Nereye gideyim bilmiyorum.Ya da hangisine uyabileceğime karar verebilmiş değilim.İçimdeki sesi mi dinlesem, sesimdeki içe mi yürüsem?
İkilemler arasında geçen bir hayat, bu yoğun tempoya uyum sağlamaya çalışan bedenler ve bedenlerin çelişkileriyle şıkışmakta olan ruhlar.
Hani ilk nefesi alırken daha tertemizken dünyayla karşılaşmadan önce ağlarız ya, işte şimdi tekrar yaşıyorum ikinci kez. Çünkü hayata tekrar başlamaya eskiyen ne varsa bir kenara atmaya karar verdim. Öncelikle kendimden, eski benden başlıyorum. Çok kırılmış, yorulmuş bu yaşıma rağmen.
Bu süreci ve nasıl başlamaya, nereden başlamaya nasıl karar verdiğimi sizlerle paylaşmak istedim.
Her günün sıkıntıyla dolu olsa da umutlarını asla yitirme ve onları yakalamak için hiç pes etmeden koş. Birgün onları yakalayacağına inancından asla vazgeçme. O zaman çektiğin sıkıntılar daha hafif gelecektir sana.
Bir damla gözyaşıyım ben…
Bazen dile getirilemeyen kelimelerin sesiyim, bazen yoğun pişmanlığın diyeti, bazen de bir aşkın nefesi olurum, ama en çokta çocukların gözlerinde naz olurum annelere. Sessizliğin çığlıklarıyım aslında, anlatamadıklarınızı anlatmak isterim karşınızdakine. Eğer anlayabilirse…
Çocukluğumuzu hatırlıyorum, seni ilk tanıdığım günleri. Yeni gelmiştim mahalleye ve kısa zaman sonra senle tanıştım. O zamandan sanki anlamıştım gerçek bir dost olduğunu. Nerden bilecektim halbuki dost kavramını ufacıktık ikimizde. Oyunlarda buluyorduk mutluluğu, dünyanın yükü bizlerde değildi. Aslında belkide bizede yük olan tarafları vardı fakat öyle bile olsa bizim nekadar umrumuzdaydı?
Dost!
Dostluk nedir?
Gerçek midir?
Nereye kadar gider?
Ya da ömrü ne kadardır?
Öyle günler geceler vardır ki tükenmişliği yaşarsın. Artık hiçbir şey yapamaz olursun. Yataktan çıkmak istemezsin. Sorunlar dağ gibi üstüne üstüne gelir, altından kalkamadığını düşünür, her şeyi bırakıp kaçmak istersin. Birisi Allah’ım birisi çıkıpta “geçecek bunlar, her şeyin çaresi var, kalk ve devam et, ben yanındayım” desin diye beklersin.
Sadece manevi destektir istediğin. İki güzel söz, yanında birisinin olduğunu bilmek o kadar önemlidir ki öyle anlarda. Belki hiçbir şey yapamaz ya da yapar. Olsun, önemli olan yalnız olmadığını hissetmektir. Kalkarsın ve devam edersin, paylaşırsın, anlatırsın. Konuştukça açılırsın, aslında durumun o kadar da kötü olmadığını anlarsın.
İşte sen bana bu zor zamanlarımda bunu yaptın canım arkadaşım. İyi ki girdin hayatıma, hoş geldin. Yaptığın her şey için sana çok teşekkür ederim.
Yaprağım savruldum güz rüzgarıyla
Görmediğim yerlerden geçtim bir hışımla
Canlı kimliğimi geride bırakıp
Hüzne sarıldım soldum bir anda
Işıl ışıl parlarken gözlerin içi
Neden bu gitmek isteğin söyle
Yarını görmek isterdim senle
Neden bu hasret isteğin söyle
İnsanlık korkuları arasında yer alan bir terimdir yalnızlık. Kimisi durumuna alıştığı için kabullenmiştir böyle yaşamayı, kimisi de kendisini çekmiştir derin yalnızlıklara.
Çok kötü bir durum olmadığı gibi çok iyi bir durum da değildir. Biraz kişinin ruhsal durumu ve benliğinin derecesi de etkiler yalnızlığın boyutunu. Sorunlarını tek başına çözmek isteyenler olduğu gibi paylaşmak isteyenler de vardır.
Yalnızlık huzur verdiği kadar huzursuzlukta yaratabilir. Bu nedenledir ki siz siz olun kendinizi tanıyıp tarttıktan sonra yalnızlığınıza karar verin.
.jpg "Kisisel (22).jpg")
.JPG "Sitedekiler (7).JPG")
.JPG "Sitedekiler (26).JPG")
.JPG "Sitedekiler (34).JPG")
.jpg "Kankiler(9).jpg")
.JPG "Sitedekiler (3).JPG")
.JPG "Sitedekiler (4).JPG")
.jpg "Sitedekiler (25).jpg")
.jpg "Sitedekiler (14).jpg")
Yazılara Abone Ol
Yorumlara Abone Ol 
E-mail ile Abone ol
Copyright © 2008 - Yazi-Yorum Nokta Net.
