senide alırım yanıma” cümlesi aklımı çelerken büyük bir savaşın içinde hissettim o an kendimi.

Farklı bir diyara göçetmişti bedenim. Bundandır ” Orada yaşayıp yüzyıllarca ” demesi şarkının anlamaya başladım. Yap-boz`un parçalarını birleştiriyorum yavaş yavaş. Fotoğraf gözümde canlanmaya başladı.

Derken bir sesle irkildim hafiften. Misafir olduğum ama tanımadığım sesti bu. Uyandırdı beni uykumdan göremeden yap-boz un sonunu.

[(bkz.1 = Gülay - Ölüm Türküsü) Alıntıdır]

Nereye gideyim bilmiyorum.Ya da hangisine uyabileceğime karar verebilmiş değilim.İçimdeki sesi mi dinlesem, sesimdeki içe mi yürüsem?

İkilemler arasında geçen bir hayat, bu yoğun tempoya uyum sağlamaya çalışan bedenler ve bedenlerin çelişkileriyle şıkışmakta olan ruhlar.

Hiç düşündük mü hazlarımızı memnun etmeye çalışırken ruhumuzun halini?”İçimden bir ses” dediğimiz zaman ruhumuzun çırpınışlarını duyduk mu acaba?Duymuşsakta elimiz uzattık mı, yarasına bir merhem sürmesi için?

Burdan oluştu “İçimdeki ses mi, sesimdeki iç mi?” deyimi beynimde.Belki kiminize pek bir manasız gelebilir.Belki kiminiz çok derin anlamlar yükleyebilirler bu ifadeye.Herkes kendinde ne bulmuşsa öyle şekil verir bu kelimelere.

Boyunu, enini veremem bu yazının.Yarasını iyileştiremem belki duygularımın.Ama her yanlış yaptığımda soracağım kendime; “İçimdeki ses mi, sesimdeki iç mi?” diye.

Bilmiyorum gideceğimi nereye, hangisine?

Birden özlem duyduğumu anladım
Bir ağacın en tepedeki yaprağıydım
Her yeri gördüğüm izlediğim bir anda
KAptırdım kendimi güz rüzgarına

Sevdam göreceğime değil geldiğim yere
Vatanından başka ne versen bu gözlere
Bir dirhem ilaç olmaz yüreğime
Savrulurken yansıdı bu sözlerime ….

Işıl ışıl parlarken gözlerin içi
Neden bu gitmek isteğin söyle
Yarını görmek isterdim senle
Neden bu hasret isteğin söyle

Kelimeler sığmaz anlatmak istesem
Çare olurdum belki derdini bilsem
Gitmeden önce seni son bir kez görsem
Neden bu ayrılık isteğin söyle

Duvarlarda yazılı yaşadığımız
Geceye gün oluyorken aşkımız
Yangın çıkarırken bakışlarımız
Neden bu vazgeçmek isteğin söyle