Acı Bahar
Tarih: 10.04.2008
Hayatını kaybeden bir abimizin yasını tutuyoruz. Anlatacaklarım o gün gördüklerimle alakalı. Ağlayan, feryat eden insanlardan bahsetmeyeceğim. Ama aynı meseleyle iligili bir mevzu.
Herkes ve herşeyi bir kenara bıraktım, kısa bir süre etrafıma bakındım. Boş bakan gözlerimi gezdirirken farkettim. Bahar gelmişti, çiçek açmıştı meyve ağaçları, yeni yeşermeye başlamıştı dallar. Ama hüznünü belli etmeye çalışan doğa bir bir döküyordu çiçeklerini bir o kadar ağlak sesli rüzgarla. Kimseyle iletişimim kalmamıştı, ağlayarak esen rüzgarın yaprakları savurmasını izliyordum. Yeniden dirilişin vakti olan bu bahar vaktinde, solan bir insan misali dökülüyordu çiçekler.
Hava herzamankinden daha bir sıcaktı o gün. Önceki güne isyan edercesine bir sıcaklık vardı. Yağmurlu ve soğuk geçen saatler geride kalmıştı acı haber ile. Ne kadar gülümsemelerin simgesi olsa da gizli gizli ağlıyordu mavi gökyüzü. Ilık ama hüzne bürünmüş rüzgara eşlik ediyordu o da.
Dere’ nin sesi deÄŸiÅŸti aniden. Yanık türküler atıyordu kaybettiklerine. Onun en güzel zamanlarına eÅŸlik edenlerin yok oluÅŸlarını görmek, görmeye devam edeceÄŸini bilmek daha bir hüzne boÄŸmuÅŸtu dereyi.
Merhum un üstünde oturup dereyi izlemeyi sevdiği, her yerde bu sevdasını dillendirdiği asma köprü. Üzerinden geçenlere aldırış etmeden eşlik ediyordu sessizliğe. Yalnızlığı derinleşmiş, anılarını dereye bırakıp kendi köşesine çekilmişti. Bir süs eşyasını andıran görünümde.
 Kuşlar. Ötüyorlardı fakat birşeyler eksikti şarkılarında. Böyle güzel bir günde duymak istediğim gibi değildi şakımaları. Onlarda bu hüzne kapılmış. Şakımıyorlardı, dua ediyorlardı adeta. Ağlıyorlardı, gözlerinden yaş akmasada.
Gördüklerimi güzel bir şekilde dillendirebilsem, ütopik kısa öykü olurdu sanırım. Benim görmek istediklerimde diyebiliriz bunlara. Kısaca gördüğüm şey, eşlik ettiğiydi doğanın acımıza, acılarımıza.
Bu yazı bu gün 1 defa Toplamda ise 274 defa okunmuştur.
.jpg "Sitedekiler (2).jpg")
.jpg "Memleket (28).jpg")
.JPG "Memleket (8).JPG")
.jpg "Kisisel (15).jpg")
.jpg "Kisisel (10).jpg")
.jpg "Sitedekiler (9).jpg")
Yazılara Abone Ol
Yorumlara Abone Ol
E-mail ile Abone ol
Yorum yapan diliminucundabeyza | 24 Nisan 2008
Allah rahmet eylesin….rabbim yakınlarına iman gücüyle bu acıyı hafifletmeyi nasip etsin inÅŸallah…..
ve gökyüzünden bir yıldız daha kaydı gerçeÄŸe….
Yorum yapan Galeni | 24 Nisan 2008
Ben taziyeye gittiğimde bahçede oturduk SkayiU, asma köprü takıldı bir an gözüme. Yolumuzun üstü olduğu için üstünden geçmesekte önünden geçiyorduk köye gidip gelirken. Bilmem sıcaktanmıydı yoksa başka bir şeyden mi? Köprü her zamankinden daha asmıştı boynunu o gün.
Her ölüm erkendir, her ölüm acı verir SkayiU, çok gençti, hayatının baharındaydı diye konuşuyordu orada insanlar. Küçücük bir de kız çocuğu bırakmış arkasında dedikleri anda için yandı en çok.
Allah rahmet eylesin, günahlarını affetsin…
Yorum yapan gulusadberk | 24 Nisan 2008
Allah rahmetinden esirgemesin.Yakınlarına sabırlar ihsan eylesin.Bir gün(her nefis ölümü tadacaktır) sözüne munhasır belki yarın belkide yarındanda yakın mutlaka bizde o menzilden geçeceğiz.Yüce Rabbim ömrümüzün en hayırlı anını son anımız,amelimizin en hayırlısını son amelimiz ve günlerimizin en hayırlısını sana kavuştuğumuz gün eyle.Bize senin rızana ulaştıracak ameller nasip eyle.Rabbim sen bizlere tertemiz bir hayat, dosdoğru bir ölüm, rezil etmeyen ve ayıpların sayılıp dökülmediği bir dönüş nasip eyle.AMİN
Yorum yapan SkayiU | 24 Nisan 2008
Zorda olsa ben bunu kabulleniyorum. İtiraz etmenin ve aksini istemenin hiç bir manası yok. Kendi açımızdan bakıyoruz ama hergün doğada nice canlılar toprağa karışmakta. Ki hiçbirine ağlamıyorsak bunada ağlamamalıyız.
Evet Galeni 9 yaşında çok şeker bir okadar zeki kızı annesi ile geride kaldı. Herşeyin farkında olmasına rağmen sanki bilmiyormuşçasına oyunlar oynuyordu o kardeşimiz. Gülücükler saçıyordu etrafa. Belki o bunları ileride daha iyi anlayacak.
Onun özlem duyacağı günleri ben düşündükçe daha bir köreliyor duygularım hayata karşı. Ölenle ölünmüyor malesef, yanılgısız bir gerçek.
Bu nedenlerdir ki adında ve tadında yaÅŸamalı hayatı. Ardında kimsenin hak’kı kalmamalı. O zaman topraÄŸa vardığımızda aÄŸlamasa bile bir insan, gözyaşını dökecektir aÄŸaçlar, kuÅŸlar, böcekler, köprüler vb. en azından.
Yorum yapan diliminucundabeyza | 25 Nisan 2008
mevlam neylerse güzel eyler….
Yorum yapan KAPTAN | 25 Nisan 2008
Ölümse hayatın tek gerçeÄŸi ve yaÅŸayacaksa, birgün tüm canlılar. Rabbim gel deyince ne gelir elden. ALLAH sevenlerine sabırlar versin…
Yorum yapan SkayiU | 25 Nisan 2008
“Hayatta iki ÅŸeyi unutacaksın; Ä°ki ÅŸeyi unutmayacaksın.
Unutacağın iki şey;
1.si: Sana yapılan kötülükleri
2.si: Yaptığın iyilikleri unutacaksın
Unutmayacağın iki şey;
1.si Allah’ı
2.si Ölüm’ü unutmayacaksın.” der Mevlana Celalettin Rumi
Çok güzel söylemiş.
Yorum yapan gulusadberk | 25 Nisan 2008
merhabalar.SkayiU |
o günkü acı dolu saatleri çok güzel yazıya dökmüşsün.
Adamın biri damdan düşmüş ve adamı ziyarete gidenlerin her biri başka başka şeyler anlatıp yardımcı olduklarını sanıyorlarmış.
En sonunda adam bağırmış yahu bana damdan düşen birini getirinn diye.
ATEŞ MUTLAK DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKAR.
Bu yaşamış olduğumuz hayatı bir nehire benzetecek olursak,o nehire bağlanan küçük derecikler vardır veya su birikintileri zamanlan o sular kurur veya durur.Fakat nehrin akması hiç durmaz.akmak zorundadır.Giden gitmiştir fakat geride kalan bu nehirle irlikte akmaktadır.Nehirin akışını durduramazsın zira onu ileride bekleyen ovalar bahçeler vardır, belki bir fidan belki bir meyve ağacı belki bir balık ve saire.yani nehir hep akmak zorundadır.
hayatta öyle herhalde.bir şekilde akmak zorunda.önünü kesemeyiz isyan edemeyiz zananımızı beklemeliyiz.
ben gördümki mevla acıyı verdiği kişiye ve haneye sabırdan öyle bir pay ayırıyorki şaşırıyorsun.ben olsam dayanamazdım diyorsun,kendini onun yerine koyuyor aklın hayalin almıyor.
Acılar paylaşıldıkça azalırmış. Acılarını canı gönülden paylaşıyoruz.
Yorum yapan SkayiU | 25 Nisan 2008
Aslında tam olarak söylemek istediğim bu değildi. Herkesin aksine ben yüreğimi mühürlediğimi belirtmek istemiştim. Bildiğimiz halde olacağını kabullenemiyorduk. Bense kabul edip akışına, varacağı yere bırakmayı benimsettim kendi kendime