Gülücükler dağıtıyorduk etrafa.

Şarkılar söyleyip eğleniyorduk.

Der ve başlatır hikayeyi şair.

Hikayedir ama, andırır şiiri…

Günlerimiz geride kaldı

Bizler yol aldık

Sular akmaya devam ettikçe

Ayrılmak zorunda kaldık

Kopmayan, koparılamayan

Sevgimizi, gönüllerimizi orada bıraktık

Kış geldi kar olup yağdık

Baharda çiçek çiçek açardık

An oldu başımız omuzlarda ağladık

An oldu yaramızı sevgimizle bağladık

Anlatır özlemini cümlelerde

Bitmez, bitiremez. Devam eder…

Ay ışığı ayaklarımızın altına uzanırdı

Bir kaç yıldızın sayılabildiği akşamlarda

Rüzgar sessiz ve ılık ılık

Tenlerimizi okşardı kıskanırcasına

Ateşin aydınlığı sönük kalır aramızda

Renkleri göz alırdı sevgimizle yanınca

Kelimelere sığdıramaz

anlatmak istediklerini…

Kağıt kalem yetiştiremezdim

Düşünmeden söylediklerimize

Gün batarken kaybolurduk

Dalıp dalıp kızıl denize

Ağarırken hava nağmelerle

Nağelerle uyanırdık biz güne

Yaşadıklarımızı sığdıramam

Ne düne ne bugüne

Sonu gelmez, şairin söyleyeceklerinin

Kendi son olur satırlarına…

Rüzgar olup esiyorum ben artık

Sonların başlangıcı olabilmek için

Yalnızlığıma esir olurum

Bir ömür daha susmak için

Anlatılmaz efsanelerde

Dillendirilemez bu sevgi

Tarihte yaşanmadı

Eşsizdir, yoktur dengi

Bitiremem konuşmakla onu

Susarsam gelir ancak sonu

Der ve bitirir hikayeyi

Böyle anlatır gerçek sevgiyi

Aşktan öte birşeydir şair için

Sevgi…

Sevgisi değildir tek kişiye

Yaşayan her varlık

Muhtaçtır

Az da olsa

Sevgiye…

]]> http://www.yazi-yorum.net/index.php/sairden-esintiler-2/feed/ http://www.yazi-yorum.net/index.php/ask-yazilari-3-sevenler-olme/ http://www.yazi-yorum.net/index.php/ask-yazilari-3-sevenler-olme/#comments Wed, 02 Jul 2008 13:18:39 +0000 Galeni http://www.yazi-yorum.net/?p=118

Çok sevdikleri sahilde sevgilisiyle el ele dolaşıyorlardı yine. Öyle uyumlu bir çifttiler ki onları görenler gıpta ile baktıklarını saklayamıyorlardı. Bu bakışlara gurur ve kıskançlık karışımı bakışlarla karşılık vermekten bir türlü kendini alamıyordu.
- “Aşkım” dedi Ayşe, “ben acıktım bir şeyler yesek mi?”
- “Olur, ben de acıkmıştım zaten. Ne yemek istersin?” Diye sordu.
Ayşe’nin ne diyeceğini beklerken yol boyu sıralanmış lokanta ve kafelere bakmaya başladı.
- “Uyan tertip, hadi kalk biraz da ben kestireyim ya.”
- ????
- “Ne o lan, rüyanda sevgilini mi görüyordun yoksa?” Diye sırıtan arkadaşına ters ters baktı.
- “Tamam kalkıyoruz, sırıtma da yat hadi” diye homurdandı kalkarken.
Paltosunun altında yaktığı sigarasını hemen teneke kola kutusuna sokarak bir nefes çekti.
- “Sigaranın ışığı gece kilometrelerce öteden fark edilir, kanas tüfeğine iyi bir hedef olursunuz.” demişti komutanları daha ilk operasyonlarında. O günden beri herkes sigarasını bu yöntemle içiyordu. Yine sayısını unuttuğu operasyonlardan birindeydiler, günlerdir bu dağlarda dolaşıyorlardı, sıcak suyu ve sıcak yemeği görmeyeli çok olmuştu, rahat yatağı ise çoktan unutmuşlardı. Uyumamak için her zamanki gibi sevgilisini düşünmeye başladı, babasının isteğiyle tecilini bozup askere gittiğinde ne çok ağlamıştı Ayşe, terminalde nasıl da sımsıkı sarılmış, bir türlü ayrılmak istememişti.
Acemi birliğini Isparta – Eğirdir Dağ Komando okulunda yapmıştı. Usta birliğinde Şırnak çıkınca iyice deliye dönmüştü sevgilisi, dağıtım izni de çabucak geçmişti. Gideceği günden bir akşam önce yine buluşmuşlardı.
-“sana bir şey olursa ben de yaşayamam kendimi öldürürüm” demişti Ayşe. Ne dese fayda etmiyor sürekli aynı kelimeyi tekrar ediyordu. “Sana söz veriyorum” demişti, “her ne olursa olsun geri döneceğim, Ölmeyeceğim söz”. Bu sözler Ayşe’yi birazcık teskin etmişti ama yine de “bunu nasıl garanti edebilirsin ki” diye sormadan edemedi. “Sevenler Ölmez” demişti “bana güven mutlaka geri döneceğim söz”
Aylardır Gabar dağlarında onu düşünerek ayakta kalmıştı, onu düşünerek sıcağa, soğuğa, açlığa, yorgunluğa göğüs germişti. Sayısız çatışmalara girmiş, arkadaşları yanı başında şehit olmuş, birçoğunu da yoğun ateş altında yere ancak 2 metre yanaşabilen helikopterlere fırlatmışlardı. Ama kendisi yaşıyordu işte. Verdiği sözü hiç unutmuyor, başının üstünden geçen her mermi, yakınlarında patlayan her roket veya el bombası onu daha da hırslandırıyor geri döneceğine olan inancını pekiştiriyordu.
Askerliğini yapmadan evlenmelerine izin vermeyen babasına eskisi kadar kızmıyordu artık. “iyi de oldu aslında” diye düşündü, “aradan çıktı işte, şunun şurasında teskereye ne kaldı ki”
Bu düşünceyle içini bir sevinç dalgası kapladı, ama uyuyan arkadaşlarına bakınca utandı bu sevincinden. Onları bırakıp gitmek çok zor olacaktı, kader birliği ettiği bu insanlarla arkadaşlık sınırını aşıp kardeş olmuşlardı çoktandır. İşte bunun için teskeresine az bir zaman kalmasına rağmen yanlarındaydı, komutanı “oğlum sen bu operasyona gelme istersen” deyince küfür yemiş gibi olmuş, şiddetle reddetmişti.
Bu düşüncelere dalmışken uzaktan bir ışık görür gibi oldu, rüzgâr kulağına bazı sesler de getirince en yakındaki arkadaşını uyandırdı, bir dakika sonra bütün tim uyanmış elleri tetikte mevzilerini almışlardı. Önce karanlıkta bir ışık çaktı, ardından ıslığa benzer bir ses geldi ve 20 metre üstlerindeki kayalarda patlayan roketin kopardığı taş toprak yığınıyla aynı anda üç yanlarından mermi yağmaya başladı. Yüksek bir tepenin eteğinde mevzilenmişlerdi, bulundukları yer tepenin altına doğru oyuk şeklinde girintili olduğu için atılan roketler hedefi bulmuyor üstlerindeki kayalarda patlıyordu.
Eğer bu kadar iyi yer tutmamış olsalardı daha ilk ateşte işleri biterdi. “bizi kuşatmışlar” dedi komutanları, telsizle yardım istemişler ama “gece olduğu için helikopterleri gönderemiyoruz sabaha kadar dayanın” yanıtını almışlardı. Bütün güçleriyle karşılık veriyorlar, teröristlerin sızma yapmasını engellemek için kritik gördükleri yerlere de sürekli el bombası atıyorlardı.
Saatler geçiyor çatışma tüm şiddetiyle devam ediyordu, sabahın ilk ışıklarıyla helikopterler gelince sevindiler, fakat çok geçmeden bu sevinçleri boşa çıktı, çünkü bu sefer de avantajlı konumları onların aleyhine dönmüştü. Bulundukları yer içe doğru girintili olduğu için helikopterler iniş yapamıyor, teröristlerle mesafeleri çok yakın olduğu için silahlarını da kullanamıyorlardı. Cephaneleri de iyice azalmaya başlamıştı, durumları hiç iç açıcı değildi.
- “Bir çıkış yolu bulamazsak işimiz biter” diye düşündü
- “Tek çıkış tepeyi aşmak” dedi komutan, tepenin arkasına dolanan bir patikayı işaret ederek. “Oraya ulaşabilirsek tepeye arkadan tırmanabiliriz” diye ekledi.
Oraya ulaşmak için yaklaşık yüz metrelik bir açıklıktan geçmeleri gerekiyordu, kademeli olarak o tarafa yanaşmaya başladılar. Sırayla ve hızla geçmeye başlamışlardı ki çok yakından açılan ateşle yerlerine çakıldılar. Sol taraflarında kayaların arasında birbirine yakın üç ayrı yerde üç terörist mevzi almış geçmelerine meydan vermiyordu. “Şimdi yandık işte” diye düşündü, avantajlı konumlarını terk etmişler ve arada sıkışmışlardı. “El bombası atın” diye haykırdı komutan ama kimsede kalmamıştı. Durum git gide kötüleşiyordu, bulundukları yerde sıkışmışlar yoğun ateş altında kalmışlardı.
- “Sağdakiler boşalttığımız mevzilere gelirlerse bizi roketle kuş gibi avlarlar” dedi arkadaşı
“yoksa buraya kadar mı?” diye düşündü, çok garipti ölümle burun burunaydı ama ölümden korkmuyordu tek üzüntüsü verdiği sözü tutamamış olmaktı. Bir süredir ateş kesilmişti “sızma yapacaklar galiba” dedi komutanı, birden kararını verdi “ben ölmeyeceğim, söz verdim komutanım” diyerek fırladı.
Önündeki kayaya basarak sol tarafa, kayaların arasındaki teröristlere doğru insanüstü bir güçle zıpladı. O kadar ani ve o kadar çevik hareket etmişti ki arkadaşları dâhil kimse ne olduğunu anlamadan ilk teröristin olduğu yere mermileri boşaltıp ikinciye doğru zıplamıştı bile, daha kayaya ayak basar basmaz onu da vurmuş ve arkadaşlarının sonradan “tıpkı bir panter gibi sıçrıyordu” diyecekleri çeviklikle üçüncüye doğru atılmıştı. Daha havadayken görmüştü onu, bir an göz göze gelmişler ve aynı anda tetiklere dokunmuşlardı…
- “Dayan aslanım, dayan” oğlum diyordu komutanı. Helikopterdeydiler, karnına üç kurşun yemişti, arkadaşları ağlıyorlardı.
- “ağlamayın, diye güçlükle mırıldandı, “ölmem ben, sözüm var ölmem”
- “aslanım konuşma, yorma kendini” diyen komutanına en son “Sevenler ölmez” diyebildi.
Törene bütün tim eksiksiz katıldı, hayatlarını kurtaran arkadaşlarını o gün yalnız bırakmadılar. Yine eski günlerdeki gibi omuz omuzaydılar ama bu sefer savaşta değil, arkadaşlarının düğününde halayda…

Bu gece ay bana yalnızlığın rengini sordu

Karanlık düşlerden daha siyah dedim

Ruhun yükünü yürek taşırmış

Benim bu karanlık terk edilmiş ruhumu taşıyacak yürek

Her şeyi ile senle dolu

Ve şimdi kullanılmış bir nesne gibi

Kenara atılmış perişan ruhum

Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu

En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim

Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler

Tamamen kapanmayı arzular

Nitekim

Ümitsizlik bir bıçak gibi

En derinlerimde yaralanıyor ruhum

Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu

Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim

Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca

Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini

Ne kadar uzaklaşsam da

Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime

Susmaz içim

En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı

İnsan her şeyden kaçabilir de

Bir kendinden kaçamaz

Bu gece ay bana sevgini sordu

Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim

Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de

Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez

Anlayabilseydim bendeki seni

Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına

Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..

bak yağmur yağıyor….her damla ayrı bir ses……her değdiği yer nefes…coşuyorum…..coşuyorum….

kayboluyorum…

şimdi tam zamanı…..

uyumalıyım gerçeğe………korkmuyorum….bu karanlık beni korkutmuyor…..sorgulamıyorum seni….

kimsin nesin…..

yağmur sonrası güneş….her damla veda ediyor gülümseyerek güneşe……ben beni arıyorum……….

sen nasıl bir güzelliksin böyle…..nasıl bir renksin sen güneş……yaşıyorum….yaşıyorum……

hep böyle kalmaz biliyorum…beni terkederken yerini bırakıyorsun başka bir güzelliğe…..hava kararırken yavaş yavaş…ben bambaşka oluyorum…..

akşamın karanlığı geceye doğru bırakıyor kendini….ay daha bir güzel görünüyor…..dolunay var bu gece…..nasıl bir güzelliksin sen…..nasıl bir ihtişam var sende….uçuyorum….uçuyorum….
cenneti yaşıyorum…..

zararlı hiçbir ziyaretçi istemiyorum yanımda….
istemiyorum….istemiyorum………

şimdi gözlerden uzak bir yaşam yaşıyorum….

bu gece yalnız olmak istiyorum….

bilinmeyen gerçeğimdeyim….ben ait olduğum yerdeyim……

BeyzA….

Ne kadar çok duymuşuzdur bu sözü, ne kadar ağlamışızdır gidenlerin ardından. Kaç kere dinlemişizdir ölümle biten kariyer hikâyelerini, evlilik hayallerini, son bulan genç hikâyeleri…

Ama hep başkalarının başına gelir. Bilsek de kendimize pek de yakıştıramayız ölümü. Ebediyete namzet ruha, lezzetlerin zevklerin bitmesinden korkan asi nefse önüne çıkan bir sondan daha azap verici ne olabilir? Zevkler kadar acıların da sonsuz olduğunu sanan zavallı nefse, ölüm pek acı gelir.

Son mudur Ölüm? Sahi… Nedir Ölüm? Nedir ki Ölüm?

Yolu tek yönlü ve hiçbir zaman kalkış saati belli olmayacak bir yolculuk… Gerçeğin başladığı andır ölüm.

Rabbim iyi ki ne zaman olacağını bildirmemiş bize, yoksa yaşamak pek de kolay olmazdı bunca çaresizlikle. Unutmak dahi bir nimet ancak arada bir ölümle ayrılanlar bize “başkası yalan” diyorlar. 

Mezar ziyaretleri insanın aklını başına getiriyor, şehrin bir yanında hiç bitmeyecekmişçesine devam eden bir film. Bir yanında ölüm var, ayrılık muhakkak, hesap günü pek çetin diyen taşlar.

Merak ediyorum bazen, çok mu acı duyuyor insan ölürken? Nasıl bir ölümü tercih ederdim bana bırakılsaydı diye düşünüyorum.
Film biter, herkes ayağa kalkar, salonun kapısında gözleri ışıktan rahatsız olur, dışarıda devam eden hayatı görür ve kendine gelir. Bunun gibi bir şey olsa gerek.

Yok diyorum kendime sonra. Boşuna düşünüyorsun, yanlış noktaya odaklanıyorsun. Hz. Ömer’in sorgusunun dünya zamanıyla altı ay sürdüğünü öğrenince ölümden çok, sonrasından endişe etmelisin diyorum.

Tekrar düşünüyorum, nasıl bir ölüm olsa ki ve daha da önemlisi, nasıl bir yaşam olsa ki, hesap biraz hafiflese.

Ölüm hep var hayat içinde. Fark edilmiyor çoğu zaman. Her an ölen bir şeyler var, bedenimizde veya ruhumuzda… 
Katil olmak da ölüm gibi, bazen farkında olmuyoruz. Öldürüyoruz birilerini, yaşam sevinçlerini alıyoruz ellerinden, içlerine korkular hayal kırıklıkları salıyoruz…

Yoksa nedir ki ölüm? Çekip gitmek, ardında gözü yaşlılar bırakıp karışmak mıdır toprağa? Yoksa artık pişmanlıkların fayda vermediği geri dönülmez bir yol mudur ölüm? Yaşam mı daha önemlidir, ölüm mü? Hangisi daha acı vericidir?

Nedir ki ölüm, yaşamın zorluğu yanında? Ölüm Nedir ki?

 Gözlerimi seninle açıyorum güne
Seni görüyorum ve güne mutlu başlıyorum
Dünyanın hiçbir tasası buna engel olamıyor
Mutluyum çünkü seninleyim

Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum
Yanında zaman kavramını yitiriyorum
Sen gözlerime baktığın da
Sanki orada eriyorum

Nefesim oluyorsun çiğerlerim de
Seni çekiyorum içime derin derin
Şimdi yaşıyorsam yanındaysam
Bu senin eserin

Akşam oluyor kararıyor gün
Hava karardıkça soluklaşıyor tenin
Bir rüzgar esiyor serin serin
Uzaklaşıyor benden o güzel gözlerin

                                    Serkan AKGÜL

Kelimelerle anlatmaya çalışmak imkansız. Her maçın sonunda böyle bir maç, böyle bir sevinç böyle bir gece yaşamadık diyoruz ama Milli Takımımız her seferinde çılgınlığı bir adım daha öteye götürüyor. Maçı izlemek için bizim oturduğumuz sitenin bahçesine projeksiyon cihazı kurulup, görüntü binanın cephesine yansıtıldı. Maçı dev ötesi ekranda kadın, erkek, çoluk, çocuk hep bir arada izledik, şehirden haber alıp gelenlerle ortam adeta tribüne dönüştü.

Büyük bir heyecanla geçen maçın sonlarına doğru yanımda oturan EMPULA’ya “bu ortamda bir gol sevinci yaşayamazsam gözüm açık gider” dedim, saolsun millilerimiz beni kırmadılar

119. dakikada yediğimiz gol hepimizi şok etti. Bazı izleyiciler kalkıp gitmeye başladılar, hatta EMPULA bile bana “haydi gidelim” diye söylenmeye başlamıştı ki gözüm ekranda topu santraya doğru koşturan Hamit ile arkadaşlarını yerden kaldıran Gökdeniz ve Rüştü’ye takıldı. Sadece bir dakika sonrasında ise çılgın Türkler bir kez daha son dakikada zincirlerini kırdılar. Semih’in golünü gördüğümü hatırlıyorum gerisi kelimenin tam anlamıyla çılgınlık. Futbol sevmez sanılan kadınların çığlık çığlığa sevinçlerinimi anlatsam, az önce iki büklüm oturan 70′lik dedenin horon tepmeye başlamasını mı anlatsam, düğünlerde derneklerde nazlanıpta oynamayan insanların çiftetelliden rapa, sambadan salsaya her çeşit dans figüründen örnekler döktürdüklerini mi, Az önce kalkıp gidenlerin yüzlerinde büyük bir pişmanlıkla koşarak değil adeta uçarak geri dönüşlerini mi? 

Kendime geldiğimde bir elimde EMPULA’nın gitarı havada olduğu halde , normal zamanda yapsam anında tımarhaneye götürecekleri delicesine hareketlerle sevinç yaşıyordum. Penaltıları hiç anlatmıyorum çünkü o golü attıktan sonra penaltıları açık ara farkla alacağımızı biliyordum. Nitekim moral çöküntüsü Hırvatlara 3 penaltı kaçırtınca turu bize getirmiş oldu.
Sonrası yine çılgınca sevinç, atılan havai fişekler, turlayan arabalar, Ellerinde bayraklarla “dağ başını duman almış” marşını söyleyerek şehre yürüyen üniversiteli gençliğe bir müddet eşlik edip eve dönüş.

 Belki bazılarınız bu sevinci çok abartılı bulabilir, belki de altı üstü bir futbol maçı diye dudak bükebilirler. Böyle düşünenlere Simon Kuper’in “Futbol asla sadece Futbol değildir” isimli kitabını öneriyorum. Uluslar arasında yapılan futbol maçları bana göre modern çağın savaşlarıdır. Ortaçağda eksik olmayan savaşlar günümüzde futbol karşılaşması olarak hayat buluyor. Yabancı basının “Osmanlı Tokadı” ve yerli basının “Viyana’yı fethettik” başlıkları buna en güzel örnektir.
Bir de işin reklam boyutu var. Bugün futbolun bilindiği ve sevildiği her yerde Türkiye konuşuluyor. Gece haberlerinde Dünya kentlerinden canlı bağlantılar yapıldı, nereye bağlanılsa Ayyıldızlı bayrağımız meydanlarda dalgalanıyordu. Sorarım size hangi tanıtım, hangi reklam gecenin o saatinde Avustralya’nın başkenti Sydney’de insanlara Türkiye’yi anlatabilir veya kaç milyar dolar harcayıp Paris’te binlerce kişi sokağa dökülebilir?

Söyleyecek çok şey var ama dedim ya anlatmaya kelimeler yetmez, Ben bir kez daha böyle bir maç, böyle bir sevinç böyle bir gece yaşamadım diyorum. İnanıyorum ki Almanya maçından sonra bu sözleri bir kere daha tekrar edeceğiz.

Bir kez daha ayağınıza, yüreğinize sağlık çocuklar…

Bu da bizim Tribün

Misafir Yazar : ALİ KAYBAL
 
Yıldızları görsem de
Bir seven bulamadım
Kor yansa da gönlümde
Zevkini alamadım.

Ne gönlüm hoş burada
Ne can sarhoş burada
Sevgili olmayınca
Yaşanan boş burada.

Dalına ben gelsem de
Yüzüne ben gülsem de
Yoluna ben ölsem de
Bir haber salamadım.

Ne gönlüm hoş burada
Ne can sarhoş burada
Sevgili olmayınca
Yaşanan boş burada.
            ALİ KAYBAL

 Aşk öyle bir duygudur ki siz anlamadan gelir yerleşir yüreğinize. Tümüyle sarıverir ve ele geçirir bedeninizi. Siz gün geçtikçe daha bir mutlu uyanırsınız sabahlarınıza. Her şeyde o vardır ve her şey onunla daha bir güzeldir. Onunla anlama kazanır olursunuz. Siz bugüne kadar dört elle sarılmışsınızdır her şeye de sanki bugün o kanat olup uçurur sizi.

            Bir ömür dileğinde mutluluklar paylaşılır. Hafif çatırtılar baş gösterse de tutku öyle bir sarmıştır ki bedeni küçük kavgalar önemsenmez ve örtbas edilir.

            Gün geçtikçe daha çok seversiniz. Sevgiden çok bağdır aranızdaki artık. Kopamam sanırsınız. Size göre sizi ayıracak şey ancak ölüm olabilir.

            Fakat gün gelir daha derinden gelir çatırtıların sesi. Daha şiddetli kavgalar başlar ve her seferinde tâ derinden yaralandığınızı hissedersiniz. Ayrılık karanlık bir şafaktır ve siz onu her an korku ile bekler olusunuz.

            Ve bir sabah onsuz açarsınız gözlerinizi yeni güne. Yeni gün bir umut taşımaz artık size, mutluluk getirmez olmuştur. Çünkü hayata anlam katan gitmiştir. Siz bedeninizi ve ruhunuzu bomboş ve yalnız hissedersiniz. O artık sadece kalbinizdedir.

            Avuntular başlar sonrası. Olması gerekenin bu olduğuna inanmalıdır artık. İmkansızlıklar sevgiler için yoktur ; fakat size mutluluğu getiren sevgi olsa da onu sizden çalan anlaşmazlıklardır.

            Yeminler edilir sonrasında ondan başkası asla olmaz diye. O yüreğin tek sahibidir ve onun yeri korunacaktır.

            Ve buruk bir anınızda bir şarkı çalınır kulağınıza. Ne desem, seni geriye getirmez.

            Seneler sonra dönmeyen için ne desek boştur.

            Sen söylemişsindir her şeyi, tüm sevgini haykırmışsındır yüzüne. Gelmiyorsa vefasız O’dur.

SENSİZ ŞAFAKLARI BEKLEMEKTEN YORULMASAYDI BU BEDEN

ÜMİTSİZLİK GÜNDEN GÜNE BÜTÜNÜ İLE RUHUMU SARMASAYDI

BAŞKA SEVDALARDA OLDUĞUNU DUYMASAYDIM

HER ŞEYİ GEÇTİM, BAŞKA GÖZLERDE AŞKI BULDUN SANMASAYDIN

SANIRIM DAHA BİR ÖMÜR BEKLEYEBİLİRDİM SENİ

…bu gece dolunay var sessiz yalnızlıklar sahilinde …

… karanlıklarda

yüreğim korkmuş küçük bir kuş yüreği gibi …

gözlerimden süzülen her damla özgürlüğümde boğuyor beni …

yok oluyorum …

kayıpların kentindeyim ….

yorgun… ruhum…

benliğim…

bedenim ….

dolunay ben…

ben…

dolunay oluyorum

bu gece ….

…ben…/

aydınlık dolunayın çehresinde ….

sessizliğin kıyılarında geziniyorum ….

beyza…17.06.2008