Uzandığım her dal gibi sende elimde kaldın
Misafir Yazar : Kübra AY
Cebimde hiç bana ait olmamış bir aşkı taşıyorum. İçimde beni bana bağlayan ipler koptu.
Ruhsuz bir beden oldum adeta. Ne zaman arasam hiç bulamadım, aramadığım zaman ise zamanlı zamansız gelişlere şahit oldu bu yüreğim. Koştum ama arkama baktığımda peşimden gelen olmadı, yürürken ben peşime düştüler. Vurdular tek kurşunla ruhumu, bedenimi sağ çekip çıkardılar içimden. Cesareti, umudu, düşlerimi çaldılar. Yerine korkuyu, esareti, karamsarlığı bıraktılar.
”Sen yoksun ya artık ruhumda aklımda olsan ne yazar?” deyip onu da aklımı da attım bir kenara. Benden uzaksın artık her anlamda aklım. Onu bile verdim sana anla artık. Sade ve sadece kaçıyorum,üç maymunu oynuyorum.
Bilmek, görmek, duymak, hissetmek istemiyorum. Uyuşturdum ruhumu bir iğneyle, artık yokluğunun ızdırabını çekmiyor, devre dışı bıraktım aklımı artık seni dahil hiçbir şeyi düşünemiyor ve ben çıkardım kalbimi artık bedenimde delicesine çarpmıyor. Hiç bir şey olması gibi gitmiyor sanki. Sanki ben boşlukta beni bulmaya çalışıyorum. Yok olmuşum göz göre göre. Havada asılı kalmış bir elim ve ben zamanda asılı kalmıştım.
Koca bir hissizlik bulutunu ortasında, düşlerimin çığlığı arasında kaldım. Her yerimden çekiştirdi çaresizlik ve en sonunda bedenimi de esir aldı. Dizlerimin üstündeyim artık ve sen yoksun. Elimden tutup bana gülümseyerek bakıp beni kaldıracak. Uzattığım el hep havada asılı kalacak.
Uzandığım her dal gibi sende elimde kaldın. Sessizce gözyaşı döküyorum, başımı kaldırmadan toprağa bakarak. Bırakıyorum yılgın bedenimi soğuk toprağa, gözlerimi kapatıyorum sonsuz huzura ve acı çektiğim kadar mutlu oluyorum.
Seni sevdiğim kadar seviliyorum. İşte o zaman ruhum, bedenim, aklım bana ait oluyor ve ben umutlarımı, cesaretimi ve seni geri alıyorum. Zaman, mekan ve mantık kavramının olmadığı tek yerde sonsuza dek seninle yaşayacağım…
Misafir Yazar : Kübra AY
Bu yazı bu gün 0 defa Toplamda ise 453 defa okunmuştur.
.jpg "Sitedekiler (17).jpg")
.jpg "Kisisel (5).jpg")
.JPG "Memleket (18).JPG")
.jpg "Kisisel (7).jpg")
.jpg "Sitedekiler (6).jpg")
.JPG "Kisisel(2).JPG")
.JPG "Memleket (6).JPG")
.jpg "Memleket (28).jpg")
Yazılara Abone Ol
Yorumlara Abone Ol
E-mail ile Abone ol
Yorum yapan hatice | 15 Eylül 2008
yüreğine sağlık kübra…..HAYATTA EN İNSANIN DÜŞERKEN TUTUNDUGU DAL BIR YERDE KIRILMIŞTIR SATEN…GÜVENİLEN DAGLARA KARLAR YAĞMIŞTIR MUTLAKA…VE ARKANA BAKTIĞINDA DAİMA YALNIZSINDIR…
Yorum yapan Kübra AY | 15 Eylül 2008
Teşekkür ederim hatice…Evet herkes bilir yalnız olduğunu ama bunu kimse kabul edemez.Dünyaya yalnız geldik nitekim yalnız yaşayamıyoruz.Yalnız olmak,yalnız kalmak istemiyoruz.Yalnızlıktan korkuyoruz…
Yorum yapan Galeni | 15 Eylül 2008
Kübra,
Devam yazısı diyerek beni kandırmış olsan da yazını sevdim
Özellikle içinde geçen çaresizlik hissini bir zamanlar iliklerine kadar yaşamış biri olarak yazıda kendimden bir şeyler buldum.
Yüreğine sağlık, devamını bekliyoruz
Yorum yapan Kübra AY | 15 Eylül 2008
Devam yazısı mı?Valla bu devam yazısı değildi.”Cebimde hiç bana ait olmamış bir aşkı taşıyorum”dizesi diğer şiirime ait bende bilmiyorum o dize oraya nasıl geldi?:D:D:D Ama önemi yok sonuçta hepsi bana ait değil mi?:D:D
Yorum yapan AZADNAZ | 19 Eylül 2008
Ya ümitsizsiniz, Ya da ümit sizsiniz.
Ya çaresizsiniz. Ya da çare sizsiniz.
yolun sonuna geldik.
film bitti.
şarkı sustu.
kilitler vuruldu.
sineye çekildi tüm acılar.
gözlerden aktı yaş yerine kan.
paramparça yığıldı bir kalp.
toprağın altına gömüldü beden.
oysa ruh asılı bekliyordu zaten çoktan darağacında.
Bu da benim çaresizliğimde yazdığım bir kaç mısra.
Emeğinize, yüreğinize sağlık.
Yorum yapan Kübra Ay | 19 Eylül 2008
Yorumun için teşekkür ederim Azadnaz…Çaresizlik nasıl bir duygu ki insanlara neler yaşatıyor,neler yazdırıyor…Belki de yıllardır insanlar bu duyguyu şiirlerinde,yazılarında işliyor ama bir türlü bitmek tükenmek bilmiyor…Her insan onu başka başka hissediyor…