Boğuk bir soluk sesi

Sessizliği dinlemek ne acı…

Gözler bakıyor ama görmüyor

Düşünceler başka bir zaman diliminde boşluklarda salınıyor…

Varlığımdan şüphe duyuyorum

Doğrulup bakıyorum kendime

Kimi yüzeysel,kimi diğerinden daha derin kesikler var bedenimde

Ne oldu acaba

Bir kaza,bir patlama,bir kargaşa?

Anımsıyorum sonra biraz

Soluğunu kaybetmiş bir gecede

Tüm ışıklar parlaklığını yitirmiş

Ansızın bir gürültü

Çığlıklar,kaçışlar…

Sonra keskin bir metal parçalıyor bedenimi

Korkuyorum,acıyorum ama durduramıyorum

Bir insan kendinden nasıl bu denli soğuyabilir,bıkabilir?

Atıyorum elimdekini

Evet bir patlamaydı bu diyorum

Bir öfke,nefret….zihinsel bir çığlık…

Kendine bir isyan…

şimdi düşünüyorum da hangi derin yara

Yüreğimdekini aşabilir?

Bu örselenmiş,parçalanmış ruhu

Hangi ruh yamayabilir?

……..

Batır dilin dikenini kanat yüreğimi de git.

Savur nefret tohumlarını bir nefret filizlendir yüreğimde

Öyle bir bak ki gözlerime

Anlatsın gözlerin beni sevmediğini

Mesela zavallı iğrenç bir adama nasıl bakarsan öyle iğrenerek…

Daha ne kadar zavallı olabilirim ki zaten

Ne kadar yalansan o kadarını haykır yüzüme

Hiç sevmedim de,aldattım de mesela

Bedenim bedenimdeyken ruhum seninle değildi de

Umutlarıma saldır sonra

Küfret,aşağıla onları da al ki

Hiçbir şeyi bırakma

Öyle hiddetle çarp ki kapıyı

Hayallerim de yıkılsın sarsıntıdan

Her şeyi topla git

Kokunu da sök al bu evden

Şimdi şu gökyüzünü koy valizine

Çünkü yıldızlarda gözlerinin parıltısı,güneşte teninin sıcaklığı saklı

Sonra şu yeşilleri de sök kökünden

Sök ki gözlerini anımsatmasın

Ardından şu denizi götür

Götür ki her dalga sesinde hayallerim çarpmasın aklımın kayalarına

Sen giderken kuşlar da gelir mi seninle

Şehir tiyatrosunu,bakkal amcayı,köşedeki manavı,kasiyer kızı da götür giderken

Seni bana sormalarına dayanamam çünkü

Verecek yanıt bulamam…

Sonra tüm sözcükleri sil aklımdan

‘Seni seviyorum’u mesela

Şayet bunları yapamayacaksan

Bendeki seni kopartıp alamayacaksan

Al canımı

Ya da

GİTME…

……………

Yoruldu artık boşluğun yalnızlığın sesini dinlemekten.Önceden bir ’sen’ vardı yüreğimde,hiç olmadı acını duyardım yahut anılarla sevindirirdim bu yüreği.Lakin şimdi boş odalardan daha ziyade yankılanıyor kendi sesi ile…Sessizlikten daha acı yalnızlık.Dalıyorum boşluklara.Dinliyorum arada sırada içimin sesini.Sanma ki seni yeniden arıyorum,özlüyorum.Belki sensizliği de yitirmenin boşluğudur bu.Ama beni acıtan sadece ‘ben’…

Zaten bu vakitten sonra bir ’sen’ yaratmak zor.Çünkü geldiğin gibi gttin benden.Nasıl yavaş yavaş fethettiysen;öyle yavaş yavaş çürüttün…

İsyan ediyorum sanma.Minnettarım sana.Şayet ansızın çekip gitseydin daha derin olurdu yaralarım…Daha kapanmaz…

Neyse ki şimdi sen de sensizlik de yok.Bir ben var bana yeten;beni boğan…Ama dedim ya sensizlikten daha zor bu sessizlik…

”Zamanla alışırmış insan.”

Bir kendime alışamadım.Değiştirmek,dönüştürmek istiyorum hep bir şeyleri.Fakat insan bir tek aynadaki aksi değiştirebiliyormuş…Gerçi zamanla o da değişiyormuş yıllara eş koşunca…Ama her zaman dışın değişince için değişemeyebiliyormuş…Tıpkı farklı memleketi solurken aynı sen olarak soluduğun gibi…

Galibiyetsiz çıkıyorum bu mücadeleden.

Anla işte kendimle baş edemiyorum…

Bana yardımcı bir yürek arıyorum şimdi.Beni paylaşabilecek.”Yarım”ı alacak;kendine katacak.

Hiç kurulmamış düşlerde gezinmek,

Sevgi nedir bilmeyen yüreklere dokunmak,

Aydınlığı bilmeyen gözlere ışık olmak…

İçinde ben olan bir hayat istiyorum…

Başkasının düşlemediğini düşleyebilmek özgürce…

Sevgisizlikten taşlaşmış yüreği yumuşatmak bir dokunuşla…

Ve aydınlatabilmek gönül gözünü…

Karıncaların şarksını duyabilmek ve eşlik edebilmek onlara…

Her dilden öte anlatabilmek kendini gönül dilince…

Ve hayatı hakkınca yaşayabilmek…

Yıldızlardan da öte görebilmek evreni…

Avuçlamak rüzgârı…

Kendini kendin gibi görebilmek aynalarda…

Her adımda koklayabilmek havayı,suyu,toprağı…

Hesapsızca yaşayabilmek hayatı…

Ben dediğim cümlelerin hakkını verebilmek…

Sen dediğimde seni kendime anlatabilmek…

Aklın dur dediği yerde yüreği dizginleyebilmek…

İşte bu yaşanmamış hayatı yaşayabilemek………………….

Şehrin kirliliğini ve gürültüsünü bir yana itip bir bankta insanları seyre daldınız mı hiç? Bence bunu deneyin. Deneyin ve görün ne derin bir debdebenin içinde akıp gidiyorsunuz.

İnsan bazen gürültüden kuşların cıvıltısını duyamaz olur. Her saniye ciğerlerine doldurduğu havayı ‘bir oh’ çekip soluyamaz olur. Hızla gelişen teknolojinin getirdiği kolaylıklardan ziyade zorluklarına ve boşluklarına iter kendini.

Ama şehrin tam ortasında bir bankta oturup insanları izleyince bunu daha net görebilmeniz mümkündür. Alelacele değerlendirilmeye çalışılan öğlen molaları, ağız tadı bilinmeden yenilen yemekler, çocukların tiz sesleri ve onların apayrı bir dünya olduğunun farkında olmayan annelerin isyanları…bunlar bitip tükenmez. Ama fark edersiniz ki herkes bir koşuşturmaca içindedir. Her birinin yapılacak önemli işleri ve bir saniyesi dahi yitirilemeyecek kadar değerli zamanları vardır.

İnsan tüm bunları görünce kendine bir soruyor: ‘’yaşamak bunun neresinde?’’

Dünyanın en güzel iki sözcüğü olan ‘’seni seviyorum’’ mesajlarla dile getirilecek kadar ne ara önemini yitirdi? Ya da bayramlarda aile ziyaretleri ne ara herkese kopyalanıp gönderilen bir e-maile yahut kısa mesaja indirgendi? Ya da bunun böle olması kimin, kimlerin işine geldi?

Peki bana söyleyebilir misiniz, sevdiğiniz insanın size bahçeden bir çiçek derip de takdim etmesi mi yahut işyerinize şöyle görkemli bir buket göndermesi mi hoşunuza giderdi?

Biz insanlar tüm dünyayı kucaklamak isterken neden en değerlilerimizi ayaklar altına alırız bunun cevabını verin şimdi?

Gün içerisine sığdıramadığımız değerli zamanımız gece olunca televizyon veya internet âleminde geniş zamanlar bulur kendine.

Hep duyarız ‘’seneler göz açıp kapayıncaya kadar geçer’’ diye. Burada acımasız olan zamanmış gibi gelir insana. Aslında onun her saniyesini yaşayamayan insanlar kendi vakitlerinin katilidirler. Zaman kendi döngüsünde akıp gider. Geçmişin karanlığından ve geleceğin kaygılarından sıyrılıp şu anı yaşayarak kendini ödüllendirmenin vakti gelmiştir şimdi..

Her adımını soluyarak yürümeli yolları…

Her anını yaşayarak geçirmeli zamanı…

Ve insan o zaman anımsıyor Necatigil’ in dizelerini:

Sevgileri yarınlara bıraktınız  

Çekingen, tutuk, saygılı.  

Bütün yakınlarınız  Sizi yanlış tanıdı.   

Bitmeyen isler yüzünden  

(Siz böyle olsun istemezdiniz)  

Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi  

Kalbinizi dolduran duygular  

Kalbinizde kaldı.   

Siz geniş zamanlar umuyordunuz  

Çirkin dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek  

Yılların telaşlarda bu kadar çabuk  

Geleceği aklınıza gelmezdi.   

Gizli bahçenizde  

Açan çiçekler vardı,  

Gecelerde ve Yalnız.  

Vermeye az buldunuz .Yahut vakit olmadı. 

Yatağının sana rahat vermediği anlarda hatırla aldığın ahları…

Düşün, düşün ki anlayabilesin hayatı.

Her şeyin bir sebebi vardır unutma

Kederlerin seni olgunlaştırmak için

Terk edilişlerin değer bilmek için varlar…

Sonra aynalardaki seni bırak bir yana

En objektif aynanı tut kendi içine ki tanıyabil kendini.

Çünkü sen kendini bilip anlamazsan

İnsanların seni anlamasını bekleme hiçbir zaman…

Sessizce bahset umutlarından kendine

Ne yapmak istediğini sadece sen bil ki

İlerlediğin yolda ayağına takılan taşlar fazlaca olmasın.

Ve bir şeyleri seninmiş gibi sahiplenmekten vazgeç artık.

Ölümü kabullenmek kadar zordur hep senin olan şeylerin sahibi olmadığını düşünmek.

Lakin bunu öğret kendine

Bil ki sahip olabildiğin tek varlık benliğin bu dünyada.

Bir şehri seninmiş gibi yaşama mesela

 Ki gün geldiğinde oradan ayrılman hazan mevsimine dönüşmesin.

Ve nefes aldığın her anın hakkını vermeyi bileceksin

Yaşıyorsan bu günü bu anı yaşayacaksın ki yaşamış sayacaksın kendini

Bir sevdan varsa yüreğinde anılarda yaşamayacaksın onu.

Unutma ki yaşayamadıklarına ‘’keşke’’ dememenin yolu

Hayatındaki iyi kilerin farkına varmaktan  geçer…

Ruhumu yalnızlığa hapsettim
Ve sensizliğe boğdum yaslarımı
Her gece perdenin ardında gölge oldum nöbetlerde
Seni bekledim.

TAnıdık her isimde her yüzde
Bir damla umut aradım
Yabancı yüzlerde acıma duygusu oldum
Seni bekledim.

Adın dualarda yakarış oldu
Yüzün zihnimde bir hayal
Silinmesin diye benliğin gözlerime hapsettim gözlerini
Aynalarda seni bekledim.

Kuş cıvıltısında çığlık oldun
Adını her gün doğuşunda çığlıklarda duydum
Sen bende hasret oldun suskunluğumda boğduğum
Adını sordular söyleyemedim.

Sayfalarca sen yazıyorum. Kelimelerimde seni arıyorum. Yazdığım her cümle seni kendime tarif çabam. Rüzgârın akışına bırakıyorum düşüncelerimi. Her daim ilk durak da son durak da sen oluyorsun.

      Sevgin bende taze kabuklu bir yara kanatmaktan bıkmadığım. Sen kanayan tarafım acım, sevgisizliğim, umutsuzluğum. Sevgisini sevemediğim sevdam. Özlemine hasret yaşam tarifem. Sen hayalini sevdiğim, sen acısına hasret nöbetler tuttuğum. Sevgisini sevemediğim sevdam.

      İlk ve son aşkım. Koynunda üşüdüğüm, sabahı olmayan gecem. Sana dair kelimelerim tükenmek bilmiyor. Nitekim aslında sana dair söylenecek sözler bendeki seni tarif etmeye kifayetsiz. Dedim ya seni kelimelerimde arıyorum; düşüncelerimde. Ama derler ki akıl bir tek kalbi anlayamazmış. Bendeki bu sevdayı aklım almıyor sevdiğim.

      Bu hayatta kendime hep fazla geldim. Beden almadı bendeki ruhu yüreği. Ama tek sana yetemedim…

      Şimdi ikimize göre de doğru olanı yaptık. Ellerimiz kenetlenmiş değil. Gözlerimiz hasretle bakamıyor birbirine. Beni kendine uzak kılmak sana mutluluk taşıyabiliyorsa ben bu acıyı bir ömür de yaşarım. Lakin sevdiğim biliyoruz ki tek yüreklerimiz kopamadı. Benden uzaklarda da olsa yüreğini yüreğimde hissetmeye devam ettim. Ben seneler sonra da kendimde sana dair hiçbir şey yitirmedim. Ama işin tek acı tarafı seni bir türlü kendime anlatamadım sevdam… ANLATAMADIM…

      Şimdi bu sözler sana dair yazılmış son sözler. Artık yoruldum sanma. Ben sadece şunu gördüm sevdam. Sevginin nedeni yok. Seni sorgulamayacağım. Seni aramayacağım kelimelerimde. Hatta adını bile anmayacağım andırmayacağım – yüreğime -…

      Şimdi senden de gidiyorum. Seni sana bırakıyorum ve yitik sevdalarına… üşümesin yüreğin sakın. Derin uçurumlara sürüklenmesin.

HOŞÇA KAL. SENİ SEVİYORUM.

Sen benim yarım kalan sevdam…

Sen benim hicran kokan rüzgârlarda aldığım son nefes…

Sen benim yağmur sonrası yanık toprak hasretimsin…

Sen boğazımda düğümle doyamadan sofrasından kalktığım aşkım…

Sen bir umut uğruna ardından koşup yorulmak bilmeyeceğim sevdam…

Sen yüreğimden akıttığım gözyaşımsın…

Sen her dikişimde dibinde teselli aradığım kadeh…

Sen içimdeki aşkın büyüklüğünden korkup kaçıp gittiğim…

Sen yaşamak yerine acıya hapsettiğim ruhsuz yanımsın…

Sen her tükenişimde beni var eden sevgim…

Sen kökleri ruhuma kadar ulaşan dikenli sarmaşık…

Sen susuzluğumda özlemle avucumda beklettiğim bir avuç su…

Sen düşlerimi karartan en tatlı hüznümsün…

Sen yokluğunda tenimi donduran ateş…

Sen gecemin en son demi, güneşimin ilk serinliği…

Sen yalnızlığımı gizleyemediğim bir damla gözyaşısın…

Sen sabrımın tükendiği noktada tahammülüm…

Sen bir deniz kıyısında âşıkların gözlerinde akşam güneşi…

Sen hafızamı kazısam da unutamadığım…

Sen buğusuna özlem yazdığım bir cam belki de…

Sen bir baba yüreğinde evlat sevgisi…

Sen birbirinden ayrı tenlerde birbirine sıkıca sarılmış iki kalp…

Sen aldığım nefes,

       Koruduğum can,

       İlk öpücük sıcaklığı,

       Son kalp atışı,

Kısacası sen benim HER ŞEYİMSİN…

Bu gece ay bana yalnızlığın rengini sordu

Karanlık düşlerden daha siyah dedim

Ruhun yükünü yürek taşırmış

Benim bu karanlık terk edilmiş ruhumu taşıyacak yürek

Her şeyi ile senle dolu

Ve şimdi kullanılmış bir nesne gibi

Kenara atılmış perişan ruhum

Bu gece ay bana ümitsizliğin acısını sordu

En gaddar bedenin dayanamayacağı sancıda dedim

Gecelerinden daha karanlık sabahlara uyanmış bu gözler

Tamamen kapanmayı arzular

Nitekim

Ümitsizlik bir bıçak gibi

En derinlerimde yaralanıyor ruhum

Bu gece ay bana pişmanlığın uğultusunu sordu

Vicdandan da derin ruhumu sağır edecek çekilmezlikte dedim

Pişmanlık vicdan gibi en derinden seslenmeye başlayınca

Uyuşur beynim, duymaz olurum sesini

Ne kadar uzaklaşsam da

Yeni hayatlar, yeni insanlar seçsem de kendime

Susmaz içim

En olmadık zamanda haykırır pişmanlığı

İnsan her şeyden kaçabilir de

Bir kendinden kaçamaz

Bu gece ay bana sevgini sordu

Tarif edilemeyecek acıda ve güzellikte dedim

Her geçen gün bir yaşam belirtisi eksilir bu yürekten de

Bir sen ve sana dair ne varsa yitirilmez

Anlayabilseydim bendeki seni

Son verebilirdim ruhumdaki acının sancısına

Yeryüzünde acı ile güzelliğin bir arada bulanabildiği tek duygu olan aşkına……..