Yazi-Yorum Nokta Net

Devamını Oku … »

Hiçbir şey hissetmiyorum ne nefes alabiliyor nede ağlayabiliyorum. Ölesiye dolu ölesiye ölü bir ruh ki bedenimde gizlenen tamamen esiri olduğum bir ceset miyim ben.?

Günler geceler aynı sanki hiç bitmeyecekmiş gibi bir nakarata bağlanmış …. Neresinden bakarsan bak hep aynı tablo duvarda asılı olan. Ne bir sevgi kalmış kalbimde hatırlayamadığım nede bir armağan bahşedilmiş değersiz kılınan canıma. Saatler dakikalar bir biri ardına geçmek bilmeyen nafile bir hayat bendeki… Günlerden ya ölümle burun buruna geldiğim ya da yaşamaya ramak kaldığım bir gün. Zamanda asılı kaldım ne bir gün öncesine nede bir gün sonrasına kıpırdayamıyorum. Aylar geçti ben bu içine mahkum hayatı yaşarken duygularım köreldi. Bazen hatırlar gibi oluyorum o zaman ismini unuttuğum bir damla gözlerimden kayıveriyor işte o anda bir iğne daha batıyor kalbime nefes alamıyorum….

Bazen gölgeler içerisinden tanıdık bir yüz görüyorum bana gülümseyen. Şefkatle saçımı okşayan sıcak bir el, bazen beni olduğum yere bir kez daha çivileyen bir bakış, ismimi uzaklardan seslenen bir nefes….

Ben adımı söylemeyeli, kimliğimi hatırlamayalı ne çok zaman geçti. Tek hatırladığım bu hasta halimle yıllardır beklediğim. Kimse anlamıyor canımın acıdığını sadece başucumda anlamsızca bakıyorlar. Gece gündüz bilmiyorum hep aynı karanlık ve hep o parlak ışık… Hayata tutunacak hiçbir dalım yok olmasında zaten her gün bir parçam daha ölüyor kendimle vedalaşıyorum biliyorum bu yataktan asla kalkamayacak asla bıraktığım yerden hayata başlayamayacağım.

Dün tuhaf bir şey oldu ben rüya görmeyeli çok zaman oldu. Sadece anlık ve kısa sürerdi rüyalarım ama bu sefer ………

Uzun dar bir patikadan yürüyorum yeşillikler içerisinde kuş cıvıltılarıyla birlikte nefes almaktan korkmuyor hatta bir mırıltı dudağımda kendi sesimi duyabiliyor, kahkahalar atıyordum ve derken bir kararsızlığa düştüm iki yol belirdi önümde biri gündüz kadar aydınlık ötekiyse gece kadar karanlık bir ayrım. Ben şarkımı çoktan bitirmiş sevincimi unutmuş hangisinden gitmeliyim diye düşünürken bir ses uzaklardan adımı fısıldadı.

- Bütün hazırlıklar senin için tamamlandı…..

Hiç tereddüt etmeden ışığın olduğu yoldan o’nu takip ettim. Yol çok uzundu ve giderek hava kararıyordu o kadar hızlı gidiyordu ki, nefes nefese peşinden koşmaya başladım dur bekle diye ardından bağırdım ama o beni hiç duymadı ve bir anda gözden kayboldu. Her yer bir anda karardı göz gözü görmez zifiri karanlıkta tek başıma kalakaldım çok korktum tuhaf sesler geliyordu her yerden ağlamaya başladım öyle böyle değil sanki çıldırmış gibiydim hem ağlıyor hem de bağırıyordum

- Neden yaptın bu kötülüğü

- Neden beni buraya kadar getirdin ……

Sonra aynı ses

- Yolun sonundasın artık bitti dedi…..

Uyandım.

Bir odanın içinde kalabalık ortasında buldum kendimi çevremdeki herkes garip bir telaşla odanın içerisinde koşturuyorlar…. Yavaş yavaş aralarından geçiyorum kimse oralı olmuyor aslında kimse farkımda değil derken kendimi görüyorum bir masada doktorlar telaş içindeyken kalbime verilen şokla irkiliyorum olduğum yerde

Şimdi her şeyi daha iyi hatırlıyorum. Artık acı yok bütün bedenim tüy kadar hafif…

Yanıma yaklaşıyorum bir damla gözyaşı yanağımdan süzülürken beyaz çarşafı yüzüme kadar örtüyorlar ve bir doktor ölüm saatimi söylüyor; 9:34

Devamını Oku … »

Eurovision ses ve gösteri yarışması değil mi Fairytale şarkısı ikisi de olduğu için rahat kazandı. Gelelim Türkiye’nin neden kazanamadığına birincisi Hadise’yi gözümüzde çok büyüttük evet güzel bir yüz güzel bir fizik, ya ses bulunmaz bir ses mi sizce? Bence değil kötü diyemeyeceğimde birçok kişide bulunan bir ses onu öne çıkaran fiziği idi ama sadece fizik yeterli olmadığı da görüldü. Eurovision gösteri ve ses yarışması zaten görsellikle olmuyor seste gerekiyor.

Gösteriye gelince öyle harika bir gösteri filan görmedim diğerlerinden farksız şu zamana kadar yapılanların tekrarı. Eğer hak ediyorsak birincilik bize veriliyor onu gördük Sertap ERENER’le. Mükemmel bir gösteri harika bir ses ve sonuçta birincilik önemli olan doğru kişinin seçilmesi ve işlenmesi Sertap ERENER’deki gibi. Şunun saçı, şunun fiziği güzelden çok önce sese bakılmalı sonra fizik en sonda seçildikten sonra hazırlık aşamasında istenilenleri verebilecek mi ona bakılmalı. Hadise hayata tek yönle bakanların eseridir, aynı kafalar 2006 yılında Sibel TÜZÜN’ü göndermemiş miydi bu yarışmaya. Diyeceksiniz ki hep eleştiriyorsun çözüm yok mu? Var, önce bizi anlatan bir şarkıcı bulunacak ve bizi anlatan müzik ve gösteri…

Kaybetsek de ülkemizi tanıtacağız tüm dünya kültürümüzü öğrenecek. Biz ne yapıyoruz İngilizce bir şarkı, Arap kültüründen gelen dansöz kıyafetiyle başarı arıyoruz, farz ederim ki başardık kendimiz olmadan kazanmak ne anlam ifade eder ki. Belki biraz uç olacak ama çıkartın bize özgü bir şarkı hadi adını da verelim Sinan YILMAZ-Kolbastı gibi bide bu oyunu gerçekten güzel oynayan modern kültürümüzü anlatacak bir ekip kazanamasak da kendimizi anlatırız…

Dileğim bir kez kendimiz olalım şu Eurovision da… Bu Eurovision’daki hayal kırıklığım Yunanistan oldu. 2004 te ne kadar iyi idi Sakıs Rouves, bu sene ise tam bir hayal kırıklığı Sakıs biz seni Shake it ile hatırlayacağız. En son olarak Norveç’in birinci olan Şarkısının Türkçe sözleriyle bitirmek istiyorum “Yıllar önce, ben gençken bir kızı sevdim O(kız) benimdi ve sevgiliydik öyleydi, bu doğru. Bir peri masalına aşığım. Canımı yakmasına rağmen Aklımı kaçırsam da umurumda değil Zaten lanetlenmişim ben…

Misafir Yazar : Ferit YURTSEVER

Devamını Oku … »

Mesele sana rağmen bana rağmen aşkı yaşamakta.

Seni çok özlüyorum.

Bazen düşünüyorum da her özlem sevgiden midir?

Sevmeden de özleyenim çünkü ben.

Zamanın iki değirmen taşı arasında ağırağır ezildiği o zamanları

Geçmek bilmeyen saatleri günleri de özlüyorum şimdi ben.

Gittin lakin gidişin bir hüsn-i kıyamet şimdi.

İlkin kuş gibi özgürsündür ya öyleyim

Kanatlanacağım sanıyorum

Sensiz değil uçmak

Konuşmaya korkuyorum

Adın seslerde şekil bulup uçacak sanıyorum.

14-15 kişilik bir halkayla başladığımız horon kısa bir zaman içersinde ben diyeyim 50 siz deyin 70 kişiye kadar ulaştı. Terledik, eğlendik, eğlendirdik ve geceyi orada sonlandırdık.

Ama gece benim için yeni başlıyordu. Arhavi`ye geldiğimiz aynı minibüsle Fındıklıya geri döndük. Hatta ben köye kadar çıktım. Köydeki eve vardım ve balkona koyduğumuz kanepede yorgunluğumu atmak için bir süre oturdum. Saat sabaha karşı 3.30 olmuştu. Ve aynı saatlerde beyin fırtınası kopmaya başlamıştı kafamın içinde.

Kanepede otururken aklıma evdekileri uyandıramayacağım geldi. Çünkü Arhavi`deydim ve köye çıkabileceğimden haberleri yoktu. Evin de eski bir yapı olması dolayısıyla uyandırmak istesem epeyi gürültü olacak ve uyuyanlar panikleyerek uyanacaklardı. Birden aklıma çarşıya (merkeze çarşı diyoruz ) inmek geldi. Gece 3.30 ta merkeze 6 km ve 1 saat uzaklıktaydım. Tek çekingenliğim yorgunluğumdandı fakat gözümü karartıp yola koyuldum.

Etraf zifiri karanlık. Yolumu aydınlatacak ne bir ay ne de yıldız vardı gökte. Evet kapalıydı hava. Gözüm yolu henüz seçiyordu. Ana yola gidene kadar hem evin patika yolunu hem de 300 - 400 metre köy yolunu kullandım. Fakat anayolda çok fazla ışıklandırma yoktu. Yolda asfalttı. Ancak ileriye doğru bakınca farklı tonda bir renkle kendini belli ediyordu asfalt. Biraz da göz aşinalığı var tabiki.

Yürüken bana bir tek yolun yakınından akan dere eşlik ediyor. Onun dışında rüzgar dahi esmiyor. Yoldayken tek bir endişem vardı, o da bir domuza rastlamak. Karanlıkta beni çok zorladı ama inene kadar hiç bir enteresan durumla karşılaşmadım. Yer yer içimin ürperdiği oldu.

Farklı düşüncelere dalıyordum bir yandan. Ne kadar büyük bir boşluk içerisinde oldumuzu tekrar anladım. Bu sefer biraz 3 boyutluydu ve canlıydı. Kimse yok, ses yok, zifiri karanlık ve sen ordasın. Düşüncelere daldığım andan itibaren kulağımdaki dere sesinide yitirdim.

Şunuda anladımki arada insanın böyle zifiri karanlık içerisinde kalması iyi geliyor. İyi geliyor çünkü çöpe atılması gereken gereksiz fikirlerden arınmış oldum. Nedensiz bir huzura büründüm, birden bire hafifledim. Bu arada fikir akışı sürekli olarak devam ediyordu zihnimde. Farklı olaylara, farklı noktalara doğru akıyordu ilerleyen zaman ve azalan yolla beraber.

Merkeze yaklaştıkça yola yakın evlerin sayısı artıyor ve sokak lambaları sıklaştı. Ancak bu sefer de önceki gün erken saatlerde başlayan koşuşturmanın ve yürümenin acısını ayaklarımda hissetmeye başladım. Derman kalmamıştı artık ayakta duracak. Vücudumun tüm enerjisini tüketmiştim, hatta sınırları aşmış zorlamaya devam ediyordum.

Nihayetinde eve girebildim. Saat 4.30 olmuş, gün uyanmaya hazırlanırken ben uykuya dalıyordum. Yatağa girdiğim andaki rahatlık herhalde dünyanın en güzel duygusu olsa gerek. Uykuya dalana kadar kalbim ayaklarımda atıyormuş hissine kapıldım ancak çok uzun sürmedi. Aynı gün saat 10.30 ta kalkacağım tatlı bir dinlenmeye girmişti vücudum.

Bu yaşlarda hayatı dolu dolu yaşamak gerekirken neden bende bu içi boş yaşanmışlık duygusu. Belki istediğim her yönüyle yaşayamayabilirim, ama yapabildiğim her yönüyle yaşıyorum hayatımı…  Yalnız adam : ben , her anımı iyi yönüne bakarak yaşıyorum. :)))

Devamını Oku … »

Nasıl başladı bu umutsuz hikâye

Onu bile silmiş hafızam

Senin her ayrıntını saklamak için

Unuttum ne zaman doğdum

Unuttum kaç yaşındayım.

Geçmişim senle başladı

Bu yaz senle gelmeliydi

Gittin ya da gideceksin ne fark eder?

Kara haber gelince günler uzak olsa

Hüzünlenen gözler sanma güler.

Senden hiçbir şey beklemiyordum ki ben

Senin kadar güçlü olup

Altından kalkmaya çalışıyorum bu aşkın

Sadece sana yakışan bir sevgili olabilmek için

Tüm çabalarım, fedakârlığım ama

Bunu sen bilemeyeceksin asla.

Ara ara ağlayacağım böyle

İçten bir dua yollayacağım göklere

Küçük melekler saracak etrafını o an

Öpecekler seni benim yerime.

Ağlamaya dünden hazır gözlerim

Gözyaşı nedir bilmeyen sevgiliye emanet

Bu sorumluluk ağır sana biliyorum

Alacağım bakışlarımı üzerinden çok geçmeden

Sadece bil istiyorum nasıl bir duygu

Ardında seven bırakmak

Nasıl bir duygu sevip te ağlamak…

Devamını Oku … »

3. Çocukken birbirinden çok farklı olan Ege ve Karadeniz kültürü arasında kalmıştım. Memlekete geldiğimizde herkesten çok farklı olan şivesiz Türkçe konuşmamla ve memleketin sert coğrafi yapısına uygun büyüyen yaşıtlarım gibi dere tepe rahat dolaşamamamla alay edilmesi yüzünden yaralanmış olabilirim. Uzun yıllar süren hırçın ve kavgacı tabiatımın temelleri bu günlerde atılmış olmalı diye düşünüyorum
4. Çocukken gece gündüz okuduğum macera kitaplarının etkisiyle (Mercan Adası, İki yıl Okul Tatili, Hazine Adası, Robinson Crusoe vs.) hep bir gün tek başıma ıssız bir adaya düşmüş olmayı hayal ederdim. Anti sosyal kişiliğimde o zamandan gelme galiba
5. Çocukken çok sevdiğim İlkokul öğretmenimi kendime model alıp, onun gibi öğretmen olmayı isterdim.
6. Evimizde asla yeterli yalnızlık olmadı. Her zaman yatılı yatısız misafirler olur onların çocukları kitaplarımı eşyalarımı kurcalar bu da beni çileden çıkartırdı.
7. Çocukken daha fazla paraya ihtiyaç duyardım. Kitaplar dergiler vs için.
8. Bir daha asla babamı göremeyeceğim için üzgünüm.
9. Yıllar boyunca hayatımın kırılma noktalarına sebep olan verdiğim kararların diğer seçeneklerini değerlendirmiş olsam acaba nasıl bir hayatım olurdu diye merak ettim.
10. Karadenizli olmamın da kuvvetle desteklediği fevri karakterimden dolayı şu veya bu şekilde arkadaşlarımı ve sevdiklerimi kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.
Saygılarımla sevgili Öğretmenim