Güzel bir bahar gecesinde başlamıştı çocuk ile kızın ilişkileri. Nereye varacağını bilmeden girmişlerdi sevdaya. Kim başlangıcında nereye varacağını biliyordu ki zaten. Güzel başlayan ilişkileri, aynı güzelliğini muhafaza ediyor ve gün geçtikçe hızla sıradanlıktan çıkıyor, güçlenip sevgi ve aşka bırakıyordu kendini. Çocuk iyice kapılmış ve geleceğe dair planlar yapmaya başlamıştı. Gelecekle ilgili umutlarını kıza da anlatıyor, kimi zaman beraberce umut ediyorlardı geleceklerini. Önceleri tek sorunun birbirlerine uzak şehirlerde yaşamalarının, olduğunu düşünen çocuk, asıl büyük sorundan habersiz, içinde oluşan derin sevgiyi her koşulda yaşıyor, yaşatmaya çalışıyordu.

Fakat dedim ya, asıl büyük sorun diye. Kızın aklından ve gönlünden silemediği eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkı, onun bu ilişkiden alabileceği mutluluğu ve heyecanı engelliyordu. Çocuk, arada çıkan sebepsiz tartışmaları sevgisiyle bastırmaya çalışıyor, çoğu zaman mağlup düşüp “tamam”, “peki” ile sevdiğini kırmamak adına susuyordu. Çocuğun içindeki bu büyük sevgi öylesine kör etmişti ki. Kızın yazılarında bile unutamadığını anlattığı, eski (bitmeyen, bitiremediği) aşkını fark etmesini engelliyordu. Bekli de böyle olduğuna inanmak istemiyordu.
Kız nasıl biri olduğunu bilmediği biriyle başladığı bu ilişkide, çocuğun daha önce karşısına çıkanlardan farklı olduğunu her geçen gün daha bir fark ediyor, onun sevgi dolu ve iyi bir insan oluşundan dolayı onu seviyordu. Ama dedim ya. Sevgi dolu ve iyi bir insan oluşuydu ona bu sevgiyi kazandıran. Çocuğun kişiliğini seviyordu. İçindeki sönmemiş sevdası, âşık olmasını engelliyordu.
Kızda bu durumun farkında ve çocuğun her geçen gün gelecek için yorumları kızı içinden çıkılması zor bir durumda bırakmıştı. Bir tarafta kişiliği ve ona karşı olan büyük bir sevgiyle dolu çocuk, diğer tarafta ise ruhunun en derinlerinde, eski (bitmeyen, bitiremediği) sevdası. Kızın zor bir karar vermesi gerekiyordu. Ya karşılık veremediği ilişkisini bitirecek, ya da içinde söndüremediği sevdasını bitirecekti. Zaten bu ilişkiye başlamasının sebebi de ona acı veren sevdasını bitirmekti. Bunu denemiş ve zaten başaramamıştı.
Geriye tek seçenek olan ilişkisini bitirmek kalıyordu. Aslında bu kararı birazda karşısındaki değer verdiği çocuğu daha fazla üzmemek için almıştı. Üzmemek tabi ki mümkün değildi. Aldığı kararı söylediğinde çok acı vereceğini biliyordu. Ama buna daha fazla göz yumamaz, hem kendini, hem de çocuğu daha fazla kandıramazdı. Aldığı kararı uygulamaya geçirecekti ve bir bahaneyle kararını uyguladı. Kız hiç üzülünmeyecek bir gerekçe sunmasına rağmen saklamaya çalıştığı gözyaşlarının fark edilmesini engelleyemiyordu. Çocuk ise şokta ve gözyaşlarını saklamıyordu. Çocuk, kızın sunduğu gerekçeye bir türlü anlam veremiyor, bir çözümü olup olmadığını soruyordu. Sorularına bir cevap alamayan çocuk, sevdiğini yine kıramamış çaresiz onun istediği gibi olmasını kabullenmişti.
Çocuk için o gece sabah olmuyor, aklından türlü türlü düşünceler geçiyordu. Ayrılığı bir türlü kabullenemeyen çocuk sabah ezanıyla irkildi. Aklındaki türlü düşüncelerle savaşan çocuk, abdestini alarak zihnini boşalttı. Beynindeki uğultulara kulaklarını tıkadı ve sabah namazını kılmak üzere camiye gitti. Namazını kıldıktan sonra derin bir düşünceye dalan çocuk, bir karar vermişti. Sevdasını bir kez daha arayıp bitmemesi için yalvaracaktı. O gün son derece yorgun ve moralsiz olan çocuk, işyerinden izin alarak eve gitti. Eve vardığında kızı aradı. Suçu olmayan çocuk sanki kabahat işlemişçesine kıza yalvarıyor, son bir şans daha vermesi için haykırıyordu. Ama her şeye rağmen sonuç değişmiyordu. Çocuğun artık konuşacak takati kalmamıştı. Kıza mutlu olması dileklerini sunarak telefonu kapattı. Gözyaşlarına hâkim olamıyor, yalnız olduğu evinde tüm serbestliğiyle tutarsızca ağlıyordu. İyice içini döktükten sonra, gözyaşlarını sildi. Artık her şeyi kabullenmişti ve yapacak bir şey kalmadığını görüyordu.

Aradan tam iki yıl geçti;

Kız, hâla içindeki çaresiz sevdasını yok edemedi.

Çocuk, kızla aynı durumda. İçinde silemediği bir sevdaya sahip. Fakat bu durumun zorluğunun farkında ve bunu kimseye yaşatmamak için, yeni bir ilişkiden kaçınıyor. Ne zaman içindeki ateşi söndürecek, o zaman yeni bir sevdaya doğru kulaç atacak.

     Dolunayı seyretmiştin uzun uzun. Ve aydedenin kucakladığı sessiz gecede ölümün ne anlama geldiğini sormuştun bana sevgili dostum, damıtılmış bir acının pençesinde kıvrandığın bir gece.

     Sana şöyle bir kaçamak bakış atmış ve susmuştum. Ve yıllar yılı da sustum.      Ama şimdi iyi dinle beni sevgili dostum… 

     Adrenalinin hiç yükselmemesidir ölüm, biraz da heyecanların sonsuza kadar terk edip gitmesidir.
Ele avuca sığmayacak hayallerin yıkılmasıdır aslında, oturup ölümü beklemektir ölümün ta kendisi.

     Ununu eleyip eleğini asmaktır.

     Amansız kasırgaların getirip sahillerine çarptırdığı heyecan dalgalarını dizginlemeye çalışmaktır ölüm dediğimiz şey.

      Asıl ölüm kendine, yeteneklerine ihanettir. 

     Ölüm, geçmişte yaşayıp günü ıskalamak, yarın beklentisiyle avunmaktır. Hep ertelemektir ölüm.
Herkesin yaptığını yapmak, kendin olmayı başaramamaktır ölüm, sürünün içinde yürüyüp gitmek, daha da beteri sürünmektir ölüm.

     Hayatın derinliklerine bir kaplan yırtıcılığında dalamamak, dalındığındaysa bir aşk şiirinin derinliğinden yoksun yaşamaktır ölüm.

     Ölüm, yetinmektir biraz da, daha fazlasını istememek, o gücü kendinde bulamamaktır.

     Ölüm hiçbir şey yapmadan mızıldanıp durmak, kendine acımak ve giderek acıya teslim olmaktır.
Yorulmamak, terlememek, koşmamak, bıkmak, kaçmaya bile cesaret bulamamaktır kendinde.

     Derinlere dalıp gizleri keşfetmek yerine, durgun bir gölün üzerinde tembel tembel dolaşan yapraktır, ölüme daha yakın olan.

     Korkuyu baş tacı etmek, yeni serüvenlere atılmaktan ölesiye korkmaktır insanı asıl öldüren şey, sevgili dostum.

     Önünde, ulaştığında seni mutlu edecek bir hedefinin olmamasıdır ölüm.

     Yalanlarla yaşamaktır insanı canlı cenazeye çeviren şey ve en muhteşem yalanı kendine söyleyerek hayatı ıskalamak.

     Bir deli gönüle birçok sevdayı sığdıramamaktır ölüm, alışkanlıkların pençesinde kıvranarak durmaktır hayat boyu.

     Yerleşik, tanımlanmış olanla idare etmeye kalkmak, uçurumların kenarlarında açan yaban çiçeklerine uzanamamaktır ölüm.

     Unutmaman gerekir ki, yaşadığın sürece, ancak bir kez karşı karşıya kalırsın Azrail’le. Oysa hayat, her an uzanabileceğin bir yerde hizmetine girmeye her an hazır olmuştur…    

    Heeeyyyyy! Eski dost! 
    Söyle bakalım şimdi, öldün mü, yoksa yaşıyor musun?

     Karanlık ruhumun aydınlık kaynağı bir tanecik sevgilim. Bu ağustos ayında bile sensizliğin verdiği soğukluk her yanımı sarmış ve ben üşümekteyim. Gece olup ta yatağıma uzandığımda seninle koyuyorum başımı yastığa ve seni yaşıyorum aslında benim bile olmadığım yatağımda. Sabahları seninle uyanıyor, seninle güne başlıyorum ve seninle devam ediyor alışılagelmişliklerim. Sen öyle sarmışsın ki yüreğimi başka bir sevinç sığdıramıyorum seninle dolu olan yüreğime. Beni mutlu etmeye yetmiyor mutluluğumu sağlayacak hiç bir şey, çünkü senin hayalinle dolu şu gönlüm, zaten hat safhada mutlu. Ne görüyor, ne duyuyorum başka bir şeyleri, sadece sen. Sadece seni görüyor ve seni duyuyorum her saniyemde.
    

      Belki sen bu mektubu okumayacaksın, bekli de okuduğunda bile sana yazıldığını bilmeyeceksin. Bu mektubum sanadır oysa, sen bilmeyecek olsan da. Evet sana dokunamıyor, seni öpemiyor ve saçlarını okşayamıyorum belki, belki seni sevdiğim fısıldamaları kulağında yankılanmıyor ve belki gözlerim gözlerine bakarak seni çok özlediğimi haykırmıyor düşlerinde. Ama benim düşlerimden hiç çıkmıyor lalelerdeki masumluğu, papatyalardaki aydınlığı ve güllerdeki güzelliği kıskandıran siman. Sensizlik bir sarmaşık gibi sarmış yıldızlarla gök yüzünü paylaşamayan yüreğimi.
Biliyorum buna ilaç değil seni düşlerimde yaşatmak. Ama ben bıkmadan olmayan seni taşıyorum kalbimin en temiz ve gizli köşesinde. Ve şunu diyorum her seni düşündüğümde.
    

     “Kurak topraklardaki çiçeklerin, yağmuru sevmesi seni sevmek ve seni sevmek her yağmur yağdığında hüzünlenip gülümsemek…

     Bu mektup temiz duygularla bezenmiş ve satırlara işlenmiş olup, olmayan sevgiliye adanmıştır…

Her günün sıkıntıyla dolu olsa da umutlarını asla yitirme ve onları yakalamak için hiç pes etmeden koş. Birgün onları yakalayacağına inancından asla vazgeçme. O zaman çektiğin sıkıntılar daha hafif gelecektir sana.

Mutluluğa giden yolda çekilen sıkıntılar teşvik edicidir. Hem zaten insan umutları olmadan ne kadar dayanabilirki hayatın karşısına çıkardığı zorluklara? Umutlar tükendikçe sıkıntılar artacaktır. Bundan dolayıdır ki sıkıntıların artsa da umutlarını arttırmak en hayırlısıdır.

Doğrular sana ait olan fikirlerdir. Kimse doğru bulmasa da senin için doğru olmaları yeterlidir. Tabiî ki bu değişmez kutsal doğrular için değildir. Bu da benim doğrum. Hayatın ta kendisidir sana doğrularını kazandıran, sen onlardan vazgeçersen onlar da senden vazgeçer ve doğrularını yitirirsin.

Doğrularını yitirmek umutlarını yitirmektir. Doğruların olmadan umutların oluşmayacaktır. Umutların oluşmadıkça mutluluk seni karşılamayacaktır. Umutlarının peşini bırakmadan hayat denen bu yolculukta ilerlemekte devam et ve asla geriye bakma. Geçtiğin yol geride kalmıştır.

Önündeki karanlık yol senin doğrularınla aydınlanmayı bekliyor… Hadi bekletme aydınlat yolunu.

     Çocukluğumuzu hatırlıyorum, seni ilk tanıdığım günleri. Yeni gelmiştim mahalleye ve kısa zaman sonra senle tanıştım. O zamandan sanki anlamıştım gerçek bir dost olduğunu. Nerden bilecektim halbuki dost kavramını ufacıktık ikimizde. Oyunlarda buluyorduk mutluluğu, dünyanın yükü bizlerde değildi. Aslında belkide bizede yük olan tarafları vardı fakat öyle bile olsa bizim nekadar umrumuzdaydı?
     Senin okuduğun okula ilk kayıt olacağım gün hala dün gibi aklımda. Anneme ağlayarak, beni onun sınıfına yazdır diye yalvarışlarım ve kankardeş olmak için parmağımızı teneke bir kutuyla kesip birbirine yapıştırdığımızda artık ölene kadar kardeşiz dediğimiz.
     Sende hatırlıyormusun! “Acaba hangimiz daha önce?” diye başlayan sorularımızı. Zaman bir çoğunun cevabını verdi. İlk senin bir kız arkadaşın oldu, ilk sen askere gittin, ilk sen ayrılıkla tanıştın ve buna benzer daha birçok ilklerle önce sen tanıştın. Seninle içtik ilk sigaralarımızı. Ben hala her sigara yaktığımda ilk nefesini seninle çekiyorum içime.  Dertlerimizi birbirimize anlattık, mutluluklarımızı paylaştık. Kısacası hayatlarımızda hep vardık. Şimdi yanında değilim, ama sende, bende biliyoruz ki, sen nerdeysen ben ordayım, ben nerdeysem sen yanımda.
     Hala cevapları gelmemiş sorularımız var ve ben zamanın bunları cevaplamasını bekliyorum. Bekliyorum, her şeyin sonu olan son sorumuzu. Acaba hangimiz önce her şeyi geride bırakarak ebediyete ericez. Bunda ben senden önde olmak istiyorum. Sebebi ölümü arzulamak değil isteğimin. Tek sebep sensiz bir hayat korkusu. Bu korkudandır Mevladan yasak olan bu isteğim.

Hayatın en güzel yerlerinden birinde sen varsan eğer, o yerini hep koru asla olduğun değeri yitirme. O değere gelmek kolay değildir.

Bazen insanlar yanılır tanıdığını sanır ve hayatının engüzel yerine yanılgılarını yerleştirirler. Onunla sabah olur, onunla güneş yerini ayla yıldızlara teslim eder. Aldığın solukta o olur artık. Hatta vermek bile istemezsin o soluğu. Her adımın sanki ona varmaya gider.

En olumsuzluklarda bile sakinleşmendeki tek gerekçe “onun aklına girmesi” olur. Aklına girmesi nedemek? aklından çıkmışmıdır ki o? hayır hep aklında yer alır.

Onunla geleceğe dair düşüncelerin birden bahar gelmişçesine çiçek açar, hiç solmayacak çiçeklerdir sanki onlar. Hiç kötüyü düşünmeden geleceğinizdeki çiçek bahçesine yeni yeni çiçekler ekersiniz…

Aslında düşünürsünüz ama hep iyiyi. Çelişkide vardır bu durumda. Dualarınızda onunla beraber bir yaşam için yalvarırsınız ve bu yalvarmanın sonunda da hayırlısı olur inşallah diyerek çelişki oluşturursunuz ama bu çelişkiye hiç takılmazsınız bile. Çünkü o vardır ve hayatınızın en güzel yerinde yer almaktadır.

Sevdiklerinizle paylaşırsınız mutluluğunuzu, hayatta her şeye daha bir mutlu bakarsınız. Hele onun sesini duyduğunuzda adeta büyülenmişsinizdir. Sadece onu duyarsınız. O an en şiddetli gürültülerin koptuğu yerde bile onun sesinin büyüsündesinizdir artık.

Ya onu gördüğünüz andaki duygulara ne demeli? Hiç gitmesini istemezsiniz, gözlerinin yeşilindeki yansıması hep orda kalsın, hep göreyim istersiniz, ama her şeyin bitişi olduğu gibi onunda vardır. Sabırsızlıkla tekrar görebileceğin günü beklersiniz ve o gün gelince yine aynı duygulara bürünürsünüz. Giderek bu durum rutinleşir.

Onun için elinizde olsa dünyayı ufaltır avuçlarınızın içinde ona sunarsınız. Elinizden gelen her şeyi de yaparsınız hem de gözünüzü bile kırpmadan. Zaten öyle olmalıdır da, çünkü o geleceğinizin çiçek bahçesini size sunmuştur, hayatınızın en güzel yerindedir.

Onunla geçen zamanlarda hiç ihtimal vermediğiniz kötü başınıza geldiğinde bu kadar güzelliklerin birden son bulmasında haliniz perişandır öncelikle. Sonra yerini anlamsız bir öfkeye bırakır, neden mi anlamsız bir öfke diyorum? Dualarınızda siz değil miydiniz hayırlısı olsun diyen? Neden şimdi öfke bürümüştür içinizi? Bu sizin elinizde olan bir şey değildir. Önemli olan bu öfkenizi ona yansıtmamanız ve içinizde eritip yok etmenizdir. Nasıl mı? Her zaman daha kötüsünün olabilme ihtimalini göz önünde bulundurup şükür ederek. Bu sizi daha olgun ve mantıklı bir insan yapacaktır ve mutsuzluğunuzu bastıracaktır.

Hayattaki her şey insanlar içindir. Gerek mutluluklar, gerek hüzünler. Önemli olan bunun bilincinde olup her şeye rağmen güçlü ve dimdik durabilmektir.

Onunla veya onsuz…