Daha hayatının baharında bir arkadaşımız. Yaşayacak çok şeyi vardı belki, ama geçtiğimiz günlerde geçirmiş olduğu trafik kazasında hayatını kaybetti ve bizleri yasa boğdu.

Çok fazla söze gerek yok. Gerekten değil aslında, boğazıma düğümlendiğinden susuyorum. Çünkü söyleyebileceğim hiçbirşey gerçeği değiştirmiyor.

Arkadaşım rahmetin ve toprağın bol olsun. Ailene ve sevenlerine Allah`tan sabır diliyoruz.

Kendini aydınlatamayan bir lamba

Gölgesinde senin eserinim ben

Her geçen saniye eriyen bir mumla

Karanlıklara savruluyorsun sen

Dalgalar arasında savrulan ufak bir kayık

Sığınabilecek bir limanım bile yok

Saatler arasında ha uykulu ha ayık

Aldığım nefes ağır geliyor artık çok

Rüzgarın gittiği yere götürdüğü bir yaprak

Yeşermeden soldum seninle

Gözlerimi açmanın anlamını bilmezken

Doğmadan öldüm seninle

Sarp zirveler arasından çıkan su

Bense denize kadar dert taşıyan

Gece ve gündüzü olmayan tek yolcusu

Kaybolur uzaklarda bu dertleri yaşayan

Bir bulut rengi ak tan siyaha kaçan

İkiliklerimin sonunu getiremedim

Nerde o etrafa yedi tane renk saçan

O harmanın üstünde hiç yürüyemedim…

Bir zirvenin gözyaşlarıyım. Damla damla çıkıp, kollar halinde buluşuyorum.

Küçük bir ırmağım kolarımın buluştuğu yerlerde. Ak rengimle süzülüyorum yeşilliklere.

Kimi zaman yükseklerden akıyorum. Şelale diyorlar bana.

Yavaşça çay oluyor, ardından dere ismini alıyorum sarp yamaçların arasında.

Bir zirvenin göz yaşıydım. Gittiğim yeri bilmeden akmaya devam ettim.

Önce otlar vardı geçtiğim yerlerde. Sonra ufak bodur ağaçlar, ardında ucu gözükmeyen ormanlar…

Rengim yeşil oluverdi birden. Gürleyerek akıp geçtim ayılar, çakallar, ceylanların arasından.

Nice yollardan geçtim. Nice nağmeler dinledim. Bir türlü kendimi alamadım şu yalnız dağların efkarından.

Duman oldu yollarım, genişledi o incecik kollarım.

Bir hasret var sürekli içimde. Adını, görene kadar koyamadım.

Aktım, aktım, aktım sürekli bilinmeyenlere.

Ve rengim mavi oldu. Yavaşça görünmeye başladı yolun sonu.

O ismini koyamadığım hasretin bittiği noktada, yeni bir sevdaydım, maviydim, engin denizlere karıştım o hışımla.

Aldım karşıma geçtiğim yolları, sarp dağları. Yaşamadan bilemezsin mavi ile yeşil arasındaki sevdayı.

Bir tutkudur, maviyim, yeşile olan sevdam. Satırlara yazılır mavi ile yeşil olur destan.

Bir sevdadır Tulum. İnsanın kanına işler. Ruhun özüdür.

Bir sevdadır Tulum. Dillerde destan, yollarda gözyaşı, dağlarda su sesidir.

Bir sevdadır Tulum. Anlatmakla bitmez hayatımızdaki önemi. Yaşamadan bilemezsin anlatmak istediklerini.

Bir sevdadır Tulum. Kardeşleri, komşuları, sevenleri, küsenleri bir araya getirip, o zirvelerden çıkan soğuk sular gibi işler vücuduna ve ya güneş gibi ısıtır gönülleri.

Bir sevdadır Tulum. İnce ince işelerken kelime ve sözcükleri, bir yandan da içindeymiş gibi yaşatır hayalleri.

Bir sevdadır Tulum. Kah ölümü, kah gülümü anlatır türküleri.

Bir sevdadır Tulum. İnim inim inlediği zaman o koca , o heybetli , o sarp kayalıklı dağların arasında, unutturur zulümleri.

Bir sevdadır Tulum. Buluşturur yeşillikle derin mavilikleri.

Bir sevdadır tulum. Karanlıkları aydınlatır, ateşleri söndürür, aşkları yüceltir, kini, nefreti köreltir.

Bir sevdadır Tulum. Karadeniz`imin olmazsa olmazıdır. Kanım, canım, ruhum, yaşam tarzımdır. Nefesim, hevesim, suyum, ilacım, gönül tacımdır.

Bir Sevdadır Tulum.

Gölgeleri seçerken gözlerim

Anlam veremediğim manalar

Şekil veremediğim insanlar

İsim koyamadığım duygular

Taşır

Yüreğim

Eskimiş, çatısı yıkık

Eğlenmek için hazırlanmış

Ama yağmurda boş kalmış

Koltuklar gibi

Islak

Kendisiyle baş başa

Yaşar yüreğim

Göz gözü görmez

Siyah dumanlar kaplamıştır

Tırmansan göğe çıkarsın

Yaylalara yağmur yağmıştır

Dereler ve ırmaklarla beraber

Taşar Yüreğim

Varlığın bir armağan

Yokluğun hüsran olmuş

Her geceye varan

Günlerin sonunda

Gözlerim yaşlarla dolmuş

Yokluğunda koğuş bekçisi

Varlığında genç bir çocuk gibi

Coşar yüreğim…

Yamaçlarda bir insan

Yalnız kalmış doğayla

Yüreğini bırakmış

Akmış gitmiş ırmakla

Benliğini kaptırmış

Eşleştirmiş rüzgarla

Bir gariptir şairin yüreği yandı sanma

Şiirleri alevdir

Buzlar kapladı sanma

Sakın olaki dalıp

Bu ateşe kapılma….

Herkes için normal bir gün olsa gerek. Ama benim için farklı kılan taraflarını yaşayalım hep birlikte…

Daha yeni ağarmaktaydı gün kalktığımda. Sezon başladığı için çay tarlasına doğru bir hazırlıktır bu erken kalkış. El yüz yıkanır, hamlık vardır ahlanıp vahlanır ve zorda olsa bir iki lokma ile kahvaltı yapılır.

Üstümü başımı giyindim. Daha uykusuzluğun ve hamlığın verdiği yorgunluk kalkmamıştı üzerimden. Güneş dahi dağların ardından henüz esneyerek yatağından kalkıyordu. Aynı şekilde kuşlarda yeni yeni ötüşmeye başlamışlardı.

Elime sergi ve makasımı alarak toplayacağım sıraya doğru ilerledim. Sergiyi daha önce topladığım çayın üzerine serdim ve makasımı sallayamaya başladım. Kendi kendime söylenerek…

Çayın başladığı ilk günkü gibi bugünün de ne zaman biteceğini düşünüyordum. Geçtiğim çay sıralarıyla birlikte zamanda akıp gidiyordu. Ortalık aydınlanmış kuşlar, böcekler, çiçekler, güneş, dağlar, kısacası doğa canlanmıştı. Bense zaman ilerlerdikçe etkisini daha fazla göstermeye başlayan güneşin altında adeta bir mum gibi erimeye başladım.

Çaylığın içi nemden dolayı ayrı bir sıcaktı. Gözlerimin içi dahi terlemeye başlamıştı o derece yani. Yanmaması için topladığım çayları sergileri bağlamak suretiyle gölge yerlerde doğru çıkardım. Dağların içinden gelen doğal ve saf sudan kana kana suyumu içtim ve dinlenmek için bıraktım kendimi fındıkların altındaki gölegeliğe.

Dedim ya sıralarla birlikte zaman da akıp gidiyor diye. Çayı satma vakti gelmiştir. Gölgede dinlendirilmiş çaylar ( sergi ) bağlanır, omuza alınıp arabaya yüklenir, ve alım yerlerine götürlür.

Alım yerinde ekisper amcalarımızla ve komşularımızla hoş beş sohbet edip biraz da o günün yorgunluğunu attım üstünden. Günün iple çektiğim asıl kısmı çayı sattıktan sonra başlıyordu benim için.

Alım yerinde de sarfettiğim o enerjinin verdiği ısıyla birlikte soluğu direk dere de aldım. Nefes almadan attım kendimi yayladan gelen o serin sulara. Akıntıya karşı bir kulaç atıp yorulduktan sonra, siz deyin akıntı ben diyeyim masör gittim yerleştim kayalıkların arasında. Sırtıma çarpan su adeta massaj yapıyor, yorgunluğumu üstümden alıyordu sonuna kadar. Üşüdüğümü hissedene kadar orda oturup ateş yaktım ısınmak ve kurumak için.

Evin yolunu tuttum dere faslından sonra. Bir kaç kıvır zıvır işle daha uğraştıktan sonra mutfakta aldım soluğu. Yemeği yedikten sonra ise muhabbetin eksik olmaz dostu çayımı demleyip doldurdum bardağa. Bu arada arkadaşlarda gelmişlerdi.

Şen şakrak muhabbetler, gülmeler kahkahalar, sizin de tahmin edebileceğiniz gibi anlatılması dahi güldüren anlar yaşanılmış, artık o yorgun vücutla yatağın yolu tutulmuştur. Derken ben bu satırları yazıyorken, öğlen güneşinde terlemeye başlayan gözler çoktan kapanmış, sayısını söyleyemeyeceğim rüyalara dalmıştır…

Böyle işte bizim sıradan günlerimiz. Tabi bazı kısımlarını artık mumla aramaktayız.

Gülücükler dağıtıyorduk etrafa.

Şarkılar söyleyip eğleniyorduk.

Der ve başlatır hikayeyi şair.

Hikayedir ama, andırır şiiri…

Günlerimiz geride kaldı

Bizler yol aldık

Sular akmaya devam ettikçe

Ayrılmak zorunda kaldık

Kopmayan, koparılamayan

Sevgimizi, gönüllerimizi orada bıraktık

Kış geldi kar olup yağdık

Baharda çiçek çiçek açardık

An oldu başımız omuzlarda ağladık

An oldu yaramızı sevgimizle bağladık

Anlatır özlemini cümlelerde

Bitmez, bitiremez. Devam eder…

Ay ışığı ayaklarımızın altına uzanırdı

Bir kaç yıldızın sayılabildiği akşamlarda

Rüzgar sessiz ve ılık ılık

Tenlerimizi okşardı kıskanırcasına

Ateşin aydınlığı sönük kalır aramızda

Renkleri göz alırdı sevgimizle yanınca

Kelimelere sığdıramaz

anlatmak istediklerini…

Kağıt kalem yetiştiremezdim

Düşünmeden söylediklerimize

Gün batarken kaybolurduk

Dalıp dalıp kızıl denize

Ağarırken hava nağmelerle

Nağelerle uyanırdık biz güne

Yaşadıklarımızı sığdıramam

Ne düne ne bugüne

Sonu gelmez, şairin söyleyeceklerinin

Kendi son olur satırlarına…

Rüzgar olup esiyorum ben artık

Sonların başlangıcı olabilmek için

Yalnızlığıma esir olurum

Bir ömür daha susmak için

Anlatılmaz efsanelerde

Dillendirilemez bu sevgi

Tarihte yaşanmadı

Eşsizdir, yoktur dengi

Bitiremem konuşmakla onu

Susarsam gelir ancak sonu

Der ve bitirir hikayeyi

Böyle anlatır gerçek sevgiyi

Aşktan öte birşeydir şair için

Sevgi…

Sevgisi değildir tek kişiye

Yaşayan her varlık

Muhtaçtır

Az da olsa

Sevgiye…

]]> http://www.yazi-yorum.net/2008/07/04/sairden-esintiler-2/feed/ http://www.yazi-yorum.net/2008/06/12/hayal-evi/ http://www.yazi-yorum.net/2008/06/12/hayal-evi/#comments Thu, 12 Jun 2008 09:09:14 +0000 SkayiU http://www.yazi-yorum.net/?p=93

Hiç gitmediğiniz bir yerde hayal ettiniz mi kendinizi? Hayır mı? O zaman takılın peşime. Önce gözlerinizi kapatmanızı isteyeceğim. Tabiki yazıyı okuduktan sonra kapatın ve müziğe bırakın kendinizi. Ben kendi adıma anlatacağım fakat siz kendiniz yaşayın, o şekilde düşleyin.

Gözlerimi açtım yeni bir güne. Güneşin ışıkları henüz süzülüyordu dağın zirvesinden bu yana. İlk önce elimi yüzümü yıkadım. Yumuşacık havluma sarıldım ve güzel kokusunu hafifçe içime çekerek kuruladım yüzümü. Balkona doğru yürüdüm. Daha önce terliklerimi giyindim. Balkona çıkıp denizin uzak köşelerine dalgın bir bakış attım. Arkadan süzülen güneş ışıklarının eşliğiyle derin bir nefes aldım. Bir kaç dakika öylece durdum ve izledim etrafımı.

Zaman ağır ağır ilerlerken hafif bir ürperti geldi. Dalgınlığımı bir kenara bırakıp mutfağın yoluna koyuldum. bir bardak su içip çayın altını yaktım. Çay demlenene kadar kahvaltımı hazırladım. Özenle dilimledim peynir ve ekmeği. Cam bir kaseye koydum baktığında karşısını kendi renginde gösteren reçeli. Köyden toplamıştım reçel yapmak için çilekleri. Gidip göremediğim yaylaların balını yollamıştı arılar bana, hemen onu da koyuverdim soframa. Birazcık tereyağ ve hiç eksik etmediğim yoğurt süzmesini de yerleştirdim.

Kahvaltıyı balkona taşıdıktan sonra demini almış, güneşe doğru baktığında tavaşan kanı denilecek kadar kırmızı çayımı doldurup balkonun yolunu tuttum. Sabah kahvaltısının olmazsa olmazlarından radyomu hemen yanıbaşıma koyup hafif açıverdim sesini. Derken bu müzik çalmaya başladı. Güneşin daha bir belirginleşmesiyle kuşlar eşlik etmeye başladırlar bana. Bir yudum çay içip yelken açtım hayallerimle denizin ücra noktalarına.

Çarşaf gibiydi deniz, tek bir dalga yoktu. Rüzgar sadece yelkenimi dolduruyor denize dokunmuyordu. Daha bir güzeldi dağlar arkasındaki güneşle. Aydınlanmıştı heryer fakat hayat durmuştu sanki. Ben, deniz, güneş, dağlar, kuşla, rüzgardan başka kimsecikler yoktu.

Arada çayımı yudumluyor, bir iki lokma atıştırıp tekrar dalıyordum. Ağır ilerleyen zaman bir hayli yol almıştı. Kahvaltıyı kaldırıp tavşan kanı çayımdan bir bardak daha içtim. Keyif çayı derler ya. Doğru demişler. Ki doğaya karışma zamanı geldi. Köye çıktım, eski eşyalarımı giyinip hazırlandıktan sonra yola koyuldum.

Aylardan Ağustos, vakit fındık vaktidir. Daha önce altlarını temzilediğim fındıkları, olgunlaşmaları sebeiyle toplamaya başladım yavaş yavaş. Radyomu da iyi bir yere koyup duyabileceğim kadar açtım sesini. Kimi zaman türkülere eşlik ediyor, kimi zaman karışıp gidiyordum nağmelere.

Öğlen oldu, hafif atıştırdım, iyice terledim derken günün sonu yaklaşmıştı. Vücudumun sıcaklığını düşürmeden hemen bir kaç metre uzağımda olan dereye doğru yol aldım. Yayladan gelen serin sularla birlikte rüzgarı da hissettim yüzümde. Hiç düşünmeden dalıp saldım kendimi o serinliğe. Vücudumun ateşi sönmüş, bir rahatlık gelmişti üzerime. Biraz kulaç attıktan sonra kayalıklara gidip oturdum akıntının tam ortasına. Su masaj yapıyor, günün yorgunluğunu alıyordu üzerimden.

Hava iyice kararmaya başlamıştı eve vardığımda. Topladığım fındıkları serdim ilk önce. Sonra üstüme bir şeyler giyinip çay demledim. Arkadaşlarım geldiler mahalleden. Gırgır, şamata, muhabbet derken uyku vakti geldi. Tekrar görüşmek için vedalaşıp, yatağın yolunu tuttum. O günün yorgunluğuyla beraber yatağa yerleşince hemen kapandı gözlerim.

Gözlerimizi açabiliriz şimdi. Umarım güzel birgün olmuştur. Hayal bile olsa, arada bir başka yerleri dolaşmak huzur verir insana. Gitmeyi hayal ettiğiniz yerleri görüp yaşayabilmeniz dileğiyle.

Gözlerimdeki ışık kaybolduğunda

Gelip beni sevdiğini söylermisin

Bi çare yollarda dolandığımda

Beni yalnız başıma eylermisin

Konuşmadan seyrederim yüzünü

Mühür yaptım yüreğime gözünü

Unutmadım beni kıran sözünü

Unutamam tek gerçeğimdin sen

Lambalar yanmaz olmuş sokakta

Karanlık kaderim olmuş artık

Bir neden göster durmam için ayakta

Onarılamaz yüreğimdeki yırtık

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Hiç bir yürek dayanamaz senin acına

İçinde fırtınalar kopmasın anne

Hiç bir ilaç merhem olamaz yaralarına

 Anlat desem seneler yetmez

Anlatmakla dertlerin bitmez

Anam sensiz ocağım tütmez

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

An geldi güldük eğlendik

An geldi hüzünlenip ağladık

Senin dualarınla ayakta kaldık

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Cennet kokulu benim annem

Güzellik solgundur senin yanında

Feryadın güneşsiz gün gibidir

Gözlerinden yaşlar akmasın anne

Yağmur yağsa üzerime göl olmaz

Gözyaşının düştüğü yer kurumaz

Cennetteki yerin asla sorulmaz

Gözlerinden yaşlar akmasın anne